FAQ
T_LOGIN Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta?

T_REGISTER Zarejestruj się

Prace Geograficzne

logo Uniwersytetu Jagiellońskiego

Wyniki wyszukiwania

wyszukiwarka prosta

szukaj np. “cognitive architectures” AND 1993-200 NOT Urban
wyszukiwanie zaawansowane
np. 1234-6789
np. 10.4467/16890027AP.16.022.6009
np. Uniwersytet Jagielloński
PL | EN

Ustawienia prywatności (cookies)

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Aby uzyskać więcej informacji i spersonalizować swoje preferencje, kliknij „Ustawienia”. W każdej chwili możesz zmienić swoje preferencje, a także cofnąć zgodę na używanie plików cookie na poniższej stronie.
Polityka prywatności (link otworzy się w nowym oknie)
* z wyjątkiem niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania strony oraz realizacji obowiązków prawnych administratora
Przesuwając suwak w prawo aktywujesz konkretną zgodę. Przesuwając suwak w lewo wyłączasz taką zgodę.

Zeszyt 133

2013 Następne

Data publikacji: 11.07.2013

Licencja: Żadna

Redakcja

Redaktorzy zeszytu Robert Twardosz, Wiesław Ziaja

Sekretarz redakcji dr hab., prof. UJ Grzegorz Micek

Redaktor naczelny Wiesław Ziaja

Zawartość numeru

Sebastian Pełech

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 7-19

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.007.1097
Warunki biotermiczne Tatr Polskich scharakteryzowano na podstawie codziennych wartości temperatury odczuwalnej ( STI ) na 3 stacjach meteorologicznych ( Zakopane, Hala Gąsienicowa, Kasprowy Wierch ) w latach 2001 – 2010. Omówiono częstość rodzajów odczuć cieplnych w poszczególnych miesiącach oraz porach roku. Wykazano, że wraz ze wzrostem wysokości spada liczba klas odczucia cieplnego ( STI ) od 6 w Zakopanem do 4 na Kasprowym Wierchu. Najkorzystniejszymi warunkami biotermicznymi cechuje się Zakopane, a najmniej korzystnymi Kasprowy Wierch, gdzie występuje duża częstość dni z odczuciem „ zimno ” i „ chłodno ”. Wzrost częstości odczuć związanych z chłodem wraz z wysokością jest konsekwencją spadku temperatury powietrza.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Krzysztof Bartoszek, Alicja Węgrzyn

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 21-34

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.008.1098
W artykule scharakteryzowano dni z pogodą parną w okolicy Lublina i Nałęczowa w latach 1966–2010. Analizie poddano wieloletnią zmienność tego rodzaju dni oraz długość ich ciągów, wykorzystując w tym celu trzy wskaźniki biometeorologiczne : kryterium Scharlaua, temperaturę ekwiwalentną oraz wskaźnik stresu cieplnego ( pHSI ). Dni z pogodą parną pojawiały się od maja do października, z największą częstością oraz nasileniem parności w miesiącach od czerwca do sierpnia, z zaznaczającym się maksimum w lipcu. Odczuwanie parności przez człowieka w tym okresie najczęściej przypadało na drugą połowę dnia, gdy występowała najwyższa temperatura powietrza. Wykazano ponadto, że na badanym obszarze, niezależnie od zastosowanej metody, zaznaczył się w ostatnich kilkunastu latach wyraźny wzrost ryzyka przegrzania organizmu człowieka. Było ono związane z występowaniem coraz większej liczby dni z pogodą parną, które pojawiały się w coraz dłuższych ciągach.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Anna Woźniak

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 35-48

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.009.1099
W artykule scharakteryzowano sumy roczne i miesięczne opadów atmosferycznych w Karpatach Polskich w 2010 r. na tle wielolecia 1881–2010. Podstawę badań stanowiły miesięczne sumy opadów z wielolecia 1881 – 2010 z 11 stacji : Wisły, Bielska-Białej, Żywca, Makowa Podhalańskiego, Zakopanego, Nowego Sącza, Krynicy, Jasła, Dukli, Sanoka i Wetliny. Wykazano, że opady w 2010 r. były jednymi z największych w rozpatrywanym 130-leciu. W zależności od przyjętej metody delimitacji sklasyfikowano je jako anomalnie wysokie lub skrajnie wysokie. Największe sumy opadów w tym roku na obszarze badań wystąpiły w Beskidzie Śląskim, Żywieckim, Małym, na Pogórzu Śląskim oraz w Tatrach. Stwierdzono różnice w przebiegu rocznym opadów we wschodniej i zachodniej części profilu. Na wszystkich stacjach wyjątkowo duże opady były w maju; na 8 stacjach były one największe od 1881 r.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Anna Wolanin

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 49-60

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.010.1100
Skład chemiczny wód potoków górskich zależy od czynników naturalnych i antropogenicznych. Celem opracowania jest określenie zróżnicowania przestrzennego i zmienności cech fizykochemicznych wód potoków tatrzańskich. Do badań wybrano dziewięć potoków w Tatrach. Skład chemiczny ( stężenia 14 jonów ) oznaczono metodą chromatografii jonowej. Po wykonaniu analizy składowych głównych określono czynniki determinujące chemizm wód. Najważniejsze znaczenie ma budowa geologiczna zlewni potoków i proces rozcieńczania. Wraz ze wzrostem natężenia przepływu maleją wartości większości cech fizykochemicznych wody potoków. Kolejnym czynnikiem wpływającym na skład chemiczny jest temperatura i wpływ roślinności.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Mariusz Ptak

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 61-76

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.011.1101
Przedstawiono zmiany batymetrii i powierzchni dla 67 jezior Pojezierza Pomorskiego w północnej Polsce. Na podstawie planów batymetrycznych i map topograficznych dokonano analizy zmian batymetrii w okresie ponad 60 lat ( 1900 – 1960 ) i powierzchni okresie ponad 100 lat ( 1900 – 2000 ). W pierwszym przedziale czasowym powierzchnia jezior zmniejszyła się o 5,4 %, a objętość mis jeziornych o 13,1 %. Wyższa wartość zmiany objętości mis jeziornych w stosunku do zmniejszenia ich powierzchni obrazuje sytuację, z której wynika, że za proces zaniku naturalnych zbiorników wodnych odpowiedzialne są równoległe procesy związane z wypłycaniem mis jeziornych, a nie tylko z kurczeniem się linii brzegowej. Zmniejszenie objętości niecek jeziornych wpływa również niekorzystnie na naturalną odporność jezior na degradację. A naliza zmiany powierzchni jezior w ciągu całego XX w. pokazuje, że nastąpiło jej zmniejszenie o 8,0 %.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Dominika Ciaranek

Prace Geograficzne, Zeszyt 133, 2013 , s. 77-99

https://doi.org/10.4467/20833113PG.13.012.1102
W pracy przedstawiono przebieg temperatury gleby na różnych głębokościach ( do 50 cm ) w Krakowie w zależności od usłonecznienia, stanu gruntu i zalegającej pokrywy śnieżnej oraz określono związek temperatury gleby z temperaturą powietrza w wybranych dniach z lat 2007 – 2009. Wahania w przebiegu temperatury gleby w przypowierzchniowej warstwie były odzwierciedleniem aktualnie występujących warunków meteorologicznych. Zmiana kierunku strumienia ciepła w glebie najczęściej występuje w marcu ( od powierzchni w głąb ) oraz we wrześniu ( od głębszych warstw ku powierzchni ).
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Pliki do pobrania

Pobierz PDF Strona redakcyjna PDF Pobierz PDF Spis treści PDF Pobierz PDF Wydawnictwa Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ PDF