Celem pracy jest poznanie sytuacji w zakresie dostępu do edukacji i jej przebiegu w obliczu pandemii COVID-19. W badaniu ilościowym przeprowadzonym wśród uczniów pod koniec 2020 roku uwzględniono 3701 ankiet. Natomiast w badaniu jakościowym, przeprowadzonym wśród nauczycieli również pod koniec 2020 roku, uwzględniono trzy wywiady pogłębione. Zidentyfikowano następujące problemy: ograniczony dostęp do odpowiednio szybkiego łącza internetowego, zbyt duża ilość materiału do przyswojenia  rzez uczniów oraz zbyt wiele prac domowych. Pojawiły się również zastrzeżenia w odniesieniu do sposobu prowadzenia zajęć online. W konsekwencji rekomendowano następujące działania: stworzenie programu pomocowego mającego na celu zapewnienie sprzętu i łącza internetowego dla uczniów i nauczycieli, pozostawienie większej swobody nauczycielom w doborze ilości materiału i formy jego egzekwowania oraz przygotowanie specjalnych szkoleń z zakresu użytkowania sprzętu i oprogramowania.

Celem artykułu jest przedstawienie możliwości wykorzystania formy spółki kapitałowej do realizacji przedsiębiorczości społecznej. Przedmiot analizy stanowiły spółki non profit, które wykorzystują mechanizmy funkcjonowania typowe dla sektora prywatnego oraz społecznej odpowiedzialności biznesu. Dążenie do maksymalizacji zysku udziałowców, akcjonariuszy i pracowników podmioty te zastępują działaniami z zamiarem tworzenia wartości społecznej. Ich występowanie warto powiązać ze zjawiskiem izomorfizmu organizacyjnego oraz ekonomizacją trzeciego sektora. Analizę literatury przedmiotu uzupełniono przeglądem ministerialnej listy polskich przedsiębiorstw społecznych. Wykazano, że spółka non profit spełnia kryteria przedsiębiorstwa społecznego i jest efektywnym sposobem realizacji przedsiębiorczości społecznej. Co czwarte przedsiębiorstwo społeczne w Polsce mające status przedsiębiorstwa społecznego prowadzone jest w formie spółki nnon profit. Społeczna spółka kapitałowa odgrywa zatem znaczącą rolę w realizacji przedsiębiorczości społecznej w Polsce.

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie instrumentów programowania wymiaru miejskiego polityki spójności oraz zasad i warunków ich wdrażania w Polsce w ramach perspektywy finansowej UE na lata 2021–2027. Dotyczy to w szczególności wykorzystywanych w ramach tej polityki zintegrowanych inwestycji terytorialnych oraz tzw. innych instrumentów terytorialnych. W ocenie autora instrumentarium przygotowane na szczeblach UE oraz krajowym (Polski) w związku z kolejną unijną perspektywą finansową będzie przyczyniać się do dalszej terytorializacji polityki spójności, w tym zwłaszcza poprzez umacnianie jej wymiaru miejskiego. Wykorzystując metodę desk research, autor poddał analizie europejskie, krajowe oraz regionalne dokumenty strategiczno-programowe oraz akty powszechnie obowiązującego prawa stanowiące formalną podstawę wspierania przez UE zrównoważonego rozwoju miast w latach 2021–2027.