Artykuł przedstawia wyniki analizy porównawczej reportaży literackich Artema Czecha i Pawła Pieniążka. Analiza komparatystyczna ich reportaży wojennych pokazuje, jak różnią się relacje z wojny we wschodniej Ukrainie, gdy konflikt jest relacjonowany z perspektywy ukraińskiego autora i obcokrajowca. Materiał badawczy stanowią książki „Punkt zerowy” Artema Czecha oraz „Wojna, która nas zmieniła” Pawła Pieniążka (obie wydane w 2017 roku). Celem artykułu jest pokazanie, jak wojenne relacje ukraińskiego pisarza-żołnierza różnią się od korespondencji zagranicznego reportera wojennego z Polski. Momentami reportaż ukraiński jest znacznie bardziej emocjonalny w porównaniu do relacji zagranicznego dziennikarza, który relacjonuje ten sam konflikt.  

Celem badań jest próba udowodnienia, że asocjacja negatywizmu i personalizacji może stanowić strategię politycznego wsparcia określonych partii politycznych i legitymizowania ich działań w dyskursie medialnym polskiej prasy o tematyce religijnej. Posłużono się metodą analizy zawartości prasowej uzupełnioną elementami hermeneutyki. Materiał badawczy stanowiły teksty prasowe wersji drukowanych ogólnopolskich tygodników Niedziela, Gość Niedzielny oraz Tygodnik Powszechny, które odnosiły się do kampanii parlamentarnej 2019 r. w Polsce. Zakres czasowy analizy objął okres od 6.08.2019 do 13.10.2019. W Gościu Niedzielnym i Tygodniku Powszechnym odnotowano powiązanie dwóch czynników informacji, tj. negatywizmu i personalizacji, jako cechy dominującej materiału badawczego. W Gościu Niedzielnym i Niedzieli łączny odsetek tekstów, w których stwierdzono kategorię negatywizmu przyporządkowaną do polityków Prawa i Sprawiedliwości bądź do partii PiS, był znacząco niższy wobec rezultatów badań dotyczących Tygodnika Powszechnego. W Tygodniku Powszechnym odnotowano teksty zawierające krytykę obozu „dobrej zmiany” i jedynie częściową legitymizację działań polityczno-społecznych rządów prawicy w latach 2015–2019. Podjęte badania dowiodły, że wszystkie analizowane tytuły prasowe wykorzystały asocjację negatywizmu i personalizacji jako medioznawcze narzędzie komunikowania politycznego podczas kampanii parlamentarnej w Polsce w 2019 r.

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na istotny problem wykorzystania mediów immersyjnych w komunikowaniu politycznym. Artykuł ma charakter wstępnego szkicu tej rozległej tematyki. Autorka porusza w nim kwestie wykorzystania obrazów holograficznych w działaniach politycznych. Z jednej strony pokazuje użycie hologramów w kampaniach wyborczych – promowanie wizerunku konkretnych polityków, z drugiej opisuje, w jaki sposób holograficzne obrazy 3D są wykorzystywane w politycznych protestach obywateli. Dodatkiem do tych rozważań jest ukazanie miejsca hologramów w działaniach komercyjnych czy rozrywkowych. Autorka zaznacza, że rozwój mediów immersyjnych wizyjnych i lokalizacyjnych stanowi naturalną ścieżkę rozwoju interaktywnych kanałów komunikacji w sferze publicznej zapośredniczonej mediami – MediaPolis. Dodatkowo stawia pytania dotyczące etycznego wymiaru wykorzystania tej techniki w komunikowaniu politycznym.

W czasie pandemii COVID-19 zarządzanie komunikacją stało się podstawowym elementem sprawnego funkcjonowania uczelni. Celem artykułu jest zaprezentowanie sposobów komunikowania szkół wyższych z otoczeniem z wykorzystaniem mediów społecznościowych. Do badania zostało wybranych 16 największych szkół wyższych z 16 województw. Przeprowadzone zostały badania ankietowe, pogłębione wywiady oraz analiza aktywności w najpopularniejszych mediach społecznościowych (Facebook, Twitter, Instagram). Zebrany materiał badawczy stanowi 917 odpowiedzi respondentów w badaniach ankietowych i pogłębionych wywiadach oraz 7909 postów zamieszonych przez uczelnie w mediach społecznościowych (zebranych za pomocą monitoringu mediów z wykorzystaniem narzędzi informatycznych). Do tej pory w odniesieniu do uczelni, stanowiących znaczące ośrodki w rozwoju regionów, nie zostały przeprowadzone badania o tak szerokim charakterze. Wyniki badań wskazały na skalę komunikacyjnych wyzwań (dot. m.in. funkcjonowania zespołów kryzysowych, intensywności komunikacji czy kanałów komunikacji), z jakimi musiały mierzyć się uczelnie, które wymagały reorganizacji wszystkich dotychczasowych działań.

Komunikacja uległa głębokim zmianom podczas pandemii koronawirusa. Pandemia wpłynęła na interakcje międzyludzkie, wykorzystanie przestrzeni i komunikację interpersonalną. Niektóre aspekty komunikacji internetowej mogą być jednakże postrzegane jako „przedłużenie” poprzedniego podstawowego sposobu interakcji na odległość – telekomunikacji. Uzyskanie dostępu do informacji nieprzeznaczonych do publicznego wglądu i kontrolowanie sposobu, w jaki jest się postrzeganym podczas rozmów online to tematy szeroko omawiane w kontekście wideokonferencji. Celem niniejszego artykułu jest jednak wykazanie, iż te zjawiska są już znane ludziom z rozmów telefonicznych. W celu nakreślenia podobieństw między dwoma sposobami komunikacji – rozmowami wideo i telefonicznymi – przeprowadzono analizę porównawczą filmu Skazani na siebie (Locked Down, Doug Liman, 2021) i innych filmów reprezentujących różne gatunki.

Celem artykułu jest analiza toposu wampira w serialu „Nocna msza” (2021). Ze względu na wyjątkowe, w aspekcie religijnym, ujęcie figury nieumarłego koniecznym wydaje się odpowiedź na następujące pytania: w jakim zakresie semantycznym produkcja Netflixa wnosi nowe treści do dotychczasowej ewolucji obrazu krwiopijcy w kulturze? Dlaczego powiązanie wampiryzmu z religijnością, chociaż już we wcześniejszych utworach pojawiały się tego typu reprezentacje, stanowi novum? Jakie nawiązania oraz paralele można zaobserwować w serialu w odniesieniu do słynnych antenatów – powieści Brama Stokera, Stephena Kinga, Anne Rice, filmów Friedricha Wilhelma Murnau czy Wernera Herzoga? Metodologia wykorzystana w tekście korzysta z kategorii wypracowanych na gruncie semiotyki kultury popularnej (ewolucja intermedialnego wizerunku wampira), teorii komunikowania masowego (konteksty konwergencyjne) oraz badań komparatystycznych (relacja w zakresie wykorzystania motywów fabularnych między „Nocną mszą” a wcześniejszymi utworami, w których manifestuje się topos krwiopijcy). Wartość poznawcza artykułu opiera się na wykazaniu poszerzenia pola semantycznego wampiryzmu w kontekście religijnym, który pojawił się w serialu Mike’a Flanagana.