Ontogeneza jednostki ludzkiej nierozerwalnie związana jest z ruchem. Współcześnie, koncept nomadyzmu ulega transformacji w procesie rozwoju cywilizacyjnego nabierając szerszego znaczenia i wkraczając w obszary związane z szeroko pojmowaną mobilnością włączając przestrzeń cyfrową. Dynamiczne zmiany  cywilizacyjne stają się podstawą do dyskusji dotyczącej znaczenia i przyszłości tradycyjnego myślenia i kształtowania struktur architektonicznych we współczesnych przestrzeniach miejskich. Artykuł koncentruje się na tymczasowych i mobilnych strukturach w kontekście urbanistycznych, materiałowych i konstrukcyjnych rozwiązań. Biorąc pod uwagę nietypowe przestrzenie stacjonowania tymczasowych i mobilnych struktur architektonicznych, tj.: zdegradowane przestrzenie miejskie lub trudnodostępne przestrzenie zurbanizowane, tego typu rozwiązania wymagają innowacyjnego podejścia projektowego XXI w.

Współczesne miasta borykają się z wieloma problemami. Jednymi z bardzo istotnych problemów ostatnich lat są: wzrastający poziom zanieczyszczenia oraz podnoszenie się temperatur w centralnych częściach miast (efekt Miejskiej Wyspy Ciepła). Niejednokrotnie mieszkańcy borykają się z tymi problemami. Dążąc do poprawy warunków egzystencji w miastach wprowadza się udogodnienia mające na celu ochronę współczesnego człowieka, zwłaszcza w domu, który ma stanowić jego schronienie.
Tematem artykułu jest zobrazowanie na wybranych przykładach złych i korzystnych rozwiązań materiałowych wpływających na komfort zamieszkania. Przedstawienie współczesnych rozwiązań mających na celu jak najlepszą ochronę mieszkańców oraz zapewnienie im odpowiednich warunków życia.
Przeprowadzone badania kamerą termowizyjną oraz miernikami wilgotności wybranych obiektów wybudowanych w różnych technologiach, pokazują jak źle dobrane materiały wykończeniowe mogą wpływać na pogarszanie się komfortu mieszkania.
Prawidłowy dobór materiałów budowlanych oraz odpowiednie ich zastosowanie przyczynia się do niwelowania strat cieplnych, a co za tym idzie niwelowania występującego w miastach efektu Miejskiej Wyspy Ciepła. Mniejsze zapotrzebowanie na energię, wpływa na zmniejszenie strat cieplnych oraz zanieczyszczenie powietrza wynikające ze zbyt dużych parametrów grzewczych.
Wyniki badań stanowić będą podstawę do dalszej pracy związanej z obserwacją zachowań budynków wybudowanych w różnych technologiach. Możliwość porównania poszczególnych rozwiązań przyczyni się do podnoszenia świadomości, jak ważne dla mieszkańców jest stosowanie odpowiednich materiałów budowalnych  zapewniających komfort zamieszkania.

Głównym celem tego artykułu było wytyczenie kluczowych kierunków projektowych w ekologicznych zespołach zabudowy mieszkaniowej strefy klimatu umiarkowanego, pod względem przestrzennej efektywności energetycznej. Dokonano tego poprzez studia przypadków, analizę porównawczą i zestawienie wyników  krytycznych parametrów związanych z przestrzenną efektywnością energetyczną w wybranych reprezentatywnych kompleksach mieszkaniowych. Ze względu na mnogość i złożoność ekologicznych zespołów zabudowy, badane przykłady ograniczały się do określonych wytycznych. Były nimi lokalizacja w strefie klimatu umiarkowanego oraz wdrażanie rozwiązań pro-środowiskowych zgodnie ze znanymi na całym świecie certyfikatami energetycznymi i środowiskowymi. W rezultacie uzyskano zestawienie nurtów projektowych w strefie klimatu umiarkowanego, które opiera się na kluczowych parametrach przestrzennej efektywności  energetycznej. Ponadto, sformułowano uwagi i przyszłe ramowe wytyczne dotyczące obszarów i działań potencjalnej poprawy w zakresie przestrzennej efektywności energetycznej.

Celem pracy jest odnajdywanie sensu architektury, pokazywanie roli i znaczenia kompozycji i formy w twórczej drodze ku architekturze w środowisku mieszkaniowym. Wybrano znaczące przykłady dzieł architektonicznych z końca XX wieku, pokazujące twórczą drogę, którą podążają artyści oderwani od historyzmu. Rozważania idą w kierunku odczytywania architektury, nade wszystko intencji twórcy jako przekazów myśli. Poszukiwanie podobieństw w dziełach wybitnych artystów, tworzących wielkie dzieła sztuki.

Autor formułuje i omawia pojęcie „domu przyjaznego” – współczesnego domu zaprojektowanego i wybudowanego zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Dom przyjazny dla człowieka jest jednocześnie domem przyjaznym środowisku naturalnemu; prosty, tani, budowany z naturalnych, biodegradowalnych materiałów. Na podstawie wybranych przykładów autor opisuje cechy domu przyjaznego, jako pożądanego modelu budownictwa mieszkaniowego najbliższej przyszłości.

Artykuł podejmuje problematykę oddziaływania projektu koncepcyjnego i zrealizowanego domu czy urbanistycznego założenia, na ludzkie zachowania. Autorzy badając swoje projekty z ostatniej dekady przedstawiają mechanizm budowania logiki tworzenia przestrzeni i kubatur zamykających się w minimalnych wielkościach użytkowych, zachowujących maksymalną skalę wykorzystania zasad zrównoważonego projektowania. Badaniami objęto budynki mieszkalne jednorodzinne, zespoły zabudowy bliźniaczej, pojedyncze budynki realizowane jako uzupełnienia przestrzeni istniejących osiedli, budynki plombowe i osiedle mieszkaniowe składające się z budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wszystkie obiekty zaprojektowano jako budownictwo niskoenergetyczne. Wynikiem badań jest próba określenia, w różnych sytuacjach przestrzennych obiektów o różnorodnej strukturze, wpływu determinizmu architektonicznego twórców na społeczności je użytkujące.

Brazylia. Fawele i perfekcjonistyczne budynki Oscara Niemeyera. Terra incognita i wyobrażenie. W brazylijskiej interpretacji kosmopolityczny modernizm stał się emocjonującym, lokalnym „modernizmem brazylijskim”, łączącym cechy rdzenne z uniwersalnymi. Mimo to, schedą idei modernizmu okazały się też przestrzenie obce i nieudomowione, zaś alternatywą społeczną okazały się favelas. Powstały obszary rozerwane i niespójne, tereny bogactwa i biedy, tworzące przestrzenie do życia pełne skrajności. Władze miejskie podejmują próby odzyskania wykluczonych terenów, a projekty objęły analizę funkcjonalno-przestrzenną i próbę jej restrukturyzacji poprzez działania miejscowe.

W artykule przedstawiono rozwój i przemiany przepisów w zakresie Prawa budowlanego od początków jego funkcjonowania, rozumianych jako baza normująca stosunki budowlane oraz podstawa rozwoju budownictwa mieszkaniowego w Polsce. W drugiej części tekstu opisano sposób kształtowania przepisów normujących standaryzację w budownictwie, w różnych okresach rozkwitu mieszkalnictwa po II wojnie światowej do chwili obecnej. Szczególnie pochylono się nad standardami i normatywami powierzchniowymi do projektowania mieszkań w zabudowie wielorodzinnej. Zwrócono szczególnie uwagę na ich bezpośredni związek z jakością kształtowania mieszkań i cechami masowego budownictwa mieszkaniowego.

Artykuł przedstawia efekt warsztatów studenckich zorganizowanych pod tytułem „Rewitalizacja przestrzeni publicznej i zabudowy mieszkaniowej w historycznej tkance miasta”, które odbyły się podczas wyjazdu naukowego Studenckiego Koła Naukowego GROW działającego przy Instytucie Projektowania Urbanistycznego Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej do Walencji. W wyniku warsztatów powstało sześć projektów dyplomowych inżynierskich. Organizatorami wydarzenia były Politechnika Krakowska we współpracy z uczelnią CEU Cardinal Herrera Univ ersity w Walencji. Warsztaty posłużyły wykonaniu analiz mających na celu przybliżenie charakterystyki miasta, w szczególności jego części historycznej oraz wizji lokalnych przedstawionych przez uczelnię hiszpańską działek, stanowiących lokalizację dla projektów studenckich.