Osiedla z wielkiej płyty stanowią istotny element urbanistyczny wielu polskich miast. Tego typu zespoły, budynki oraz przestrzenie nie spełniają współczesnych potrzeb człowieka wynikających z funkcji mieszkania. W stosunku do nich coraz częściej pojawia się pytanie: czy powinniśmy je wyburzać i tworzyć na ich miejscu nowe, czy też poddawać je działaniom rehabilitacyjnym? Zdaniem autorki artykułu najwłaściwszym kierunkiem działań jest ich rehabilitacja. Osiedla mieszkaniowe z wielkiej płyty mają duże możliwości, aby poprzez szereg przekształceń stać się miejscem dostosowanym funkcjonalno-przestrzennie do potrzeb ich mieszkańców. Natomiast przestrzenie społeczne i publiczne powstałe poprzez rehabilitację mogą wpłynąć na aktywizację całego miasta. Autorka artykułu na podstawie wybranych kieleckich osiedli z wielkiej płyty dokona oceny osiedli z wielkiej płyty, jako współczesnego miejsca zamieszkania. Wyznaczy ich główne atuty oraz wskaże wady, które jej zdaniem należy uwzględnić podczas ewentualnych prac rehabilitacyjnych.

Wpływ barwy na środowisko życia w miastach, w tym środowisko mieszkaniowe jest ogromny, ale rola tego czynnika jest zbyt mało doceniana w kształtowaniu krajobrazu miasta. Artykuł przedstawia zagadnienie roli barwy w kompozycji najnowszych rozwiązań urbanistycznych i krajobrazowych w miastach.
Główne cele badań prezentowanych w artykule są następujące: 1) wskazanie możliwości wykorzystania barwy w kompozycji urbanistycznej oraz 2) wskazanie współczesnych rozwiązań urbanistycznych i krajobrazowych, stanowiących wybitne przykłady wykorzystania i zastosowania barwy w przestrzeniach publicznych współczesnych miast.
Podjęte badania zostały zrealizowane przy uwzględnieniu istniejącego stanu wiedzy i zastosowaniu metod badawczych odpowiednich dla morfologicznych badań przestrzeni miejskiej: 1) metoda analizy i krytyki źródeł (dokumentów planistycznych, literatury, projektów), 2) metoda obserwacyjna (zastosowana do oceny stanu istniejącego), 3) metoda porównawcza.

Znaczną część wyposażenia wnętrz mieszkalnych i użyteczności publicznej stanowią obecnie meble przeznaczone do samodzielnego montażu. Nadanie tej właściwości popularnym typom drewnianych siedzisk i taboretów stało się możliwie głównie dzięki upowszechnieniu się łączników mechanicznych. Podjęte działania to próba stworzenia alternatywnego rodzaju konstrukcji, składającego się z elementów przeznaczonych do bezpośredniego łączenia. Wartością takiego rozwiązania może być uproszczenie sposobu scalania, jak i redukcja kosztów produkcji. Opracowany układ przystosowany jest do wytwarzania przy użyciu plotera frezującego CNC. W tej technice zostały zrealizowane prototypy, których zróżnicowanie świadczy o potencjalnej uniwersalności koncepcji.

Myśląc o strukturze funkcjonalno-przestrzennej małych miast z reguły mamy przed oczami niewielkie w skali miasteczko z historycznie ukształtowanym rynkiem, otoczonym kamieniczkami oraz drobnoziarnistą tkanką peryferii. Istnieją również małe miasta, wyrosłe z XX wiecznych robotniczych osiedli przyfabrycznych, które z czasem przekształciły się w monofunkcyjny ośrodek miejski, gdzie zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej pełni funkcję śródmieścia co buduje specyficzną tożsamość miejsca.
W artykule przedstawiono przykłady budowy i przekształceń struktury miejskiej wybranych jednostek osadniczych. Pojęcie „domu” zidentyfikowano dwojako: jako budynek (potocznie nazywany blokiem) ze specyficznymi interakcjami społecznymi i sposobem użytkowania oraz jako małe miasto (tytułowe miasto-osiedle), które pełni funkcje zarówno jednostki sąsiedzkiej jak i organizmu miejskiego. Analizując przekształcenia morfologiczne, autorka podejmuje próbę wskazania cech i czynników mających wpływ na procesy zmieniające anonimowe, schematyczne układy urbanistyczne osiedli przyzakładowych w wielofunkcyjny „dom”, zaprojektowany w sposób dający szanse na poziom komfortu zamieszkania właściwy tradycyjnym modelom miasta o historycznej proweniencji.

Santoryn to zaskakujące miejsce. Turyści zauroczeni wyspą chcą spędzać tu wakacje. A tymczasem niewiele osób spodziewa się znaleźć tu przykłady architektury nowoczesnej. W przeciwieństwie do wielu wspaniałych metropolii świata, historia wyspy nie jest oparta na wojnach i rozwoju ekonomicznym lub decyzjach politycznych a dzieleniu istnienia z erupcjami wulkanicznymi i trzęsieniami ziemi. W tak niebezpiecznym geoklimacie powstały niezwykłe budowle, które dzięki wpływowi warunków naturalnych, biedy, stały się niezwykle nowoczesne i ponadczasowe. Autor rozważa elementy architektury zabudowań wyspy, które prowadzą do wyżej wymienionych wniosków. Tu nie znajdzie się architektura modernistyczna ale architektura prosta, racjonalna, nowoczesna i ponadczasowa.

Artykuł skupia się na wyzwaniach dynamicznego rozwoju dzielnicy Ruczaj jako dzielnicy mieszkaniowej Krakowa na przełomie XX i XXI w. związanych z niewystarczającą ilością zielonych terenów rekreacyjnych przeznaczonych dla mieszkańców. Przedstawiono analizę możliwości rozwoju przestrzennego terenów zielonych i rekreacyjnych jako niezbędnych elementów zrównoważonego środowiska mieszkaniowego.

Niniejszy artykuł został poświęcony zagadnieniom związanym z rekreacją i wypoczynkiem we współczesnych założeniach architektoniczno-urbanistycznych. W prezentowanych przestrzeniach miejskich i pozamiejskich istotną rolę pełni ekologiczna, a zarazem ekspresyjna forma architektoniczna, która powiązana ze środowiskiem przyrodniczym, kształtuje atrakcyjną przestrzeń rekreacyjną. Kompozycja różnorodnie kształtowanych założeń architektonicznych i urbanistycznych, nawiązuje do krajobrazu miejskiego lub naturalnego, w którym rekreacja i wypoczynek zajmują nadrzędne miejsce, tworząc optymalne i wymarzone miejsce dla człowieka.