Artykuł zwraca uwagę na możliwości i perspektywy wykorzystania technologii BIM w organizacji danych przestrzennych i numerycznych stosowanych w zarządzaniu przestrzenią w skali urbanistycznej. Dotychczasowe wykorzystanie technologii BIM w urbanistyce ma charakter wybiórczy i jest zorientowane na dostarczanie danych użytecznych dla potrzeb realizacji konkretnych zamierzeń budowlanych. Postulowany model, zwany makietą BIM może funkcjonować jako zarządzana przez administrację publiczną baza danych, stanowiąca z jednej strony formę dostępu do informacji publicznej dla obywateli, a z drugiej jako materiał analityczny wspomagający realizację procesów decyzyjnych. Artykuł stawia sobie za cel uzasadnienie tezy, iż usystematyzowana informacja przestrzenna w postaci makiety BIM może wydatnie zwiększyć efektywność zarządzania przestrzenią w skali urbanistycznej.

Bezpieczne i komfortowe miejsce do życia to podstawowa potrzeba każdego człowieka. Jednak współczesne tendencje budownictwa mieszkaniowego zdają się nie odpowiadać na te głęboko zakorzenione ludzkie potrzeby do życia w zrównoważonym środowisku i do tworzenia więzi sąsiedzkich. Jedną z form jednostek sąsiedzkich jest Cohousing. Nazwa ta powstała z połączenia słów „community housing” czyli „wspólnota zamieszkania” i określa sytuację, w jakiej grupa ludzi inicjuje zbudowanie siedliska, w którym więź społeczna i intergarcja idą w parze z poszanowaniem odrębności i prywatności jednostki.

Dynamicznie rozwijający się świat, wymaga efektywnych narzędzi projektowych. Pracujemy szybciej, tworzymy budynki wyższe, bardziej zaawansowane technologicznie dokumentując jednocześnie każdy detal bardziej kompleksowo niż dotychczas.

Na skutek tego biura projektowe wdrażają narzędzia, które pozwalają optymalizować proces projektowy, zarządzać zespołem i dokumentacją oraz cyklem życia budynku w wydajniejszy sposób. Rozwój technologii BIM (Building Information Modeling) sprawia, iż budynki XXI wieku tworzone są przy użyciu oprogramowania do projektowania wielowymiarowego 6-7D.

Przy użyciu definiowanych parametrycznie multidyscyplinarnych baz danych, zawierających pełną informację o strukturze, materiale, instalacjach czy konstrukcji, projektuje się precyzyjnie, a wszelkie kolizje wykrywa już na wstępnym etapie prac projektowych nie zaś na placu budowy. Analizy, badania i autorskie rozwiązania architektoniczne harmonizowane są z branżą konstrukcyjną, instalacyjną, uwzględniając proces budowy, działania i starzenia się obiektu, aż do momentu jego utylizacji w ramach zintegrowanego procesu projektowego.

Pojęcie budynku inteligentnego kształtowało się przez ostatnie 20–30 lat ubiegłego wieku. Początkowo pojęcie to odnosiło się jedynie do poziomu technicznego zaawansowania technologii zainstalowanych w budynku. Wraz z rozwojem społeczeństwa informatycznego, nowych form pracy, pojawiły się nowe wymagania w stosunku do budynku obejmujące, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka.

Wysokie wymagania dla budynku w zakresie jakości technicznej, przy jednoczesnym wysokim standardzie, jakości przestrzeni życia i pracy spełnia znajdujący się w Dubaju, najwyższy budynek świata o nazwie Burj Khalifa. Budynek ten stanowi modelowy przykład smart buildig obejmujący, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka. Przyjęte rozwiązania korelują wzajemnie czerpiąc z zasad towarzyszących innowacyjnemu połączeniu tego, co we współczesnym projektowaniu jest ekonomiczne, ekologiczne, elastyczne oraz estetyczne.

Artykuł porusza zagadnienia koloru i światła w architekturze, w ramach zjawiska jakim określa się zespół „inteligentne miasto”, w który m problemy komunikacyjne, łączności i estetyczne rozwiązuje najnowsza technologia. Inteligentne kolorem i światłem miasto to głównie jego artystyczna strona, gra intelektualna i emocjonalna mająca na celu uporządkowanie przestrzeni do życia, potrzeby która leży w naturze człowieka. Faktem jest, że wszelka kompozycja barwna we wnętrzu urbanistycznym podlega bezwiednej i nieuniknionej obserwacji, podświadomie wpływająca (udowodnione naukowo) na psychikę i fizjologię obserwatora. Analiza kolorystyki zespołów architektonicznych w Polsce wskazuje na wciąż drugoplanową rolę, jaką odgrywa barwa i kolor zarówno budynków jak i kontekstu. Widoczny w Polsce chaos kolorystyczny większości wnętrz urbanistycznych wciąż nie pozostawia w tym względzie złudzeń. Jednakże nadzieją na poprawę sytuacji jest globalna wymiana doświadczeń projektantów oraz intensywne migracje ludności między szybko powstającymi nowymi ośrodkami miejskimi, co prowadzi do konieczności uporządkowania kodów kolorystycznych całych zespołów mieszkalnych.

Rozwój cywilizacyjny oraz po stępujący wraz z nim rozrost miast i wymagania współczesnego społeczeństwa, zmuszają do ciągłych poszukiwań odpowiedzi na pytania o kształt miasta przyszłości. Miasta, które odpowiadałoby na wzrastające potrzeby społeczne, a jednocześnie zapewniałoby dogodne warunki życia zgodne z poszanowaniem dóbr naturalnych, uznanych jako zasoby ograniczone. W niniejszym artykule zestawiono idee smart city i eco-city jako wiodące trendy w budowaniu obrazu miast przyszłości. W drugiej części publikacji przedstawiono obszar wschodniego odcinka rzeki Wisły w Krakowie jako przedmiot teoretycznych wizji uwzględniających wyżej wymienione trendy.

Aktualnie powszechnie stosowane tradycyjne standardy projektowania architektoniczno-budowlanego powinny być radykalnie zmodyfikowane i dostosowane do współczesnych potrzeb.

SMART PROJECT – we współczesnym warsztacie architekta dokonuje się rewolucja informatyczna, związana z wprowadzaniem do powszechnego użytku nowych narzędzi wspomagających projektowanie w standardzie BIM, które umożliwiają budowę wirtualnego modelu budynku, połączonego z olbrzymią bazą danych, która parametryzuje wszystkie zastosowane materiały budowlane, technologie i wyposażenie techniczne budynku. Z wirtualnym projektem można powiązać parametry klimatyczne dla konkretnej lokalizacji geograficznej, a z drugiej strony parametry użytkowe dla poszczególnych pomieszczeń.

SMART BUILDING – w całym sektorze budownictwa radykalnie zwiększane są wymagania związane z energooszczędnością. W najbliższych latach ma to doprowadzić do osiągnięcia standardu tzw. „budynków nieomal zero-energetycznych”. Budynki o tak wysokiej efektywności energetycznej będą musiały być wyposażone w cały szereg innowacyjnych rozwiązań architektoniczno-budowlano- instalacyjnych, które znacznie się różnią od dotychczas stosowanych rozwiązań typowych.

Niniejszy artykuł jest próbą zrelacjonowania najnowszych rozwiązań z zakresu techniki i sztuki przedstawionych na festiwalu Ars Electronica – które, w ocenie autora, są warte zaprezentowania szerszej publiczności. Ponadto przedstawione zostało wydarzenie o skali światowej, które zorganizowano wzorowo, a na potrzeby festiwalowe zaadaptowano kluczowe obiekty w centrum miasta.

Naukowcy roztoczyli wizję wyczerpania złóż węgla i ropy naftowej, co spowodowało lawinowy rozwój badań nad nową generacją materiałów budowlanych oraz energią alternatywną. Niestety, każde rozwiązanie techniczne wykorzystujące materiały z odzysku ma tyleż samo zwolenników co i zagorzałych przeciwników. Na szczęście już dawno stwierdzono, że przetwórstwo „śmieci” jest jedynym ratunkiem dla dynamicznie rozwijającej się cywilizacji. Traktując ogólną, technologiczną transformację ludzkości w skali globalnej jako specyficzny rodzaj produkcji,
tworzący odpady i zanieczyszczenia, należy rozważyć wykorzystanie materiałów odnawialnych na skalę przemysłową. Architektura tworzy i zarazem ogranicza przestrzeń człowieka, do działań twórczych niezbędna jest energia, czyli bez architektury nie byłoby zapotrzebowania na energię. Nieprzemyślane działania człowieka w aspekcie ekologii doprowadzają do istotnych, globalnych zmian naszej planety. Ochrona powietrza, wód, przyrody mimo wszystko jest możliwa.

Niniejszy artkuł dotyczy opisu wydarzenia SMART CITY EXPO WORLD CONGRESS w Barcelonie. Autor przedstawia najnowsze trendy, idee oraz mody towarzyszące mieszkańcom nowoczesnych miast. Ponadto zawarto tu zbiór wybranych dobrych praktyk odnoszących się do rozwoju, polityki, czy zarządzania strukturami zurbanizowanymi. Pojęcie miast inteligentnych dotyczy dziś niemal każdej dziedziny życia i funkcjonowania tych struktur.

Artykuł analizuje nowoczesne miasto DUBAJ w kontekście idei SMART CITY jako przykład wprowadzenia w praktyce modelowej idei zrównoważonego rozwoju miasta. Dubaj to współczesna aglomeracja znakomicie zarządzana i wykorzystująca wszystkie dostępne nowości technologiczne. Miasto stosunkowo nowe, wyrosłe na pustyni w skrajne niesprzyjających warunkach ale aspirujące do miana miasta przyszłości. Miejsce naprawdę wyjątkowe, postępowe, kosmopolityczne, otwarte....ale przede wszystkim wyprzedzające nasze czasy. To właśnie miasto przejęło pierwszeństwo spośród wszystkich aglomeracji światowych metropolii jako najbardziej innowacyjne i postępowe.

Obecnie najmodniejsze słowo SMART CITY – znak rozpoznawczy zrównoważonego rozwoju tkanki miejskiej, to też słowo – klucz identyfikujący postęp we współczesnym świecie. Dobrym przykładem tej idei jest SMART CITY DUBAI.

Turystyka to jedna z dziedzin gospodarki, która w ostatnich latach rozwija się bardzo dynamicznie. Przykładem tego rozwoju jest Podhale a w szczególności Zakopane, na terenie którego ten rozwój jest szczególnie widoczny. Podhale jest jednym z kilku regionów na terenie Polski, na obszarze którego, na przestrzeni historii wytworzył się specyficzny, unikalny styl architektoniczny, ujawniający się przede wszystkim w budownictwie i sztuce ludowej. Dostrzec można w tym rejonie przykłady działań zmierzających do próby wypracowania nowoczesnych form architektonicznych, które z jednej strony uszanowałyby specyficzny klimat tego regionu, a z drugiej wprowadziły formy współczesne, nowoczesne technologie, które na równi z architekturą regionalną charakteryzowałyby budownictwo tego regionu. W artykule przedstawione zostały zagadnienia, które muszą rozwiązać współcześni projektanci i budowniczowie podczas realizacji współczesnych obiektów usługowych związanych z obsługą turystyczną.

Tereny dawnych wielkich zakładów przemysłowych stanowią równie wielki problem miast, w których się znajdują. Upadek zakładu wiąże się nie tylko z powstaniem zjawiska bezrobocia, ale także zmniejszeniem wpływów z podatków do miejskiego budżetu. Szczególnie trudnymi przypadkami są upadające huty stali, gdyż z powodu swego rozmiaru i specyfiki technologii produkcji, silnie wpływały na formę planistyczną miasta oraz jego strukturę społeczno-gospodarczą. Kwestia przyszłości terenów pohutniczych jest zagadnieniem strategicznym zarówno dla władz miast jak i państw. W niniejszym artykule opisany został przypadek huty stali w Belval. Po zamknięciu zakładu władze Luksemburga podjęły wraz z prywatnymi podmiotami szereg działań pozwalających przekształcić teren brownfield w dynamicznie rozwijający się ośrodek miejski. Proces rewitalizacji, prowadzony od końca XX wieku, doprowadził do powstania jednej z najciekawszych transformacji obszarów poprzemysłowych w Europie, której nową osią wzrostu jest rozwój oparty na wiedzy. Decyzja władz centralnych o przeniesieniu ze stolicy Uniwersytetu Luksemburskiego na zdegradowane tereny pohutnicze jest odpowiedzią na ogólnokrajowe problemy demograficzne i gospodarcze, uznając, iż dywersyfikacja ważnych usług i struktur publicznych może przyczynić się do bardziej zrównoważonego rozwoju kraju przez pobudzenie lokalnych ośrodków.

Celem artykułu jest konfrontacja studialnego oraz idealistycznego podejścia projektowego ze strategią projektowania pragmatycznego/ zawodowego dla konkretnego inwestora. Wywód prowadzony jest w narracji porównawczej pracy dyplomowej z aktualnymi działaniami projektowymi, docelowo inwestycyjnymi dotyczącymi Twierdzy Modlin. Pozwala to na zestawienie hierarchii wartości w obu przypadkach oraz zasadność przesłanek podejmowanych decyzji w procesie planowania i projektowania, zaś w kontekście prac zespołu projektowego, wzajemnych proporcji w udziale osób mających wpływ na projekt oraz kolejność wykonywania zadań inwestycyjnych.

Miasta, ich samorządy, społeczności, powinny dążyć do wysokiej jakości miejskiej przestrzeni publicznej, która stanowiłaby przeciwwagę dla „wielostopniowego falsyfikatu”1 – przestrzeni prywatnej, kreowanej na publiczną – we wnętrzach typowych wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Jest to bowiem najskuteczniejsza presja, by koncepcja WOH zaczęła powszechnie uwzględniać zasady zrównoważonego rozwoju.

Artykuł stanowi opracowanie wyników tematu badawczego dotyczącego zintegrowanego projektowania energetycznego. Omawia przygotowanie projektu na etapie koncepcji architektonicznej, wstępnych założeń energetycznych, zapoznania się z podstawowymi materiałami i technologiami budowlanymi, formy edukacji w terenie oraz wykonanie projektu. Badania przeprowadzono na bazie cyklicznych międzynarodowych warsztatów studenckich, których pierwszy etap odbywa się w Krakowie, na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Kontynuacja warsztatów realizowana jest w Strasburgu. Obejmuje ona zajęcia teoretyczne w campusie Lycée le Corbusier oraz wizyty na budowach osiedli mieszkaniowych i prace projektowe. Publikacja wykazuje korzyści płynące z połączenia teorii z praktyką w edukacji studentów w obrębie założeń Smart Project i projekty studenckie jako efekty współpracy.