Rzetelność mediów coraz częściej stanowi obiekt zainteresowań nie tylko medioznawców, lecz także badaczy innych dziedzin, chociażby nauk politycznych. Zmiany w nawykach użytkowników oraz technologiczne przeobrażenia samych mediów sprawiają, że problem ten staje się coraz bardziej palący. Artykuł prezentuje wyniki badań pracowni CAST, która zajmuje się analizą przekazów telewizyjnych i sposobów ich konstruowania.

Gwałtowne zmiany zachodzące w środowisku naturalnym są jednym z najbardziej palących problemów, z jakimi boryka się współczesny świat. Zrozumienie czynników wpływających na poziom społecznego poparcia dla działań podejmowanych przez ekspertów i aktorów politycznych daje szanse na opracowanie skutecznych strategii komunikacyjnych i budowanie konsensu wokół tych aktywności. Celem artykułu jest wskazanie czynników wpływających na poziom zaufania do głosu nauki w kwestiach środowiskowych. Brak zaufania części społeczeństwa do nauki negatywnie oddziałuje na gotowość jednostek, określonych grup społecznych i podmiotów politycznych do podejmowania działań związanych z poszukiwaniem sposobów na rozwiązanie problemu zmian klimatu. Niski poziom zaufania może prowadzić do braku poparcia dla polityk dotyczących ograniczania zmian klimatycznych czy też utrudniania mobilizacji opinii publicznej i woli politycznej do zajęcia się tą kwestią. Ideologia i poglądy polityczne, wykształcenie, różnice kulturowe czy sposób korzystania z mediów należą do kluczowych czynników wpływających na zaufanie do badań dotyczących zmian klimatu.

Artykuł odnosi się do komunikacji prowadzonej na oficjalnym koncie Ukrainy na Instagramie (ukraine.ua). Do 24 lutego 2022 r. służyło ono jako narzędzie brandingowe państwa, promujące jego walory turystyczne. W dniu eskalacji wojny profil nie zawiesił swojej działalności, ale zmienił treść i grupę docelową. Stał się jednym z elementów ukraińskiej komunikacji strategicznej. Jednocześnie profil nadal jest elementem brandingu państwa i społeczeństwa ukraińskiego – pomimo tego, że każdy kryzys i działania wojenne utrudniają kreowanie wizerunku państwa i narodu na arenie międzynarodowej. W artykule przeprowadzono analizę jakościową przekazu w pierwszych dniach wojny. Szczególną uwagę zwrócono na storytelling, czyli sposób budowania narracji, w odniesieniu do społeczeństwa walczącego z okupantem. Celem artykułu jest weryfikacja tezy, że ukraińskie narracje wykorzystują uniwersalne wzorce narracyjne znane z przekazów popkulturowych oraz odwołują się do archetypów marki powszechnie stosowanych w brandingu. Komunikaty te wpisują się w główny nurt ukraińskiej komunikacji zewnętrznej, nastawionej na budowanie spójnego i wiarygodnego wizerunku zaatakowanego państwa.

Artykuł prezentuje wyniki badań porównawczych narracji w mediach publicznych/państwowych na temat wolności słowa, mediów i wartości demokratycznych. Punktem wyjścia do analiz są relacje medialne na temat wydarzeń w Stanach Zjednoczonych w 2021 r., kiedy zwolennicy Donalda Trumpa zaatakowali Kapitol, a potem właściciele koncernów medialnych zdecydowali o zablokowaniu kont ustępującego prezydenta w mediach społecznościowych. Decyzja ta wywołała wiele kontrowersji i stała się pretekstem do zredefiniowania pojęć takich jak demokracja, wolność słowa, wolność mediów i odpowiedzialność polityków. W badaniu posłużono się metodą analizy zawartości, zakodowano 73 materiały w 85 kategoriach. Niniejszy artykuł prezentuje zarówno wyniki ilościowe, jak i jakościowe. Jego głównym celem jest pokazanie, w jaki sposób różne media o statusie publicznym/ państwowym w wybranych krajach europejskich (Polsce, Rosji i Niemczech) odnosiły się do samych wydarzeń na Kapitolu, a także w jaki sposób budowały narrację o wartościach demokratycznych, roli mediów i roli samych polityków. Kultura dziennikarska i polityczna danego kraju ma ogromny wpływ na konstruowanie znaczeń i osadzanie ich w kontekstach określonych pojęć i wartości, co sprawia, że ich interpretacja jest kompletnie odmienna, pomimo że dziennikarze posługują się tymi samymi terminami. Wyniki badań wskazują, że może to mieć potencjalny wpływ na budowanie świadomości obywatelskiej, trwałości systemu demokratycznego i wiarygodności samych mediów jako źródła informacji o polityce.

Artykuł dotyczy stronniczości mediów, która została opisana na przykładzie mediów publicznych w Polsce, Rosji i Niemczech. Celem badań było porównanie stopnia stronniczości w telewizyjnych serwisach informacyjnych w trakcie relacjonowania wydarzeń na Kapitolu, które rozegrały się 6 stycznia 2021 r. Główną wybraną metodą badawczą była analiza zawartości programów informacyjnych w mediach publicznych. Zakodowano 73 materiały dziennikarskie, klucz kategoryzacyjny zawierał 85 kategorii badawczych. Posłużono się przede wszystkim metodami ilościowymi i obliczono istotność statystyczną różnic występujących pomiędzy nadawcami. Wyniki badań potwierdziły tezę, że stronniczość może przybierać różne formy i przede wszystkim różne natężenie, ale występuje w wielu mediach, zwłaszcza europejskich. Ponadto stronnicze milczenie, czyli unikanie tematów niewygodnych, może zaburzać obraz rzeczywistości relacjonowanej przez media. W jego wyniku odbiorca otrzymuje zniekształcony obraz świata, zdominowany przez idee, z którymi sympatyzuje redakcja, choć niezwykle trudno określić kierunek tej sympatii.

W sierpniu 2022 r. polskie media poinformowały o masowym pomorze ryb i innych zwierząt w Odrze, do którego doszło w wyniku skażenia wód rzeki na odcinku kilkuset kilometrów. Sytuacja ta ujawniła brak skutecznego systemu kontroli wód w Polsce oraz procedur działania w wypadku zagrożenia skażeniem. Sposób działania polskich władz i ich komunikacja kryzysowa, w tym kontakty z partnerami zagranicznymi w regionie Odry, były szeroko komentowane w zagranicznych mediach. Z punktu widzenia pogarszających się w ostatnich latach relacji polsko-niemieckich podobny kryzys i sposób komunikowania o nim są szczególnie interesujące w świetle przekazu mediów zachodniego sąsiada Polski. Artykuł prezentuje wyniki analizy zawartości publikacji, które ukazały się w Niemczech w sierpniu 2022 r. Analiza ilościowa objęła serwis wybranych niemieckich mediów opiniotwórczych. Analiza jakościowa objęła zaś drukowane wydania wybranych tygodników opiniotwórczych (F.A.S., WamS, BamS, Der Spiegel, Stern, Focus, Die Zeit) oraz wydania weekendowe dwóch tytułów ukazujących się w landach przygranicznych (Neues Deutschland/Die Woche, Sächsische Zeitung). Celem badań było ustalenie, w jaki sposób w niemieckich mediach prezentowano działania polskiego rządu w kryzysowej sytuacji katastrofy ekologicznej.