Dynamiczny rozwój technologiczny, umożliwiający coraz powszechniejszy dostęp do informacji, oraz towarzyszące mu globalne przemiany społeczno-gospodarcze wpływają na wzrost świadomości obywatelskiej. Skutkuje to nowymi wyzwaniami stawianymi przed organizacjami sektora publicznego. Obecnie coraz częstszym wymogiem jest, by proces realizacji projektów nie tylko uwzględniał potrzeby wszystkich zidentyfikowanych interesariuszy i był efektywny, ale także zapewniały elastyczność w działaniach, umożliwiającą dostosowywanie się do dynamicznie zmieniających się wymagań i warunków otoczenia projektu oraz transparentności [Ustawa, 2011; www.gov.uk; Lathrop, Ruma, 2010]. Ma to pozwolić zarówno obywatelom, będącym w wielu przypadkach głównymi odbiorcami projektu, jak i jednostkom audytującym na ciągłą weryfikację realizacji projektu. Ponadto, aby zwiększyć powodzenie realizacji, a następnie wdrożenia projektu, koordynatorzy zabiegają o jak największe zaangażowanie głównych odbiorców w proces realizacji, by dzięki ich informacjom zwrotnym końcowy produkt jak najlepiej spełniał stawiane przed nim cele.
Wobec tak określonych wyzwań konieczne jest właściwe dobranie metod realizacji projektów. Dlatego też coraz więcej organizacji publicznych rozważa wykorzystywanie metodyk typu Agile, takich jak Scrum [Schwaber, Sutherland, 2013] czy Kanban [Anderson, 2010], lub podejmuje takie próby [
http://agilemanifesto.org] oraz wprowadza do procesu narzędzia teleinformatyczne.
Celem niniejszego artykułu jest prezentacja wyników analizy literaturowej opisującej wybrane przykłady wykorzystania metodyk Agile w organizacjach publicznych przez FBI, w trakcie realizacji projektu IT o nazwie Sentinel [www.fbi.gov] oraz przez samorząd miasta San Jose, CA [
http://sanfrancisco.cbslocal.com]. podczas prac mających na celu rozdysponowanie części budżetu miasta związanej z usługami publicznymi, a następnie wskazanie potencjalnych zalet i zagrożeń wynikających z zastosowania tego typu metodyk w organizacjach publicznych.