Pogląd, że fonologia jest pewną formą abstrakcji fonetyki, determinuje naturę relacji między obiema dziedzinami i często prowadzi do różnego rodzaju cyrkularności, która, co prawda, pozwala na adekwatne opisowo analizy, ale nie wydaje się przyczyniać do lepszego zrozumienia zjawisk dźwiękowych. Opierające się na prywatywności reprezentacyjne podejścia do fonologii, takie jak realizm krtaniowy, ograniczają możliwe mechanizmy fonologiczne i wymuszają wieloaspektowe analizy, w których tylko niektóre zjawiska mogą mieć charakter fonologiczny, inne natomiast należy postrzegać jako mające charakter interpretacyjny lub fonetyczny. W artykule przedstawiono argumenty za ścisłym rozdzieleniem fonetyki i fonologii oraz skupiono się na konsekwencjach, jakie niesie ze sobą nowy realizm krtaniowy i relatywizm dla charakteru styku tych dwóch dziedzin oraz dla rozumienia polskiej dźwięczności. Artykuł ten składa się z dwóch części. W części pierwszej omówiono podstawy teoretyczne dotyczące reprezentacji fonologicznej kontrastów laryngalnych oraz przedstawiono przegląd podejść do udźwięcznienia międzywyrazowego w dialektach języka polskiego przez pryzmat różnych typów cyrkularności reprezentacyjnej lub komputacyjnej. W części drugiej omówiono najnowszą propozycję zwaną nowym realizmem krtaniowym, wskazując na jej wady i zalety w porównaniu z relatywizmem krtaniowym.

W artykule przedstawiono analizę porównawczą dwóch par wyrazów, które mogą być traktowane jako semantyczne binarne opozycje o charakterze akcydentalnym, należące do różnych poziomów ogólności: chrześcijanin i muzułmanin (nazwy wyznawców dwóch największych religii) oraz katolik i protestant (hiponimy wyrazu chrześcijanin jako nazwy głównych wyznań w religii chrześcijańskiej). Analiza polegała na poszukiwaniu funkcji, jakie pełnią pary wyrazów połączone relacją opozycji semantycznej współwystępujące wewnątrz zdania. Analizą objęto zbiór 538 zdań wyselekcjonowanych ze zrównoważonego podkorpusu Narodowego Korpusu Języka Polskiego. W analizowanych zdaniach zidentyfikowano większość funkcji ze zbiorów zaproponowanych we wcześniejszych badaniach nad inherentnymi binarnymi opozycjami semantycznymi. Procentowy udział większości funkcji jest podobny w obu analizowanych parach. Trzy najczęściej występujące funkcje są takie same, ponadto mają podobną lub nawet identyczną względną częstość. Relacje między denotatami członów danej pary, ukazywane w zdaniach z dwiema najczęstszymi funkcjami, są również podobne dla obu analizowanych par.