Opuscula Musealia są rocznikiem o zasięgu międzynarodowym, wydawanym od 1986 r. przez Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius. Teksty publikowane są w języku polskim oraz w językach kongresowych (angielskim, niemieckim i francuskim).
Złóż tekst
Czasopismo zawiera artykuły oraz rozprawy naukowe z zakresu historii uniwersytetów w Polsce i na świecie, muzeów uniwersyteckich, ich kolekcji sztuki i kolekcji dydaktycznych, a także szeroko pojętych zagadnień muzeologicznych.
Więcej
Opis
Opuscula Musealia są rocznikiem o zasięgu międzynarodowym, wydawanym od 1986 r. przez Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius. Czasopismo zawiera artykuły oraz rozprawy naukowe z zakresu historii uniwersytetów w Polsce i na świecie, muzeów uniwersyteckich, ich kolekcji sztuki i kolekcji dydaktycznych, a także szeroko pojętych zagadnień muzeologicznych. Teksty publikowane są w języku polskim oraz w językach kongresowych (angielskim, niemieckim i francuskim).
ISSN: 0239-9989
eISSN: 2084-3852
Punkty MNiSW: 20
UIC ID: 468476
Skrót czasopisma: Opusc. Musealia
DOI: 10.4467/20843852.OM
Redakcja
Afiliacja
Uniwersytet Jagielloński w Krakowie
Data publikacji: 19.12.2025
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor tomu: Krzysztof Stopka
Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 7-45
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.001.22340Artur Wójcik
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 47-71
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.002.22341Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 73-102
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.003.22342Maciej Kluza, Łukasz Pieróg
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 103-119
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.004.22343Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 121-127
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.005.22344Danuta Gajewska
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 129-143
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.006.22345Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 7-45
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.001.22340Artur Wójcik
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 47-71
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.002.22341Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 73-102
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.003.22342Maciej Kluza, Łukasz Pieróg
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 103-119
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.004.22343Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 121-127
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.005.22344Danuta Gajewska
Opuscula Musealia, Volume 30, Volume 30 (2023), s. 129-143
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.23.006.22345Data publikacji: 12.2025
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Joanna Ślaga, Elżbieta Binczycka-Gacek
Opuscula Musealia, Volume 32, First View (2025)
Alicja Rafalska-Łasocha, Marceli Łasocha, Joanna Ślaga
Opuscula Musealia, Volume 32, First View (2025)
Joanna Ślaga, Elżbieta Binczycka-Gacek
Opuscula Musealia, Volume 32, First View (2025)
Alicja Rafalska-Łasocha, Marceli Łasocha, Joanna Ślaga
Opuscula Musealia, Volume 32, First View (2025)
Data publikacji: 12.2025
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor Wersji Anglojęzycznej : Adam Pielak
Sebastian Tyszczuk, Dorota Kaczmarska, Wiktoria Banaś
Opuscula Musealia, Volume 31 , First View (2024)
Sebastian Tyszczuk, Dorota Kaczmarska, Wiktoria Banaś
Opuscula Musealia, Volume 31 , First View (2024)
Data publikacji: 2023
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Elena Corradini
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 7-25
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.001.18095Christian Dahlke
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 27-46
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.002.18096Dorota Gorzelany-Nowak
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 47-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.003.18097Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 61-79
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.004.18098Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 81-88
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.005.18099Katarzyna Mazur-Kulesza
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 89-106
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.006.18100Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 107-157
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.007.18101Elena Corradini
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 7-25
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.001.18095Christian Dahlke
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 27-46
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.002.18096Dorota Gorzelany-Nowak
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 47-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.003.18097Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 61-79
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.004.18098Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 81-88
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.005.18099Katarzyna Mazur-Kulesza
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 89-106
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.006.18100Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 29, Volume 29 (2022), s. 107-157
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.22.007.18101Data publikacji: 2022
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Na okładce: Globus Ziemi, Abel-Klinger, Muzeum UJ. Fot. G. Zygier
Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 7-21
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.001.15502Beata Frontczak
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 23-56
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.002.15503Veronika Kolaříková
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 57-76
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.003.15504Olivia Rybak-Karkosz
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 77-89
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.004.15505Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 91-135
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.005.15506Marta Szaszkiewicz-Sawa, Joanna Ślaga
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 137-147
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.006.15507Krzysztof Koniewicz
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 7-21
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.001.15502Beata Frontczak
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 23-56
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.002.15503Veronika Kolaříková
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 57-76
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.003.15504Olivia Rybak-Karkosz
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 77-89
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.004.15505Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 91-135
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.005.15506Marta Szaszkiewicz-Sawa, Joanna Ślaga
Opuscula Musealia, Volume 28, Volume 28 (2021), s. 137-147
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.21.006.15507Data publikacji: 2021
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Na okładce: Sfera armilarna, nabyta przez Salvatore Dal Negro w latach 20. XIX wieku. Muzeum Historii Fizyki, Uniwersytet w Padwie. Fot. F. Zannini.
Jarosław Bodzek, Włodzimierz Kisza
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 7-22
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.001.13740Katarzyna Kolendo-Korczak
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 23-37
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.002.13741Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 39-65
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.003.13742Friederike Sophie Berlekamp
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 67-81
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.004.13743Carlos Adriano Cardoso, Décio Ruivo Martins
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 83-100
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.005.13744Elena Corradini
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 101-115
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.006.13745Deima Katinaitė
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 117-130
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.007.13746Antoni Romuald Chodyński
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 131-167
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.008.13747Iwona Dymarczyk
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 169-183
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.009.13748Aleksandra Jędrzejska, Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 185-205
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.011.13750Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 207-223
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.012.13751Jarosław Bodzek, Włodzimierz Kisza
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 7-22
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.001.13740Katarzyna Kolendo-Korczak
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 23-37
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.002.13741Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 39-65
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.003.13742Friederike Sophie Berlekamp
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 67-81
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.004.13743Carlos Adriano Cardoso, Décio Ruivo Martins
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 83-100
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.005.13744Elena Corradini
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 101-115
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.006.13745Deima Katinaitė
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 117-130
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.007.13746Antoni Romuald Chodyński
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 131-167
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.008.13747Iwona Dymarczyk
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 169-183
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.009.13748Aleksandra Jędrzejska, Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 185-205
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.011.13750Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 27, Volume 27 (2020), s. 207-223
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.20.012.13751Data publikacji: 2020
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Na okładce: Sfera armilarna, nabyta przez Salvatore Dal Negro w latach 20. XIX wieku. Muzeum Historii Fizyki, Uniwersytet w Padwie. Fot. F. Zannini
Ryszard W. Gryglewski
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 7-19
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.001.10994Halina Lichocka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 21-34
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.002.10995Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 35-44
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.003.10996Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 45-49
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.004.10997Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 51-57
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.005.10998Mateusz Chramiec
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 59-81
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.006.10999Anna Głowa
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 83-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.007.11000Beata Frontczak
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 101-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.008.11001Anna Karpiewska, Dariusz Iwan, Przemysław Szymroszczyk, Ewa Lenard, Marek Halama, Dominika Pluta, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 143-156
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.009.11002The aim of the study was to analyse the content of museum labels from various periods in terms of their usefulness in creating new labels for exhibits included in museum collections. Nearly 5,000 museum labels from the years 1811 to 2017 were reviewed, for exhibits at the Museum of Zoology of the Polish Academy of Sciences in Warsaw, Herbarium of the University of Wroclaw, and the Museum of Forensic Medicine at the Medical University of Wroclaw. On the basis of the collected information, an attempt was made to develop a ‘universal label’template, including a range of necessary information from the point of view of managing and maintaining the accessibility of the relevant collection.
Fanny Marcon, Giulio Peruzzi, Sofia Talas
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 157-172
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.010.11003At the beginning of the eighteenth century, new lectures in natural philosophy based on direct and immediate demonstrations began to spread through Europe. Within this context, a chair of experimental philosophy was created at the University of Padua in 1738, and the new professor, Giovanni Poleni, established a Cabinet of Physics, which became very well known in eighteenth-century Europe. In the following two centuries, Poleni’s successors continued to acquire thousands of instruments used for teaching and research, which today are held at the Museum of the History of Physics of the University of Padua. The present paper describes the main peculiarities of the collection, comprising instruments from the Renaissance to the twentieth century. We also discuss the current acquisition policy of the museum, aimed at collecting material evidence of the research and teaching activities in physics that are carried out in Padua today. We will outline both the local peculiarities of the collection and its international dimension, based on the contacts that have been established throughout the centuries between Padua and the international scientific community. Some aspects of the circulation of scientific knowledge in Europe and beyond will thus also emerge.
Between an object and a tale: Strategies of local narratives construction in semi-peripheral museums
Dominik Porczyński, Lenka Vargova
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 173-182
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.011.11004Dominika Pluta, Magdalena Król, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 183-190
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.012.11005Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Mikołaj Jan Czerbak, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 191-198
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.013.11006Ryszard W. Gryglewski
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 7-19
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.001.10994Halina Lichocka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 21-34
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.002.10995Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 35-44
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.003.10996Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 45-49
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.004.10997Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 51-57
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.005.10998Mateusz Chramiec
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 59-81
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.006.10999Anna Głowa
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 83-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.007.11000Beata Frontczak
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 101-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.008.11001Anna Karpiewska, Dariusz Iwan, Przemysław Szymroszczyk, Ewa Lenard, Marek Halama, Dominika Pluta, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 143-156
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.009.11002The aim of the study was to analyse the content of museum labels from various periods in terms of their usefulness in creating new labels for exhibits included in museum collections. Nearly 5,000 museum labels from the years 1811 to 2017 were reviewed, for exhibits at the Museum of Zoology of the Polish Academy of Sciences in Warsaw, Herbarium of the University of Wroclaw, and the Museum of Forensic Medicine at the Medical University of Wroclaw. On the basis of the collected information, an attempt was made to develop a ‘universal label’template, including a range of necessary information from the point of view of managing and maintaining the accessibility of the relevant collection.
Fanny Marcon, Giulio Peruzzi, Sofia Talas
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 157-172
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.010.11003At the beginning of the eighteenth century, new lectures in natural philosophy based on direct and immediate demonstrations began to spread through Europe. Within this context, a chair of experimental philosophy was created at the University of Padua in 1738, and the new professor, Giovanni Poleni, established a Cabinet of Physics, which became very well known in eighteenth-century Europe. In the following two centuries, Poleni’s successors continued to acquire thousands of instruments used for teaching and research, which today are held at the Museum of the History of Physics of the University of Padua. The present paper describes the main peculiarities of the collection, comprising instruments from the Renaissance to the twentieth century. We also discuss the current acquisition policy of the museum, aimed at collecting material evidence of the research and teaching activities in physics that are carried out in Padua today. We will outline both the local peculiarities of the collection and its international dimension, based on the contacts that have been established throughout the centuries between Padua and the international scientific community. Some aspects of the circulation of scientific knowledge in Europe and beyond will thus also emerge.
Between an object and a tale: Strategies of local narratives construction in semi-peripheral museums
Dominik Porczyński, Lenka Vargova
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 173-182
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.011.11004Dominika Pluta, Magdalena Król, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 183-190
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.012.11005Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Mikołaj Jan Czerbak, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 26, Volume 26 (2019), s. 191-198
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.18.013.11006Data publikacji: 12.2018
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Artykuły pokonferencyjne: Tożsamość i dziedzictwo.
Muzea uczelniane. 22–24 XI 2017. Kraków
Urszula Bończuk-Dawidziuk
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 9-19
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.001.9598Marcin Chrzanowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 21-33
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.002.9599Danuta Gajewska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 35-47
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.003.9600Adam Grajewski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 49-58
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.004.9601Bożena Koszel-Pleskaczuk
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 59-67
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.005.9602Lilianna Lewandowska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 69-80
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.006.9603Katarzyna Mazur-Kulesza
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 81-91
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.007.9604Dominika Pluta, Ewa Janiszewska, Małgorzata Bonar, Aneta Alama, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 93-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.008.9605Ewa Janiszewska, Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 101-107
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.009.9606Jan Święch
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 109-114
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.010.9607Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 115-125
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.011.9608Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 127-133
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.012.9609Dominik Zawadzki
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 135-145
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.013.9610Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 147-175
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.014.9611Ewa Doleżyńska-Sewerniak, Anna Klisińska-Kopacz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 177-188
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.015.9612Justyna Olszewska-Świetlik
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 189-208
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.016.9613Radosław Budzyński
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 209-226
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.017.9614Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 227-244
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.018.9615Maciej Dariusz Kossowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 245-260
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.019.9616Maciej Dariusz Kossowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 261-285
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.020.9617Wojciech Kowalski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 287-310
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.021.9618Ewa Doleżyńska-Sewerniak, Anna Klisińska-Kopacz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 177-188
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.015.9612Justyna Olszewska-Świetlik
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 189-208
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.016.9613Radosław Budzyński
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 209-226
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.017.9614Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 227-244
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.018.9615Maciej Dariusz Kossowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 245-260
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.019.9616Maciej Dariusz Kossowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 261-285
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.020.9617Wojciech Kowalski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 287-310
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.021.9618Urszula Bończuk-Dawidziuk
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 9-19
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.001.9598Marcin Chrzanowski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 21-33
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.002.9599Danuta Gajewska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 35-47
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.003.9600Adam Grajewski
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 49-58
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.004.9601Bożena Koszel-Pleskaczuk
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 59-67
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.005.9602Lilianna Lewandowska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 69-80
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.006.9603Katarzyna Mazur-Kulesza
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 81-91
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.007.9604Dominika Pluta, Ewa Janiszewska, Małgorzata Bonar, Aneta Alama, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 93-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.008.9605Ewa Janiszewska, Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 101-107
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.009.9606Jan Święch
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 109-114
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.010.9607Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 115-125
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.011.9608Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 127-133
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.012.9609Dominik Zawadzki
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 135-145
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.013.9610Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 25, Volume 25 (2018), s. 147-175
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.17.014.9611Data publikacji: 30.06.2017
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 9-13
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.001.7434Alejandra Gómez Martín
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 15-23
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.002.7435Magdalena Grossmann
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 25-32
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.003.7436Ryszard W. Gryglewski
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 33-52
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.004.7437Flavio Häner
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 53-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.005.7438Dominika Pluta, Miron Tokarski, Jędrzej Siuta, Anna Karpiewska, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 61-68
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.006.7439Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Robert Susło, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 69-75
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.007.7440Andrzej Syroka
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 77-83
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.008.7441Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 85-91
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.009.7442Pamela Będkowska, Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 93-106
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.010.7443Katarzyna Bocheńska
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 107-125
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.011.7444Karolina Cynk
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 127-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.012.7445Anna Lenart-Boroń, Magdalena Więckowska, Jolanta Pollesch
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 143-149
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.013.7446Anna Lenart-Boroń, Jolanta Pollesch, Magdalena Więckowska
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 151-158
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.016.21904Monika Stobiecka
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 159-172
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.014.7447Andrzej Urbanik, Ewa Wyka, Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 173-186
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.015.7448Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 9-13
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.001.7434Alejandra Gómez Martín
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 15-23
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.002.7435Magdalena Grossmann
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 25-32
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.003.7436Ryszard W. Gryglewski
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 33-52
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.004.7437Flavio Häner
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 53-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.005.7438Dominika Pluta, Miron Tokarski, Jędrzej Siuta, Anna Karpiewska, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 61-68
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.006.7439Dominika Pluta, Jędrzej Siuta, Robert Susło, Tadeusz Dobosz
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 69-75
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.007.7440Andrzej Syroka
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 77-83
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.008.7441Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 85-91
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.009.7442Pamela Będkowska, Alicja Zemanek
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 93-106
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.010.7443Katarzyna Bocheńska
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 107-125
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.011.7444Karolina Cynk
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 127-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.012.7445Anna Lenart-Boroń, Magdalena Więckowska, Jolanta Pollesch
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 143-149
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.013.7446Anna Lenart-Boroń, Jolanta Pollesch, Magdalena Więckowska
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 151-158
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.016.21904Monika Stobiecka
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 159-172
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.014.7447Andrzej Urbanik, Ewa Wyka, Monika Urbanik
Opuscula Musealia, Volume 24, Volume 24 (2016), s. 173-186
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.16.015.7448Data publikacji: 03.06.2016
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. I-X
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.018.5396Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. XI-XXX
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.018.5397Alicja Rafalska-Łasocha, Katarzyna Luberda-Durnaś, Elżbieta Modzelewska, Agnieszka Pawlak, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 9-20
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.002.5380Alicja Rafalska-Łasocha, Marta Grzesiak-Nowak, Justyna Olszewska-Świetlik, Bożena Szmelter-Fausek, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 21-32
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.003.5381Marta Grzesiak-Nowak, Alicja Rafalska-Łasocha, Jowita Dranka, Agnieszka Pawlak, Sylwia Svorová Pawełkowicz, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 33-43
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.004.5382Elżbieta Zygier , Anna Klisińska-Kopacz, Piotr Frączek
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 45-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.005.5383Iwona Szmelter, Philippe Walter, Hélene Rousseliere
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 61-73
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.006.5384Zina Cohen, Emanuel Kindzorra, Oliver Hahn, Leif Glaser, Tomasz Łojewski, Ira Rabin
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 75-82
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.007.5385Dominika Sarkowicz, Marzena Sieklucka, Anna Klisińska-Kopacz, Paweł Frączek, Michał Obarzanowski, Piotr Frączek
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 83-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.008.5386Katarzyna Semkowicz-Novljaković
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 101-111
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.009.5387Anabelle Kriznar, Kilian Laclavetine, Maria V. Muñoz, Miguel A. Respaldiza, Mercedes Vega
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 113-120
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.010.5388Sylwia Svorová Pawełkowicz, Karolina Zalewska
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 121-131
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.011.5389Anna Mikołajska, Agnieszka Luboń-Radwańska, Małgorzata Urbańczyk-Zawadzka, Robert Paweł Banyś
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 133-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.012.5390Michał Duda, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 143-153
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.013.5391Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 155-171
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.014.5392Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 173-201
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.015.5393Maria Gawrońska, Elżbieta Trela-Kieferling
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 203-211
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.016.5394Janina Wilkosz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 213-229
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.017.5395Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. I-X
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.018.5396Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. XI-XXX
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.018.5397Alicja Rafalska-Łasocha, Katarzyna Luberda-Durnaś, Elżbieta Modzelewska, Agnieszka Pawlak, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 9-20
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.002.5380Alicja Rafalska-Łasocha, Marta Grzesiak-Nowak, Justyna Olszewska-Świetlik, Bożena Szmelter-Fausek, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 21-32
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.003.5381Marta Grzesiak-Nowak, Alicja Rafalska-Łasocha, Jowita Dranka, Agnieszka Pawlak, Sylwia Svorová Pawełkowicz, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 33-43
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.004.5382Elżbieta Zygier , Anna Klisińska-Kopacz, Piotr Frączek
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 45-60
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.005.5383Iwona Szmelter, Philippe Walter, Hélene Rousseliere
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 61-73
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.006.5384Zina Cohen, Emanuel Kindzorra, Oliver Hahn, Leif Glaser, Tomasz Łojewski, Ira Rabin
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 75-82
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.007.5385Dominika Sarkowicz, Marzena Sieklucka, Anna Klisińska-Kopacz, Paweł Frączek, Michał Obarzanowski, Piotr Frączek
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 83-99
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.008.5386Katarzyna Semkowicz-Novljaković
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 101-111
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.009.5387Anabelle Kriznar, Kilian Laclavetine, Maria V. Muñoz, Miguel A. Respaldiza, Mercedes Vega
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 113-120
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.010.5388Sylwia Svorová Pawełkowicz, Karolina Zalewska
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 121-131
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.011.5389Anna Mikołajska, Agnieszka Luboń-Radwańska, Małgorzata Urbańczyk-Zawadzka, Robert Paweł Banyś
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 133-141
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.012.5390Michał Duda, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 143-153
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.013.5391Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 155-171
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.014.5392Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 173-201
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.015.5393Maria Gawrońska, Elżbieta Trela-Kieferling
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 203-211
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.016.5394Janina Wilkosz
Opuscula Musealia, Volume 23, Volume 23 (2015), s. 213-229
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.15.017.5395Data publikacji: 02.03.2015
Stephen Flemmig
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 7-14
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.001.3199Stanisław Sławiński
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 15-43
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.002.3200Mirosław A. Supruniuk
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 45-71
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.003.3201Elżbieta Gajewska-Prorok
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 73-94
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.004.3202Elżbieta Gajewska-Prorok
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 95-116
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.005.3203Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 117-122
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.006.3204Marta Kamińska, Paweł Karaszkiewicz
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 123-136
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.008.3206Renata Karska
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 137-149
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.007.3205Agnieszka Marecka
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 151-163
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.009.3207Aleksandra Szalla- Kleemann, Anna Żukowska-Zielińska, Joanna Sobczyk
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 165-174
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.010.3208Maciej Kluza
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 175-186
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.011.3209Stephen Flemmig
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 7-14
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.001.3199Stanisław Sławiński
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 15-43
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.002.3200Mirosław A. Supruniuk
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 45-71
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.003.3201Elżbieta Gajewska-Prorok
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 73-94
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.004.3202Elżbieta Gajewska-Prorok
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 95-116
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.005.3203Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 117-122
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.006.3204Marta Kamińska, Paweł Karaszkiewicz
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 123-136
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.008.3206Renata Karska
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 137-149
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.007.3205Agnieszka Marecka
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 151-163
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.009.3207Aleksandra Szalla- Kleemann, Anna Żukowska-Zielińska, Joanna Sobczyk
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 165-174
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.010.3208Maciej Kluza
Opuscula Musealia, Volume 22, Volume 22 (2014), s. 175-186
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.14.011.3209Data publikacji: 30.06.2013
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Pierwotną wersją czasopisma jest wersja elektroniczna publikowana w internecie.
Rocznik Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukazujący się od roku 1986.
Poświęcony jest zabytkom znajdującym się w Muzeum oraz problematyce muzeologicznej
David Fleming
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 7-14
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.001.2911Pippa Lacey, Seb Falk, Aaron Jaffer, Alana Jelinek
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 15-33
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.002.2912Mirosław A. Supruniuk
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 35-53
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.003.2913Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 55-73
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.004.2914Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 75-86
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.005.2915Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 87-114
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.006.2916Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 115-129
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.007.2917Adam Adamski, Zbigniew Strzelecki, Edyta Adamska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 131-135
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.008.2918Szymon Konwerski , Jerzy Błoszyk
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 137-144
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.009.2919Jerzy Nadolski, Barbara Loga
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 145-151
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.010.2920Tomasz Pyrcz
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 153-156
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.011.2921Marek Wanat
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 157-168
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.012.2922Paulina Oszajca, Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 169-179
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.013.2923Paulina Oszajca, Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 181-187
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.014.2924Adam Taborski
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 189-207
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.015.2925David Fleming
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 7-14
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.001.2911Pippa Lacey, Seb Falk, Aaron Jaffer, Alana Jelinek
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 15-33
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.002.2912Mirosław A. Supruniuk
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 35-53
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.003.2913Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 55-73
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.004.2914Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 75-86
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.005.2915Anna Piskorz
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 87-114
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.006.2916Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 115-129
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.007.2917Adam Adamski, Zbigniew Strzelecki, Edyta Adamska
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 131-135
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.008.2918Szymon Konwerski , Jerzy Błoszyk
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 137-144
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.009.2919Jerzy Nadolski, Barbara Loga
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 145-151
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.010.2920Tomasz Pyrcz
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 153-156
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.011.2921Marek Wanat
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 157-168
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.012.2922Paulina Oszajca, Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 169-179
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.013.2923Paulina Oszajca, Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 181-187
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.014.2924Adam Taborski
Opuscula Musealia, Volume 21, Volume 21 (2013), s. 189-207
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.13.015.2925Data publikacji: 13.01.2013
Redaktor naczelny: Krzysztof Stopka
Agnes Fischer-Dardai, Andrea Pasztor
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 7-15
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.001.1004Anna-Marie Delaune
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 17-27
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.002.1005Pia Vourikoski
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 29-44
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.003.1006Galleria Academica, owned by University of Helsinki, is the largest portrait collection in Finland containing ca 1000 pieces of works. The history of the collection dates from 1650s, when the first portrait was donated to the Royal Academy of Turku, the predecessor of the University of Helsinki. In the collection is represented
Beata Frontczak, Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 45-61
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.004.1007Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 65-88
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.005.1008Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 89-108
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.006.1009Ewa Doleżyńska-Sewerniak, Elżbieta Zygier
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 109-128
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.007.1010Marek Bukowski
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 129-133
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.008.1011Monika Piotrowska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 135-176
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.009.1012Agnes Fischer-Dardai, Andrea Pasztor
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 7-15
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.001.1004Anna-Marie Delaune
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 17-27
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.002.1005Pia Vourikoski
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 29-44
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.003.1006Galleria Academica, owned by University of Helsinki, is the largest portrait collection in Finland containing ca 1000 pieces of works. The history of the collection dates from 1650s, when the first portrait was donated to the Royal Academy of Turku, the predecessor of the University of Helsinki. In the collection is represented
Beata Frontczak, Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 45-61
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.004.1007Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 65-88
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.005.1008Anna Lohn
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 89-108
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.006.1009Ewa Doleżyńska-Sewerniak, Elżbieta Zygier
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 109-128
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.007.1010Marek Bukowski
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 129-133
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.008.1011Monika Piotrowska
Opuscula Musealia, Volume 20, Volume 20 (2012), s. 135-176
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.12.009.1012Data publikacji: 18.03.2012
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor naczelny: Stanisław Waltoś
Opuscula Musealia są rocznikiem o zasięgu międzynarodowym, wydawanym od 1986 r. przez Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius. Czasopismo zawiera artykuły oraz rozprawy naukowe z zakresu historii uniwersytetów w Polsce i na świecie, muzeów uniwersyteckich, ich kolekcji sztuki i kolekcji dydaktycznych, a także szeroko pojętych zagadnień muzeologicznych. Teksty publikowane są w języku polskim oraz w językach kongresowych (angielskim, niemieckim i francuskim).
Joanna Czernichowska, Regina Dmowska, Anna Nowicka
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 9-23
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.001.0258W latach 2004–2006 w Zamku Królewskim w Warszawie przeprowadzono badania i konserwację dwóch obrazów Rembrandta van Rijn (1606–1669): Dziewczyna w ramie obrazu i Uczony przy pulpicie, namalowanych w technice olejnej na podłożach drewnianych, około 105,5 × 76,5 cm, sygnowanych i datowanych na rok 1641. Są to tzw. tronie – wizerunki nieznanych osób, w późniejszym czasie połączone w pendant tytułami i wymiarami.
Do zbiorów polskich obrazy trafiły z berlińskiej kolekcji hrabiów Kamecke, kupione w roku 1777 przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1815 roku obrazy zostały sprzedane Kazimierzowi Rzewuskiemu, a następnie były dziedziczone przez rodzinę Lanckorońskich. Od roku 1902 były one publicznie udostępniane w wiedeńskim pałacu Karola Lanckorońskiego i pozostawały w jego kolekcji do czasu II wojny światowej. Po roku 1950 odzyskane przez spadkobierców kolekcjonera po hitlerowskiej grabieży zostały uznane za zaginione i tym samym – stały się niedostępne dla badaczy. W roku 1969 na podstawie fotografii autorstwo Rembrandta zakwestionował Horst Gerson. Jako niedostępne nie mogły też być uwzględnione w trzecim tomie Corpus of Rembrandt paintings, obejmującym lata 1635–1642. W roku 1994 w darze profesor Karoliny Lanckorońskiej dla demokratycznej Polski oba dzieła – wcześniej utajnione przez właścicieli – zostały przekazane do Zamku Królewskiego w Warszawie.
W przeszłości cieszące się dużym uznaniem obrazy były wielokrotnie kopiowane. Przedstawiają je grafiki G.F. Schmidta z 1769 i 1770 roku oraz W. Ungera z 1876 roku, miniatury W. Lesseura z 1797 roku, anonimowe olejne kopie na podłożu płóciennym w zamkach na Wawelu i w Złoczowie (Ukraina); olejne kopie portretu kobiecego znajdują się też w muzeach w Kopenhadze, Wilanowie i Łańcucie. Najbliższe oryginałom są grafiki G.F. Schmidta, a portretowi Dziewczyny – kopia kopenhaska.
Zwraca uwagę fakt, że w kopiach Dziewczyny częściej występują różnice w stosunku do oryginału, np. krótsze ręce, odmienne opracowania sukni i tła oraz różne umiejscowienie sygnatury bądź jej brak, co częściowo dokumentuje zmiany, jakim podlegał oryginał.
Po pozyskaniu obrazów Zamek Królewski w Warszawie rozpoczął badania dzieł z udziałem profesora Ernsta van de Weteringa, przewodniczącego Rembrandt Research Project, opracowującego Corpus of Rembrandt paintings. Konserwacja wraz z interdyscyplinarnymi badaniami, w tym także budowy technicznej i technologicznej obrazów, przeprowadzonymi na Wydziałach Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie i ASP w Krakowie oraz Politechnice Warszawskiej i Uniwersytecie Warszawskim (m.in. UV, IR, RTG, analizy mikroskopowe, mikrochemiczne, stratygraficzne, SEM-EDS, FTIR, GC-MS), została zakończona reatrybucją obu dzieł Rembrandta, ogłoszoną przez profesora Ernsta van de Weteringa.
Badania określiły budowę techniczną i technologiczną obrazów. Topolowe podobrazia nie są typowe dla Rembrandta, ale w latach 40. XVII wieku kilkakrotnie zostały przez niego zastosowane. Grunty z bielą ołowiową i kredą, ugrowe imprimitury, brak rysunków wstępnych kompozycji, występujące w olejnych (olej lniany i orzechowy) warstwach malarskich pigmenty i wypełniacze (także w mieszaninach: biel ołowiowa, żółcień cynowo-ołowiowa, smalta, ziemia zielona, ochra żółta, cynober [lub vermilion], ochra czerwona, czerwień organiczna, żółte i brązowe związki żelaza, brąz bitumiczny [kasselski?], czerń kostna) oraz sposób opracowywania warstw malarskich są charakterystyczne dla artysty. Sygnatura w Uczonym przy pulpicie jest wzorcowa, w Dziewczynie w ramie obrazu – niepewna, poprawiana.
Przed konserwacją oba obrazy były ogólnie dobrze zachowane, jednak ich artystyczny wyraz – znacznie zubożony zbrudzonymi i mocno pożółkłymi werniksami, przebarwionymi retuszami oraz rozległymi przemalowaniami. W szczególnie złym stanie była suknia Dziewczyny, z licznymi ubytkami i odspojeniami warstw malarskich, podtrzymywanymi grubymi werniksami. Wokół głowy modelki i na jej torsie uwidocznił się też – poprzez uszkodzenia i rosnącą w czasie transparencję warstw wierzchnich – wykonany czarną farbą szkic rozpoczętego wcześniej innego portretu kobiecego (wykazany w ww. badaniach). Wzmagający się z czasem ślad szkicu stał się przyczyną późniejszych uszkodzeń i zasadniczych przemalowań tła portretu z kolumną oraz sukni modelki i iluzjonistycznej ramy. W trakcie konserwacji obrazu usunięto warstwy wtórnych werniksów, podklejając jednocześnie łuszczącą się warstwę malarską; usunięto rozległe retusze i część przemalowań. W portrecie Uczonego usunięto wtórne werniksy, retusze i znaczne przemalowania w tle portretu.
Projekt badawczo-konserwatorski, nagrodzony Sybillą 2006, zakończył się uznaniem autorstwa Rembrandta obu obrazów; portret Dziewczyny został wyróżniony jako jedyne pełne trompe l’oeil w jego twórczości.
W konsekwencji obrazy były eksponowane na najważniejszej wystawie Roku Rembrandta 2006: Rembrandt. Quest of a genius w Rembrandthuis, Amsterdam (z Dziewczyną na okładce katalogu) i w Gemäldegalerie, Berlin. Obrazy, ostatnio wystawiane w Japonii, Francji i Hiszpanii, powróciły w listopadzie 2011 roku do nowej Galerii Lanckorońskich w Zamku Królewskim w Warszawie.
Marta Grzesiak-Nowak, Marcin Oszajca, Alicja Rafalska-Łasocha, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 25-36
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.002.0259Joanna Winiewicz-Wolska
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 37-48
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.003.0260Piotr Frączek, Anna Klisińska-Kopacz, Maria Rogóż, Ewa Wiłkojć
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 49-54
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.004.0261Rebecca Flodin, Hedvig Gottberg, Urban Josefsson, John Worley
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 61-69
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.005.0262Marta C. Lourenço
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 71-85
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.006.0263Joanna Hiżycka, Stanisław Sławiński
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 91-121
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.007.0264Ewa Święcka
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 125-129
Joanna Czernichowska, Regina Dmowska, Anna Nowicka
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 9-23
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.001.0258W latach 2004–2006 w Zamku Królewskim w Warszawie przeprowadzono badania i konserwację dwóch obrazów Rembrandta van Rijn (1606–1669): Dziewczyna w ramie obrazu i Uczony przy pulpicie, namalowanych w technice olejnej na podłożach drewnianych, około 105,5 × 76,5 cm, sygnowanych i datowanych na rok 1641. Są to tzw. tronie – wizerunki nieznanych osób, w późniejszym czasie połączone w pendant tytułami i wymiarami.
Do zbiorów polskich obrazy trafiły z berlińskiej kolekcji hrabiów Kamecke, kupione w roku 1777 przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1815 roku obrazy zostały sprzedane Kazimierzowi Rzewuskiemu, a następnie były dziedziczone przez rodzinę Lanckorońskich. Od roku 1902 były one publicznie udostępniane w wiedeńskim pałacu Karola Lanckorońskiego i pozostawały w jego kolekcji do czasu II wojny światowej. Po roku 1950 odzyskane przez spadkobierców kolekcjonera po hitlerowskiej grabieży zostały uznane za zaginione i tym samym – stały się niedostępne dla badaczy. W roku 1969 na podstawie fotografii autorstwo Rembrandta zakwestionował Horst Gerson. Jako niedostępne nie mogły też być uwzględnione w trzecim tomie Corpus of Rembrandt paintings, obejmującym lata 1635–1642. W roku 1994 w darze profesor Karoliny Lanckorońskiej dla demokratycznej Polski oba dzieła – wcześniej utajnione przez właścicieli – zostały przekazane do Zamku Królewskiego w Warszawie.
W przeszłości cieszące się dużym uznaniem obrazy były wielokrotnie kopiowane. Przedstawiają je grafiki G.F. Schmidta z 1769 i 1770 roku oraz W. Ungera z 1876 roku, miniatury W. Lesseura z 1797 roku, anonimowe olejne kopie na podłożu płóciennym w zamkach na Wawelu i w Złoczowie (Ukraina); olejne kopie portretu kobiecego znajdują się też w muzeach w Kopenhadze, Wilanowie i Łańcucie. Najbliższe oryginałom są grafiki G.F. Schmidta, a portretowi Dziewczyny – kopia kopenhaska.
Zwraca uwagę fakt, że w kopiach Dziewczyny częściej występują różnice w stosunku do oryginału, np. krótsze ręce, odmienne opracowania sukni i tła oraz różne umiejscowienie sygnatury bądź jej brak, co częściowo dokumentuje zmiany, jakim podlegał oryginał.
Po pozyskaniu obrazów Zamek Królewski w Warszawie rozpoczął badania dzieł z udziałem profesora Ernsta van de Weteringa, przewodniczącego Rembrandt Research Project, opracowującego Corpus of Rembrandt paintings. Konserwacja wraz z interdyscyplinarnymi badaniami, w tym także budowy technicznej i technologicznej obrazów, przeprowadzonymi na Wydziałach Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie i ASP w Krakowie oraz Politechnice Warszawskiej i Uniwersytecie Warszawskim (m.in. UV, IR, RTG, analizy mikroskopowe, mikrochemiczne, stratygraficzne, SEM-EDS, FTIR, GC-MS), została zakończona reatrybucją obu dzieł Rembrandta, ogłoszoną przez profesora Ernsta van de Weteringa.
Badania określiły budowę techniczną i technologiczną obrazów. Topolowe podobrazia nie są typowe dla Rembrandta, ale w latach 40. XVII wieku kilkakrotnie zostały przez niego zastosowane. Grunty z bielą ołowiową i kredą, ugrowe imprimitury, brak rysunków wstępnych kompozycji, występujące w olejnych (olej lniany i orzechowy) warstwach malarskich pigmenty i wypełniacze (także w mieszaninach: biel ołowiowa, żółcień cynowo-ołowiowa, smalta, ziemia zielona, ochra żółta, cynober [lub vermilion], ochra czerwona, czerwień organiczna, żółte i brązowe związki żelaza, brąz bitumiczny [kasselski?], czerń kostna) oraz sposób opracowywania warstw malarskich są charakterystyczne dla artysty. Sygnatura w Uczonym przy pulpicie jest wzorcowa, w Dziewczynie w ramie obrazu – niepewna, poprawiana.
Przed konserwacją oba obrazy były ogólnie dobrze zachowane, jednak ich artystyczny wyraz – znacznie zubożony zbrudzonymi i mocno pożółkłymi werniksami, przebarwionymi retuszami oraz rozległymi przemalowaniami. W szczególnie złym stanie była suknia Dziewczyny, z licznymi ubytkami i odspojeniami warstw malarskich, podtrzymywanymi grubymi werniksami. Wokół głowy modelki i na jej torsie uwidocznił się też – poprzez uszkodzenia i rosnącą w czasie transparencję warstw wierzchnich – wykonany czarną farbą szkic rozpoczętego wcześniej innego portretu kobiecego (wykazany w ww. badaniach). Wzmagający się z czasem ślad szkicu stał się przyczyną późniejszych uszkodzeń i zasadniczych przemalowań tła portretu z kolumną oraz sukni modelki i iluzjonistycznej ramy. W trakcie konserwacji obrazu usunięto warstwy wtórnych werniksów, podklejając jednocześnie łuszczącą się warstwę malarską; usunięto rozległe retusze i część przemalowań. W portrecie Uczonego usunięto wtórne werniksy, retusze i znaczne przemalowania w tle portretu.
Projekt badawczo-konserwatorski, nagrodzony Sybillą 2006, zakończył się uznaniem autorstwa Rembrandta obu obrazów; portret Dziewczyny został wyróżniony jako jedyne pełne trompe l’oeil w jego twórczości.
W konsekwencji obrazy były eksponowane na najważniejszej wystawie Roku Rembrandta 2006: Rembrandt. Quest of a genius w Rembrandthuis, Amsterdam (z Dziewczyną na okładce katalogu) i w Gemäldegalerie, Berlin. Obrazy, ostatnio wystawiane w Japonii, Francji i Hiszpanii, powróciły w listopadzie 2011 roku do nowej Galerii Lanckorońskich w Zamku Królewskim w Warszawie.
Marta Grzesiak-Nowak, Marcin Oszajca, Alicja Rafalska-Łasocha, Wiesław Łasocha
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 25-36
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.002.0259Joanna Winiewicz-Wolska
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 37-48
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.003.0260Piotr Frączek, Anna Klisińska-Kopacz, Maria Rogóż, Ewa Wiłkojć
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 49-54
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.004.0261Rebecca Flodin, Hedvig Gottberg, Urban Josefsson, John Worley
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 61-69
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.005.0262Marta C. Lourenço
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 71-85
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.006.0263Joanna Hiżycka, Stanisław Sławiński
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 91-121
https://doi.org/10.4467/20843852.OM.11.007.0264Ewa Święcka
Opuscula Musealia, Volume 19, Volume 19 (2011), s. 125-129
Data publikacji: 08.02.2011
Redaktor naczelny: Stanisław Waltoś
Paolo Brizzi Gian
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 9-14
Marie Luisa Allemeyer, Dominik Collet, Marian Füssel
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 15-22
Uniwersytet w Getyndze, posiadający kluczowe znaczenie w niemieckim Oświeceniu, może się poszczycić bogatą kolekcją eksponatów z zakresu historii naturalnej i antropologii, technologii oraz szeroko pojętego dziedzictwa akademickiego. Kolekcje te związane są z rozwojem nowych obszarów wiedzy, a co za tym idzie – prowadzeniem nowoczesnych badań naukowych od czasu założenia uniwersytetu w XVIII wieku. Instrumenty naukowe są świadectwem powstałych wówczas dyscyplin naukowych. Wyznaczały one także zawodową odrębność uczonych. Kolekcje uniwersytetu w Getyndze ilustrują historyczną koncepcję obiektywizmu i świadectwa. Współczesne techniki wystawiennicze, skupione na najbardziej spektakularnych dziełach, raczej zaciemniają niż podkreślają zasadniczą rolę kolekcji uniwersyteckich, którą jest ukazanie rozwoju nauki.
Luca Bochicchio
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 23-34
Złożone i różnorodne dziedzictwo uniwersytetu w Genui ma ogromną wartość dla wielu narodów. W jego skład wchodzą stare arystokratyczne pałace, muzea naukowe i etnograficzne, ogrody botaniczne, kolekcje sztuki, archiwa historyczne i biblioteki. Spuścizna ta odzwierciedla zarówno akademicką tradycję Genui, jak i strategiczne położenie miasta między obszarem śródziemnomorskim a pozostałą częścią Europy. Ukazuje intensywne strumienie kulturowych, społecznych i handlowych wymian pomiędzy tymi obszarami, które następowały od okresu późnego średniowiecza. Tak jak w wielu europejskich uniwersytetach, również na uniwersytecie w Genui tradycja współistnieje z nowoczesnością. Archiwum Sztuki Współczesnej znajduje się w jednym z najstarszych budynków, ostatnio wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Casa Paganini stanowi natomiast centrum prezentujące eksperymentalną zbieżność badań naukowych, technologicznych i artystycznych. Ośrodek ten mieści się w klasztorze Santa Maria delle Grazie la Nuova. Podczas gdy znacząca część dziedzictwa uniwersytetu w Genui znajduje się w budynkach mieszczących poszczególne wydziały, kolekcje i muzea potrzebują nowatorskich strategii dla ich promocji i reklamy.
Artykuł ten jest krótkim i wstępnym przeglądem artystycznego i historycznego dziedzictwa uniwersytetu w Genui. Ma na celu określenie głównych cech tej spuścizny i jej odrębności, a także zamierzeń związanych z jej szeroko pojętą prezentacją.
Penelope Collet
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 35-41
Na Wydziale Nauczania Uniwersytetu La Trobe w rolniczym Bendigo od roku 1958 istnieje licząca prawie 400 dzieł sztuki kolekcja. Jej historia i wartość naukowa są przedmiotem badań. Zbiory są skatalogowane.
W Australii, podobnie jak w Europie, zmieniająca się polityka zarządzania stara się przystosować do kryzysu, który nie ominął również muzeów uniwersyteckich. Zmiany te w wielu przypadkach odnoszą się do zmniejszania kosztów oraz uzasadniania podejmowanychjavascript:void(0) przedsięwzięć. Artykuł ten bada możliwości rozwoju i wykorzystywania wymienionej wyżej kolekcji, mając na względzie jej fi zyczne bezpieczeństwo i konserwację. Wzorując się na przykładzie Musee des arts et metiers w Paryżu, oraz Gathering the Jewels (strona internetowa Welsh Cultural History), autorka rozważa możliwości zastosowania nowych technologii w wykorzystaniu tejże kolekcji do kształcenia nauczycieli, badań naukowych i pomocy dla szkół.
Laurence Roussillon-Constanty
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 43-48
Roland Recht w swej książce Penser le patrimoine podkreśla, że w czasach kryzysu symboliczne oddziaływanie dzieł sztuki musi ulec koniecznym przemianom. Artykuł wskazuje, że muzea uniwersyteckie również muszą wziąć pod uwagę proces przemian. We Francji problem ten jest nawet bardziej istotny, ponieważ wiele instytucji nauczania, w tym same uniwersytety, stawiają sobie pytania dotyczące swej przyszłości i debatują nad kluczowymi decyzjami w sferze edukacji, nauki i kultury. W Tuluzie w Muzeum Historii Naturalnej zdecydowano się na otwarcie drzwi dla szerokiej publiczności oraz na prowadzenie dialogu z widzami, jednocześnie próbując zachować swą specyfi kę kulturalną i historyczne ogniwa łączące to muzeum z Uniwersytetem Paula Sabatier. Biorąc pod uwagę lokalną historię i doświadczenia ze współpracy pomiędzy naukowcami i różnego rodzaju instytucjami, artykuł mój ukierunkowałem na bardziej ogólne zagadnienia dotyczące uniwersytetów i ich wkładu kulturalnego. W szczególności analizuję różne możliwości współtworzenia przez naukę i kulturę nowych koncepcji wzmocnienia dziedzictwa uniwersytetów i nauki.
John Worley, Urban Josefsson
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 51-60
Od ponad pięciu wieków uniwersytet w Uppsali gromadzi materialne ślady nauczania i badań naukowych, które są tu nieprzerwanie prowadzone. Przedmioty te przechowują poszczególne wydziały uniwersytetu. Ich los jest raczej niepewny, gdyż jak dotąd nie wchodzą w skład kolekcji żadnego z muzeów uniwersyteckich, nie są zinwentaryzowane, a niektóre wydziały nie wiedzą nawet o ich istnieniu.
W minionym roku w Museum Gustavianum na uniwersytecie w Uppsali powstał projekt, mający na celu zbadanie kolekcji wydziałowych. W artykule omówiony został wspomniany projekt, sformułowano wnioski i zalecenia dla uniwersytetu, dotyczące jego dziedzictwa naukowego i materialnego.
Jaume Valentines-Álvarez
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 61-71
Historia uniwersytetów (tak jak historia społeczeństw) oraz ich spuścizna podążają podobnymi ścieżkami. Artykuł ten dotyczy redukcji przedmiotów kultury materialnej w Szkole Inżynierii Przemysłowej w Barcelonie – instrumentów technicznych, dokumentów archiwalnych, bibliografii historycznej, niematerialnej przestrzeni naukowej, a w związku z tym zagubienia dziedzictwa materialnego uczelni. Występuje tutaj pewna sprzeczność z zasadami efektywnego zarządzania. Członkowie mikrospołeczności Szkoły (profesorowie, administracja i studenci) powinni zbliżyć się do siebie, spotkać się na tymże rozdrożu. Jednakże bez długoterminowych projektów, koordynowanych przez powołane do tego celu struktury, ruch na tym skrzyżowaniu może być bardzo trudny. W tym sensie szkoły techniczne oraz uniwersytety mogą być postrzegane jako wewnętrzne ekomuzea, których „mieszkańcy” nieustannie tworzą własny kulturowy krajobraz.
Dorota Folga-Januszewska
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 75-88
Tadeusz W. Lange
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 91-99
Idea podręcznego wiecznego kalendarza powstała w średniowieczu tam, gdzie warunki geograficzne utrudniały ludziom regularny kontakt z przedstawicielami Kościoła, stojącymi na straży Trzeciego Przykazania i dysponującymi zarówno kalendarzami liturgicznymi, jak i tzw. tablicami paschalnymi, pomagającymi ustalić daty ruchomych świąt.
Najwięcej takich drewnianych „ludowych” kalendarzy zachowało się na terenie Skandynawii (gdzie niewiele było wsi w naszym rozumieniu i gdzie odpowiadały im ludne i samowystarczalne gospodarstwa, często bardzo od siebie oddalone), choć podobne narzędzia znane są także z terenu Szwajcarii, Austrii, Niemiec, a nawet Francji i Wysp Brytyjskich.
Kalendarze te były uniwersalnie stosowane szczególnie w Norwegii i Szwecji, gdzie najczęściej miały formę drewnianego drążka (norw. i szw. stav), a właściwie listwy z „rękojeścią” jak u miecza; rok dzielono w nich na pół, wykorzystując w ten sposób obie strony listwy.
W Norwegii popularność zdobył tzw. primstav, na którym 365 dni roku zaznaczono identycznymi karbami zgrupowanymi po 7, natomiast stałe dni istotne dla Kościoła zasygnalizowano dodatkowo stosownymi symbolami. Były to zwykle atrybuty świętych, patronów poszczególnych dni.
Kalendarze te bynajmniej nie zanikły po wprowadzeniu protestantyzmu, zmieniły jednak stopniowo swoją funkcję i stały się swoistymi rolniczymi almanachami, gdzie dawne oznakowania dni katolickich patronów zmieniły swój charakter i stanowiły teraz informację
mającą znaczenie dla gospodarstwa domowego oraz uprawy roli. Na większości obszaru Szwecji natomiast rozwinął się nieco odmienny typ wiecznego kalendarza, który, dzięki zróżnicowaniu dni tygodnia, dodaniu znaków oznaczających cykl księżycowy i często także słoneczny, umożliwiał tzw. computus, czyli wyliczenie dat świąt ruchomych.
Do tych funkcji różnicujących szwedzkie kalendarze komputyczne używały alfabetu runicznego, tzw. młodszego futharku, stąd kalendarz taki nosi tam nazwę runstav. Należy dodać, że była to szwedzka osobliwość, gdyż w drewnianych kalendarzach komputycznych w innych częściach Europy stosowano odmienne systemy – np. różnego typu znaki pentadyczne.
Do dziś zachowało się około 1000 takich runicznych kalendarzy, w większości pochodzących
z XVII i pierwszej połowy XVIII wieku.
Znajdujący się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego drewniany kalendarz runiczny nr MUJ 4018,16/V, po raz pierwszy odnotowany w inwentarzu założonym w roku
1868, dostał się do zbiorów jako dar Henryka Bukowskiego (1839–1900), politycznego emigranta po powstaniu styczniowym 1863 roku, którego losy rzuciły do Szwecji, gdzie handlował „starożytnościami”. W roku 1872 Bukowski zaczął bywać w Polsce i podczas którejś z wizyt w Krakowie podarował kalendarz prowadzonemu przez Józefa Łepkowskiego Gabinetowi Archeologicznemu, z którego wywodzi się obecne Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Jest to runstav o dość typowym kształcie „mieczowatym”, o całkowitej długości 134,5
cm, posiadający wyodrębnioną, zdobną „rękojeść” o długości 20,5 cm oraz „głownię” o szerokości 4,0→3,5 cm i grubości 1,5 cm. Końcówka „głowni” zaopatrzona jest w żelazną, mocno skorodowaną spiczastą skuwkę, przypominającą nieco trzewik pochwy miecza; oznacza to, że kalendarz mógł być używany jako (paradna zapewne) laska. Szczątkowy cylindryczny „jelec” owego „miecza” pokryty jest ornamentem plecionkowym, co sugeruje jego pochodzenie ze szwedzkiego regionu Uppland, gdzie był to rzekomo stały element zdobniczy. Widoczny na tym egzemplarzu i typowy ponoć dla tego regionu rysunek stylizowanego pługa na dzień św. Benedykta – 21 marca, a także specjalne oznakowanie dnia przeniesienia zwłok św. Eryka (24 stycznia), charakterystyczne dla runstavów upplandzkich, dodatkowo potwierdzają tamtejsze pochodzenie kalendarza.
Kalendarz krakowski wykazuje znaczne podobieństwo do znajdującego się w zbiorach Nordiska museet w Sztokholmie eksponatu nr NM 174.972. Egzemplarz sztokholmski, określany jako upplandzki, jest nieco dłuższy (140 cm), ale ogólna forma, dość nietypowy kształt i zdobienia uchwytu, ozdobiony plecionką „jelec” i typ skuwki wskazują na tę samą tradycję rzemieślniczą. W obu rok zaczyna się nieco nietypowo od 31 grudnia. Wspólne pochodzenie obu kalendarzy sugeruje także występowanie na jednym z ich boków osobliwego potrójnego „jodełkowego” ornamentu.
Paolo Brizzi Gian
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 9-14
Marie Luisa Allemeyer, Dominik Collet, Marian Füssel
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 15-22
Uniwersytet w Getyndze, posiadający kluczowe znaczenie w niemieckim Oświeceniu, może się poszczycić bogatą kolekcją eksponatów z zakresu historii naturalnej i antropologii, technologii oraz szeroko pojętego dziedzictwa akademickiego. Kolekcje te związane są z rozwojem nowych obszarów wiedzy, a co za tym idzie – prowadzeniem nowoczesnych badań naukowych od czasu założenia uniwersytetu w XVIII wieku. Instrumenty naukowe są świadectwem powstałych wówczas dyscyplin naukowych. Wyznaczały one także zawodową odrębność uczonych. Kolekcje uniwersytetu w Getyndze ilustrują historyczną koncepcję obiektywizmu i świadectwa. Współczesne techniki wystawiennicze, skupione na najbardziej spektakularnych dziełach, raczej zaciemniają niż podkreślają zasadniczą rolę kolekcji uniwersyteckich, którą jest ukazanie rozwoju nauki.
Luca Bochicchio
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 23-34
Złożone i różnorodne dziedzictwo uniwersytetu w Genui ma ogromną wartość dla wielu narodów. W jego skład wchodzą stare arystokratyczne pałace, muzea naukowe i etnograficzne, ogrody botaniczne, kolekcje sztuki, archiwa historyczne i biblioteki. Spuścizna ta odzwierciedla zarówno akademicką tradycję Genui, jak i strategiczne położenie miasta między obszarem śródziemnomorskim a pozostałą częścią Europy. Ukazuje intensywne strumienie kulturowych, społecznych i handlowych wymian pomiędzy tymi obszarami, które następowały od okresu późnego średniowiecza. Tak jak w wielu europejskich uniwersytetach, również na uniwersytecie w Genui tradycja współistnieje z nowoczesnością. Archiwum Sztuki Współczesnej znajduje się w jednym z najstarszych budynków, ostatnio wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Casa Paganini stanowi natomiast centrum prezentujące eksperymentalną zbieżność badań naukowych, technologicznych i artystycznych. Ośrodek ten mieści się w klasztorze Santa Maria delle Grazie la Nuova. Podczas gdy znacząca część dziedzictwa uniwersytetu w Genui znajduje się w budynkach mieszczących poszczególne wydziały, kolekcje i muzea potrzebują nowatorskich strategii dla ich promocji i reklamy.
Artykuł ten jest krótkim i wstępnym przeglądem artystycznego i historycznego dziedzictwa uniwersytetu w Genui. Ma na celu określenie głównych cech tej spuścizny i jej odrębności, a także zamierzeń związanych z jej szeroko pojętą prezentacją.
Penelope Collet
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 35-41
Na Wydziale Nauczania Uniwersytetu La Trobe w rolniczym Bendigo od roku 1958 istnieje licząca prawie 400 dzieł sztuki kolekcja. Jej historia i wartość naukowa są przedmiotem badań. Zbiory są skatalogowane.
W Australii, podobnie jak w Europie, zmieniająca się polityka zarządzania stara się przystosować do kryzysu, który nie ominął również muzeów uniwersyteckich. Zmiany te w wielu przypadkach odnoszą się do zmniejszania kosztów oraz uzasadniania podejmowanychjavascript:void(0) przedsięwzięć. Artykuł ten bada możliwości rozwoju i wykorzystywania wymienionej wyżej kolekcji, mając na względzie jej fi zyczne bezpieczeństwo i konserwację. Wzorując się na przykładzie Musee des arts et metiers w Paryżu, oraz Gathering the Jewels (strona internetowa Welsh Cultural History), autorka rozważa możliwości zastosowania nowych technologii w wykorzystaniu tejże kolekcji do kształcenia nauczycieli, badań naukowych i pomocy dla szkół.
Laurence Roussillon-Constanty
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 43-48
Roland Recht w swej książce Penser le patrimoine podkreśla, że w czasach kryzysu symboliczne oddziaływanie dzieł sztuki musi ulec koniecznym przemianom. Artykuł wskazuje, że muzea uniwersyteckie również muszą wziąć pod uwagę proces przemian. We Francji problem ten jest nawet bardziej istotny, ponieważ wiele instytucji nauczania, w tym same uniwersytety, stawiają sobie pytania dotyczące swej przyszłości i debatują nad kluczowymi decyzjami w sferze edukacji, nauki i kultury. W Tuluzie w Muzeum Historii Naturalnej zdecydowano się na otwarcie drzwi dla szerokiej publiczności oraz na prowadzenie dialogu z widzami, jednocześnie próbując zachować swą specyfi kę kulturalną i historyczne ogniwa łączące to muzeum z Uniwersytetem Paula Sabatier. Biorąc pod uwagę lokalną historię i doświadczenia ze współpracy pomiędzy naukowcami i różnego rodzaju instytucjami, artykuł mój ukierunkowałem na bardziej ogólne zagadnienia dotyczące uniwersytetów i ich wkładu kulturalnego. W szczególności analizuję różne możliwości współtworzenia przez naukę i kulturę nowych koncepcji wzmocnienia dziedzictwa uniwersytetów i nauki.
John Worley, Urban Josefsson
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 51-60
Od ponad pięciu wieków uniwersytet w Uppsali gromadzi materialne ślady nauczania i badań naukowych, które są tu nieprzerwanie prowadzone. Przedmioty te przechowują poszczególne wydziały uniwersytetu. Ich los jest raczej niepewny, gdyż jak dotąd nie wchodzą w skład kolekcji żadnego z muzeów uniwersyteckich, nie są zinwentaryzowane, a niektóre wydziały nie wiedzą nawet o ich istnieniu.
W minionym roku w Museum Gustavianum na uniwersytecie w Uppsali powstał projekt, mający na celu zbadanie kolekcji wydziałowych. W artykule omówiony został wspomniany projekt, sformułowano wnioski i zalecenia dla uniwersytetu, dotyczące jego dziedzictwa naukowego i materialnego.
Jaume Valentines-Álvarez
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 61-71
Historia uniwersytetów (tak jak historia społeczeństw) oraz ich spuścizna podążają podobnymi ścieżkami. Artykuł ten dotyczy redukcji przedmiotów kultury materialnej w Szkole Inżynierii Przemysłowej w Barcelonie – instrumentów technicznych, dokumentów archiwalnych, bibliografii historycznej, niematerialnej przestrzeni naukowej, a w związku z tym zagubienia dziedzictwa materialnego uczelni. Występuje tutaj pewna sprzeczność z zasadami efektywnego zarządzania. Członkowie mikrospołeczności Szkoły (profesorowie, administracja i studenci) powinni zbliżyć się do siebie, spotkać się na tymże rozdrożu. Jednakże bez długoterminowych projektów, koordynowanych przez powołane do tego celu struktury, ruch na tym skrzyżowaniu może być bardzo trudny. W tym sensie szkoły techniczne oraz uniwersytety mogą być postrzegane jako wewnętrzne ekomuzea, których „mieszkańcy” nieustannie tworzą własny kulturowy krajobraz.
Dorota Folga-Januszewska
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 75-88
Tadeusz W. Lange
Opuscula Musealia, Volume 18, Volume 18 (2010), s. 91-99
Idea podręcznego wiecznego kalendarza powstała w średniowieczu tam, gdzie warunki geograficzne utrudniały ludziom regularny kontakt z przedstawicielami Kościoła, stojącymi na straży Trzeciego Przykazania i dysponującymi zarówno kalendarzami liturgicznymi, jak i tzw. tablicami paschalnymi, pomagającymi ustalić daty ruchomych świąt.
Najwięcej takich drewnianych „ludowych” kalendarzy zachowało się na terenie Skandynawii (gdzie niewiele było wsi w naszym rozumieniu i gdzie odpowiadały im ludne i samowystarczalne gospodarstwa, często bardzo od siebie oddalone), choć podobne narzędzia znane są także z terenu Szwajcarii, Austrii, Niemiec, a nawet Francji i Wysp Brytyjskich.
Kalendarze te były uniwersalnie stosowane szczególnie w Norwegii i Szwecji, gdzie najczęściej miały formę drewnianego drążka (norw. i szw. stav), a właściwie listwy z „rękojeścią” jak u miecza; rok dzielono w nich na pół, wykorzystując w ten sposób obie strony listwy.
W Norwegii popularność zdobył tzw. primstav, na którym 365 dni roku zaznaczono identycznymi karbami zgrupowanymi po 7, natomiast stałe dni istotne dla Kościoła zasygnalizowano dodatkowo stosownymi symbolami. Były to zwykle atrybuty świętych, patronów poszczególnych dni.
Kalendarze te bynajmniej nie zanikły po wprowadzeniu protestantyzmu, zmieniły jednak stopniowo swoją funkcję i stały się swoistymi rolniczymi almanachami, gdzie dawne oznakowania dni katolickich patronów zmieniły swój charakter i stanowiły teraz informację
mającą znaczenie dla gospodarstwa domowego oraz uprawy roli. Na większości obszaru Szwecji natomiast rozwinął się nieco odmienny typ wiecznego kalendarza, który, dzięki zróżnicowaniu dni tygodnia, dodaniu znaków oznaczających cykl księżycowy i często także słoneczny, umożliwiał tzw. computus, czyli wyliczenie dat świąt ruchomych.
Do tych funkcji różnicujących szwedzkie kalendarze komputyczne używały alfabetu runicznego, tzw. młodszego futharku, stąd kalendarz taki nosi tam nazwę runstav. Należy dodać, że była to szwedzka osobliwość, gdyż w drewnianych kalendarzach komputycznych w innych częściach Europy stosowano odmienne systemy – np. różnego typu znaki pentadyczne.
Do dziś zachowało się około 1000 takich runicznych kalendarzy, w większości pochodzących
z XVII i pierwszej połowy XVIII wieku.
Znajdujący się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego drewniany kalendarz runiczny nr MUJ 4018,16/V, po raz pierwszy odnotowany w inwentarzu założonym w roku
1868, dostał się do zbiorów jako dar Henryka Bukowskiego (1839–1900), politycznego emigranta po powstaniu styczniowym 1863 roku, którego losy rzuciły do Szwecji, gdzie handlował „starożytnościami”. W roku 1872 Bukowski zaczął bywać w Polsce i podczas którejś z wizyt w Krakowie podarował kalendarz prowadzonemu przez Józefa Łepkowskiego Gabinetowi Archeologicznemu, z którego wywodzi się obecne Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Jest to runstav o dość typowym kształcie „mieczowatym”, o całkowitej długości 134,5
cm, posiadający wyodrębnioną, zdobną „rękojeść” o długości 20,5 cm oraz „głownię” o szerokości 4,0→3,5 cm i grubości 1,5 cm. Końcówka „głowni” zaopatrzona jest w żelazną, mocno skorodowaną spiczastą skuwkę, przypominającą nieco trzewik pochwy miecza; oznacza to, że kalendarz mógł być używany jako (paradna zapewne) laska. Szczątkowy cylindryczny „jelec” owego „miecza” pokryty jest ornamentem plecionkowym, co sugeruje jego pochodzenie ze szwedzkiego regionu Uppland, gdzie był to rzekomo stały element zdobniczy. Widoczny na tym egzemplarzu i typowy ponoć dla tego regionu rysunek stylizowanego pługa na dzień św. Benedykta – 21 marca, a także specjalne oznakowanie dnia przeniesienia zwłok św. Eryka (24 stycznia), charakterystyczne dla runstavów upplandzkich, dodatkowo potwierdzają tamtejsze pochodzenie kalendarza.
Kalendarz krakowski wykazuje znaczne podobieństwo do znajdującego się w zbiorach Nordiska museet w Sztokholmie eksponatu nr NM 174.972. Egzemplarz sztokholmski, określany jako upplandzki, jest nieco dłuższy (140 cm), ale ogólna forma, dość nietypowy kształt i zdobienia uchwytu, ozdobiony plecionką „jelec” i typ skuwki wskazują na tę samą tradycję rzemieślniczą. W obu rok zaczyna się nieco nietypowo od 31 grudnia. Wspólne pochodzenie obu kalendarzy sugeruje także występowanie na jednym z ich boków osobliwego potrójnego „jodełkowego” ornamentu.
Data publikacji: 2009
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor naczelny: Stanisław Waltoś
Ing-Marie Munktell, John Worley
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 9-11
Steven de Clercq
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 13-21
Ian Carradience
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 23-30
Ewa Wyka, Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 31-38
Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 41-49
Adam Małkiewicz
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 51-57
Ing-Marie Munktell, John Worley
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 9-11
Steven de Clercq
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 13-21
Ian Carradience
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 23-30
Ewa Wyka, Małgorzata Taborska
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 31-38
Zbigniew Bela
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 41-49
Adam Małkiewicz
Opuscula Musealia, Volume 17, Volume 17 (2009), s. 51-57
Data publikacji: 2008
Sekretarz redakcji: Maria Natalia Gajek
Redaktor naczelny: Stanisław Waltoś
REDAKTOR SERII - Stanisław Waltoś
KOMITET REDAKCYJNY - Katarzyna Barańska, Zbigniew Bela, Marcin Fabiański, Zdzisław Pietrzyk, Jerzy Świecimski, Stanisław Waltoś, Ewa Wyka, Zdzisław Żygulski jun.
SEKRETARZ REDAKCJI - Katarzyna Zięba
Ralf Torsten-Speler
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 7-14
Uniwersytet im. Marcina Lutra Halle-Wittenberga jest jednym z klasycznych niemieckich uniwersytetów mogących sięgać swą historią ponad pięćset lat wstecz. Ważną częścią nauczania i badań uniwersytetu w Halle jest współpraca z dwudziestoma akademickimi zbiorami i muzeami o międzynarodowym znaczeniu. Jako część strukturalnej reorganizacji uniwersytet planuje otwarcie centralnego Muzeum Przyrodniczego. Zostało to rozpoczęte przez przeniesienie wszystkich instytutów nauk przyrodniczych z centrum Halle do nowego kampusu Weinberg na obrzeżach miasta. Miejscem nowego muzeum uniwersyteckiego będzie historyczny budynek Instytutu Fizyki, stojący naprzeciwko zamku Moritzburg, Muzeum Sztuki związkowego kraju Saksoni-Anhalt. Powstałaby w ten sposób w Halle „wyspa muzealna” obok „wyspy teatralnej”. Pod jednym dachem w nowym muzeum znajdą się trzy kolekcje nauk przyrodniczych: 1) sławna paleontologiczna Muzeum Geiseltal 2) ogólna zoologiczna i 3) unikatowa rolniczego muzeum hodowli zwierząt „Julius Kühm”. Powierzchnia wystaw przyszłego Muzeum Uniwersytetu będzie wynosiła 1400 m2. Otwarcie zaplanowano na rok 2011/2012. Akademickie Muzea w Halle będą miały dwa centra, jedno na Universitatplatz (Centralne Muzeum i Muzeum Archeologiczne) i drugie na Friedemann-Bach-Platz (Uniwersyteckie Muzeum Przyrodnicze).
Sébastien Soubiran
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 15-22
Celem tego artykułu jest analiza różnych ról, jakie nadano zbiorom uniwersyteckim i muzeom na Uniwersytecie im. Louisa Pasteura w Srasburgu przez ostatnie 30 lat. Ta refleksja sytuuje się na rozdrożu czterech wielkich jednoczesnych zjawisk: rozszerzania troski o dziedzictwo, tworzenia naukowej i technicznej kultury wiedzy, wejścia w erę komunikacji i rosnącego pragnienia uniwersytetów, by stać się aktorem w dziedzinie kultury. Wszystkie te zjawiska przyczyniły się w różnym stopniu i zakresie do nadania nowej roli muzeom oraz zbiorom uniwersyteckim – i trwa to nadal. Te zjawiska są też wyrazem dramatycznych zmian z którymi konfrontuje się francuskie szkolnictwo wyższe od końca lat osiemdziesiątych. Wymieńmy choćby takie, jak: nieangażowanie się państwa, wzrastające współzawodnictwo międzynarodowe, pochwała nauk stosowanych jako wartości wiedzy kosztem badań podstawowych, wzrastająca troska opinii publicznej o badania naukowe i ich zastosowanie oraz zmieniająca się pozycja kadry naukowej na arenie politycznej. Kolekcje i muzea uniwersyteckie biorą udział w licznych dyskusjach dotyczących ich przyszłości i tej stojącej przed uczelniami. Jednak nawet poddawanie się zmianom nie jest gwarancją znalezienia stałej roli dla uniwersyteckich zbiorów i muzeów.
Steven de Clercq, Sofia Talas, Sébastien Soubiran, Reet Mägi, Panu Nykänen
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 23-32
Artykuł opisuje przypadek Obserwatorium Astronomicznego w Lizbonie, nazywanego popularnie Ajuda, oraz możliwości zaadaptowania go jako muzeum. Zważywszy, że budynek, wnętrza i instrumenty pozostają na swoich miejscach – podobnie jak biblioteka – nienaruszone, Ajuda pozostaje najlepiej zachowanym obserwatorium z końca XIX wieku w Europie i jako takie nabiera wielkiego międzynarodowego znaczenia. Zachowanie i przekształcenie Ajudy w muzeum może iść w parze pod warunkiem pełnego respektowania autentyczności jego przestrzeni. To wymaga nowego muzeologicznego ujęcia, biorącego całość jako punkt wyjścia do narracji pokazującej nie tylko proces badań astronomicznych, lecz także sytuującej Ajudę w szerszym ówczesnym intelektualnym, kulturowym i socjologicznym kontekście.
Steven de Clercq
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 33-46
Podobnie jak uniwersytety, również ich muzea i ogólnie wszystkie muzea stoją przed kryzysem tożsamości, a celem tego artykułu jest określenie kluczowych elementów tego procesu. Sugeruje się, że zbiory nie odgrywają już podstawowej roli głównego źródła z powodu rozwoju badań i metod nauczania. W konsekwencji muzea uniwersyteckie tracą swą tradycyjną rolę strażnika zbiorów i stają wobec pytania, jak najlepiej przystosować się do nowych wyzwań i wymagań. Muzea uniwersyteckie muszą rozważyć, czy chcą działać, jak dawniej, jako archiwiści dla materialnych dowodów badań uczelni i dydaktyki, czy też skierują się ku roli bardziej nastawianej na społeczność odbiorców. To zakłada, że będą musiały przedefiniować swą tożsamość jako „muzeum na uniwersytecie” na korzyść pośrednika między uniwersytetem a – społeczeństwem, przyczyniając się do publicznej dyskusji na tematy naukowe i ich konsekwencji dla społeczeństwa szeroko pojętego.
Rui J. Agostinho, José G. Jorge, Pedro M. Abreu, Graça Bachmann, Rita Batista, José D’amorin, Alexandra Melão
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 47-74
Można powiedzieć, że historia Obserwatorium Astronomicznego w Lizbonie (OAL) rozpoczęła się razem z kontrowersją dotyczącą paralaksy gwiazdy Argelandera między Herve Faye, dyrektorem paryskiego obserwatorium, a Petersem, astronomem obserwatorium rosyjskiego w Pułkowie. Jego budowa miała się stać wyznacznikiem europejskich planów naukowych, punktem odniesienia na mapie kulturalnej Portugalii i opierać się na woli stanowienia wspaniałych instytucji. Korzeniem był rozwój nowej gwiezdnej astronomii, odkrycie i poznanie nieskończonego kosmosu, jego zawiłości i działania jako środka i siły napędowej społecznego rozwoju. Miało urzeczywistniać wartości nowej postawy wobec nauki i kształtować nowe społeczeństwo przez symbol i obraz monumentalnej architektury kształtów i wzorów – jako hymn dla nowoczesnej technologii, zdolnej wyznaczać nowe horyzonty. Instrumenty wybrano spośród najdoskonalszych konstrukcji i nawet wtedy ciągle je polepszano dla większych osiągnięć. Astronomowie ciągle tworzyli lepsze procedury obserwacji, obliczeń, metodologie wykluczające błędy i niedoskonałości instrumentów. Rezultatem było uznanie najwyższej jakości wyników badań na wielorakich międzynarodowych sesjach obserwacji, pomimo że później nie udoskonalano już instrumentów. Zaprzestano obserwacji dopiero w 1967 roku, ale dziedzictwo obserwatorium jest związane z nowoczesnym centrum badawczym astrofizyki, które wspólnie ze studentami uniwersytetu prowadzi publiczną działalność upowszechniającą. Wiele działań stało się standardem: zwiedzanie starego obserwatorium przez uczniów i inne grupy, comiesięczne publiczne wykłady transmitowane przez Internet, elektroniczny biuletyn informacyjny dla 4000 zainteresowanych, otwarte letnie noce obserwacji, letnia szkoła astronomii dla nauczycieli fizyki, powszechne kursy astronomii, służba narodowa kontroli obowiązującego czasu i synchronizacji przez NTP itp. Zachowanie i przekształcenie w muzeum tego wspaniałego dziedzictwa stało się celem w ostatnich latach, dlatego powstaje specjalny program selekcji, organizacji i odnowy starych ksiąg i dokumentów, astronomicznych katalogów, rejestrów i spisów obserwacji, druków, map i rysunków archtektonicznych etc. Zbudowano i działa specjalny pokój, gdzie kontrolowane są temperatura i wilgotność. Prace renowacyjne rozciągnęły się na zewnątrz i objęły ogród (z rzadkimi gatunkami roślin), aby zachować jego stary, dziewiętnastowieczny charakter. OAL jest tym unikatowym środowiskiem, pomostem między dawną astronomią galaktyki i nowymi granicami nauki łączącej przestrzeń, czas i energię w jedną tkaninę. Zwiedzający może tego wszystkiego dotknąć, może to odczuć i zobaczyć, zaspokoić głód wiedzy od przeszłości do przyszłości.
Josje Calff, Menno Polak
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 75-82
Od połowy lat dziewięćdziesiątych w Holandii zyskała popularność nowa koncepcja dziedzictwa akademickiego10. Wydaje się, że w tym znaczeniu jest ona używana głównie w Holandii i czasem eksportowana z niej. W tym przyczynku pragniemy naświetlić, jakie jest znaczenie pojęcia „dziedzictwo akademickie”. Zrobimy to, przedstawiając materialne, wirtualne i niematerialne, o ile to możliwe, pozostałości, mogące należeć do tego dziedzictwa.
W jakim zakresie to pojęcie jest synonimem „historii nauki”? Używamy słowa „nauka” w znaczeniu szerokim, obejmującym wszelkie badania, nie tylko nauki przyrodnicze. Czy pojęcie „dziedzictwa akademickiego” jest twórczym konceptem? Postaramy się objąć całe spektrum znaczenia, przy całej skromności, jesteśmy specjalistami wywodzącymi się z bibliotek i archiwów i nie mamy pełnej kompetencji w dziedzinie muzeów uniwersyteckich. Faktycznie, można czytać ten artykuł jako poszukiwanie zrozumienia przez dwóch ludzi spoza branży. Proponujemy schematyczny przegląd tej dziedziny.
Diana Gasparon, Nathalie Nyst
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 83-92
Piotr Oczko
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 93-105
Wojciech Bałus
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 103-106
Dariusz Niemiec
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 107-126
Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 127-142
Jerzy Świecimski
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 143-156
Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 157-160
Ralf Torsten-Speler
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 7-14
Uniwersytet im. Marcina Lutra Halle-Wittenberga jest jednym z klasycznych niemieckich uniwersytetów mogących sięgać swą historią ponad pięćset lat wstecz. Ważną częścią nauczania i badań uniwersytetu w Halle jest współpraca z dwudziestoma akademickimi zbiorami i muzeami o międzynarodowym znaczeniu. Jako część strukturalnej reorganizacji uniwersytet planuje otwarcie centralnego Muzeum Przyrodniczego. Zostało to rozpoczęte przez przeniesienie wszystkich instytutów nauk przyrodniczych z centrum Halle do nowego kampusu Weinberg na obrzeżach miasta. Miejscem nowego muzeum uniwersyteckiego będzie historyczny budynek Instytutu Fizyki, stojący naprzeciwko zamku Moritzburg, Muzeum Sztuki związkowego kraju Saksoni-Anhalt. Powstałaby w ten sposób w Halle „wyspa muzealna” obok „wyspy teatralnej”. Pod jednym dachem w nowym muzeum znajdą się trzy kolekcje nauk przyrodniczych: 1) sławna paleontologiczna Muzeum Geiseltal 2) ogólna zoologiczna i 3) unikatowa rolniczego muzeum hodowli zwierząt „Julius Kühm”. Powierzchnia wystaw przyszłego Muzeum Uniwersytetu będzie wynosiła 1400 m2. Otwarcie zaplanowano na rok 2011/2012. Akademickie Muzea w Halle będą miały dwa centra, jedno na Universitatplatz (Centralne Muzeum i Muzeum Archeologiczne) i drugie na Friedemann-Bach-Platz (Uniwersyteckie Muzeum Przyrodnicze).
Sébastien Soubiran
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 15-22
Celem tego artykułu jest analiza różnych ról, jakie nadano zbiorom uniwersyteckim i muzeom na Uniwersytecie im. Louisa Pasteura w Srasburgu przez ostatnie 30 lat. Ta refleksja sytuuje się na rozdrożu czterech wielkich jednoczesnych zjawisk: rozszerzania troski o dziedzictwo, tworzenia naukowej i technicznej kultury wiedzy, wejścia w erę komunikacji i rosnącego pragnienia uniwersytetów, by stać się aktorem w dziedzinie kultury. Wszystkie te zjawiska przyczyniły się w różnym stopniu i zakresie do nadania nowej roli muzeom oraz zbiorom uniwersyteckim – i trwa to nadal. Te zjawiska są też wyrazem dramatycznych zmian z którymi konfrontuje się francuskie szkolnictwo wyższe od końca lat osiemdziesiątych. Wymieńmy choćby takie, jak: nieangażowanie się państwa, wzrastające współzawodnictwo międzynarodowe, pochwała nauk stosowanych jako wartości wiedzy kosztem badań podstawowych, wzrastająca troska opinii publicznej o badania naukowe i ich zastosowanie oraz zmieniająca się pozycja kadry naukowej na arenie politycznej. Kolekcje i muzea uniwersyteckie biorą udział w licznych dyskusjach dotyczących ich przyszłości i tej stojącej przed uczelniami. Jednak nawet poddawanie się zmianom nie jest gwarancją znalezienia stałej roli dla uniwersyteckich zbiorów i muzeów.
Steven de Clercq, Sofia Talas, Sébastien Soubiran, Reet Mägi, Panu Nykänen
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 23-32
Artykuł opisuje przypadek Obserwatorium Astronomicznego w Lizbonie, nazywanego popularnie Ajuda, oraz możliwości zaadaptowania go jako muzeum. Zważywszy, że budynek, wnętrza i instrumenty pozostają na swoich miejscach – podobnie jak biblioteka – nienaruszone, Ajuda pozostaje najlepiej zachowanym obserwatorium z końca XIX wieku w Europie i jako takie nabiera wielkiego międzynarodowego znaczenia. Zachowanie i przekształcenie Ajudy w muzeum może iść w parze pod warunkiem pełnego respektowania autentyczności jego przestrzeni. To wymaga nowego muzeologicznego ujęcia, biorącego całość jako punkt wyjścia do narracji pokazującej nie tylko proces badań astronomicznych, lecz także sytuującej Ajudę w szerszym ówczesnym intelektualnym, kulturowym i socjologicznym kontekście.
Steven de Clercq
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 33-46
Podobnie jak uniwersytety, również ich muzea i ogólnie wszystkie muzea stoją przed kryzysem tożsamości, a celem tego artykułu jest określenie kluczowych elementów tego procesu. Sugeruje się, że zbiory nie odgrywają już podstawowej roli głównego źródła z powodu rozwoju badań i metod nauczania. W konsekwencji muzea uniwersyteckie tracą swą tradycyjną rolę strażnika zbiorów i stają wobec pytania, jak najlepiej przystosować się do nowych wyzwań i wymagań. Muzea uniwersyteckie muszą rozważyć, czy chcą działać, jak dawniej, jako archiwiści dla materialnych dowodów badań uczelni i dydaktyki, czy też skierują się ku roli bardziej nastawianej na społeczność odbiorców. To zakłada, że będą musiały przedefiniować swą tożsamość jako „muzeum na uniwersytecie” na korzyść pośrednika między uniwersytetem a – społeczeństwem, przyczyniając się do publicznej dyskusji na tematy naukowe i ich konsekwencji dla społeczeństwa szeroko pojętego.
Rui J. Agostinho, José G. Jorge, Pedro M. Abreu, Graça Bachmann, Rita Batista, José D’amorin, Alexandra Melão
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 47-74
Można powiedzieć, że historia Obserwatorium Astronomicznego w Lizbonie (OAL) rozpoczęła się razem z kontrowersją dotyczącą paralaksy gwiazdy Argelandera między Herve Faye, dyrektorem paryskiego obserwatorium, a Petersem, astronomem obserwatorium rosyjskiego w Pułkowie. Jego budowa miała się stać wyznacznikiem europejskich planów naukowych, punktem odniesienia na mapie kulturalnej Portugalii i opierać się na woli stanowienia wspaniałych instytucji. Korzeniem był rozwój nowej gwiezdnej astronomii, odkrycie i poznanie nieskończonego kosmosu, jego zawiłości i działania jako środka i siły napędowej społecznego rozwoju. Miało urzeczywistniać wartości nowej postawy wobec nauki i kształtować nowe społeczeństwo przez symbol i obraz monumentalnej architektury kształtów i wzorów – jako hymn dla nowoczesnej technologii, zdolnej wyznaczać nowe horyzonty. Instrumenty wybrano spośród najdoskonalszych konstrukcji i nawet wtedy ciągle je polepszano dla większych osiągnięć. Astronomowie ciągle tworzyli lepsze procedury obserwacji, obliczeń, metodologie wykluczające błędy i niedoskonałości instrumentów. Rezultatem było uznanie najwyższej jakości wyników badań na wielorakich międzynarodowych sesjach obserwacji, pomimo że później nie udoskonalano już instrumentów. Zaprzestano obserwacji dopiero w 1967 roku, ale dziedzictwo obserwatorium jest związane z nowoczesnym centrum badawczym astrofizyki, które wspólnie ze studentami uniwersytetu prowadzi publiczną działalność upowszechniającą. Wiele działań stało się standardem: zwiedzanie starego obserwatorium przez uczniów i inne grupy, comiesięczne publiczne wykłady transmitowane przez Internet, elektroniczny biuletyn informacyjny dla 4000 zainteresowanych, otwarte letnie noce obserwacji, letnia szkoła astronomii dla nauczycieli fizyki, powszechne kursy astronomii, służba narodowa kontroli obowiązującego czasu i synchronizacji przez NTP itp. Zachowanie i przekształcenie w muzeum tego wspaniałego dziedzictwa stało się celem w ostatnich latach, dlatego powstaje specjalny program selekcji, organizacji i odnowy starych ksiąg i dokumentów, astronomicznych katalogów, rejestrów i spisów obserwacji, druków, map i rysunków archtektonicznych etc. Zbudowano i działa specjalny pokój, gdzie kontrolowane są temperatura i wilgotność. Prace renowacyjne rozciągnęły się na zewnątrz i objęły ogród (z rzadkimi gatunkami roślin), aby zachować jego stary, dziewiętnastowieczny charakter. OAL jest tym unikatowym środowiskiem, pomostem między dawną astronomią galaktyki i nowymi granicami nauki łączącej przestrzeń, czas i energię w jedną tkaninę. Zwiedzający może tego wszystkiego dotknąć, może to odczuć i zobaczyć, zaspokoić głód wiedzy od przeszłości do przyszłości.
Josje Calff, Menno Polak
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 75-82
Od połowy lat dziewięćdziesiątych w Holandii zyskała popularność nowa koncepcja dziedzictwa akademickiego10. Wydaje się, że w tym znaczeniu jest ona używana głównie w Holandii i czasem eksportowana z niej. W tym przyczynku pragniemy naświetlić, jakie jest znaczenie pojęcia „dziedzictwo akademickie”. Zrobimy to, przedstawiając materialne, wirtualne i niematerialne, o ile to możliwe, pozostałości, mogące należeć do tego dziedzictwa.
W jakim zakresie to pojęcie jest synonimem „historii nauki”? Używamy słowa „nauka” w znaczeniu szerokim, obejmującym wszelkie badania, nie tylko nauki przyrodnicze. Czy pojęcie „dziedzictwa akademickiego” jest twórczym konceptem? Postaramy się objąć całe spektrum znaczenia, przy całej skromności, jesteśmy specjalistami wywodzącymi się z bibliotek i archiwów i nie mamy pełnej kompetencji w dziedzinie muzeów uniwersyteckich. Faktycznie, można czytać ten artykuł jako poszukiwanie zrozumienia przez dwóch ludzi spoza branży. Proponujemy schematyczny przegląd tej dziedziny.
Diana Gasparon, Nathalie Nyst
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 83-92
Piotr Oczko
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 93-105
Wojciech Bałus
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 103-106
Dariusz Niemiec
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 107-126
Ewa Wyka
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 127-142
Jerzy Świecimski
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 143-156
Anna Jasińska
Opuscula Musealia, Volume 16, Volume 16 (2008), s. 157-160
