W artykule zaproponowano analizę jednej z konstrukcji bezosobowych języka polskiego, a dokładniej – konstrukcji z czasownikiem zakończonym na -no/-to. W przeciwieństwie do poprzednich podejść -no/-to jest wykładnikiem dwóch morfemów, -n/-t, realizującego bezosobowy czynny ośrodek frazowy Voice oraz -o, realizującego nieuzgodnione cechy akomodacji finitywnego ośrodka czasu T. Analiza osadzona jest na gruncie szerszych założeń dotyczących budowy rozszerzonej projekcji czasownika, które zakładają m.in. istnienie drugiego ośrodka czasownikowego kodującego cechę strony, poza ośrodkiem wchodzącym w skład konstrukcji osobowych. Założenia te sugerują, że inwentarz ośrodków frazowych kodujących cechę strony w języku naturalnym zawiera nie tylko dwa ośrodki przeciwstawione stronie czynnej (tzn. ośrodek strony biernej i tzw. ośrodek middle Voice, odnoszący się m.in. do strony zwrotnej), ale również dwa ośrodki strony czynnej (tzn. ośrodek strony czynnej osobowej i bezosobowej). Cechy dystrybucyjne i interpretacyjne konstrukcji z -no/-to, w tym właściwości związane z cechą przypadka w kontekstach predykacji dodanej, sugerują, że podmiot jest w tym wypadku reprezentowany w komponencie składniowym jako minimalny zaimek, którego cecha przypadka nie otrzymuje wartości/ nie jest obecna w składni.

Niniejszy artykuł wskazuje na przydatność dialogicznego modelu koncesywności – zakładającego sekwencyjne występowanie twierdzeń, potwierdzeń i kontrtwierdzeń – jako narzędzia opisu mówionej polszczyzny. Jego celem jest ponadto otwarcie dyskusji na temat sposobu, w jaki Polacy realizują wzmiankowaną relację w różnych kontekstach komunikacyjnych. W polu zainteresowania znalazły się więc znaczniki sygnalizujące potwierdzenia i kontrtwierdzenia, a także schematy, zgodnie z którymi mówiący negocjują znaczenia podczas interakcji. W analizie wykorzystano autentyczne przykłady użycia, w tym rozmowy prywatne oraz audycje radiowe. Na podstawie tych danych wykazano, że rozmówcy, którzy próbują złagodzić możliwy niepożądany skutek niezgody czy kontrtwierdzenia, często realizują schemat tak, ale (zgoda–niezgoda), choć odnotowano także odwrócone schematy typu niezgoda–zgoda. W odniesieniu do rodzajów znaczników zauważono, że podczas gdy kontrtwierdzenia są sygnalizowane głównie przez ale, potwierdzenia współwystępują z przysłówkami modalnymi, przymiotnikami wartościującymi, znacznikami deiktycznymi, elementami prozodycznymi oraz powtórzeniami. Autorka sugeruje ponadto, iż zastosowanie interakcyjnego modelu koncesywności w badaniach kontrastywnych nad językiem polskim i angielskim może pozwolić nie tylko na zgłębienie wiedzy o organizacji języka mówionego, lecz także mieć zastosowanie w nauczaniu języka angielskiego.