W pierwszej części artykułu przedstawiono dwa podejścia do fonologii krtaniowej, realistyczne i relatywistyczne, i porównano je w odniesieniu do analizy zjawisk fonetyki międzywyrazowej w dwóch głównych odmianach języka polskiego. Dyskusja koncentrowała się na trzech typach cyrkularności wynikających z rozmycia granicy między fonologią a fonetyką. Obecna część artykułu zawiera pogłębioną dyskusję konsekwencji teoretycznych związanych z tzw. nowym realizmem krtaniowym (e.g. van der Hulst 2015; Wojtkowiak and Schwartz 2018) w odniesieniu do opisu fonetyki międzywyrazowej w języku polskim, zakładając szerszy kontekst reprezentacyjnego modelu Onset Prominence (Schwartz 2010). Choć nowy realizm zawiera pewien stopień cyrkularności zdefiniowanej w pierwszej części artykułu, wydaje się, że jest w stanie uchwycić nie tylko główne intuicje fonetyczne i fonologiczne dotyczące zjawisk sandhi, ale także wysuwa mocne twierdzenia o diachronicznym rozwoju dwóch głównych dialektów języka polskiego. W porównaniu z relatywizmem krtaniowym prowadzi on do podobnej struktury systemów dźwiękowych, ze ścisłym rozdzieleniem fonetyki i fonologii, jednak wyjaśnienie zjawisk sandhi umieszcza na styku tych obszarów, a nie w samej fonologii. Z drugiej strony ogólne ramy modelu Onset Prominence wydają się podważać te osiągnięcia, łącząc fonetykę, fonologię i interfejs w jeden system. Rozwiązaniem tego problemu może być założenie, że reprezentacja w tym modelu nie powinna być hierarchiczna, ponieważ odzwierciedla jedynie reprezentację fonetyczną.

Przedmiotem artykułu jest wpływ szyku wyrazów i prozodii na znaczenie konstrukcji z przysłówkami oceniającymi w języku polskim. W polskiej literaturze na temat przysłówków często przyjmuje się, że pozycja przysłówków „właściwych”, w odróżnieniu od metatekstowych partykuł (czasami formalnie z nimi identycznych), nie jest istotna semantycznie. Istnieje jednak pewna podklasa wyrażeń, które mają pod tym względem właściwości podobne do partykuł – są to mianowicie przysłówki zorientowane na podmiot, w tym przysłówki oceniające, będące przedmiotem tego artykułu.
Artykuł jest podzielony na dwie części. Po krótkim wprowadzeniu, w sekcji drugiej części pierwszej artykułu, zaprezentowano przysłówki oceniające na tle innych przysłówków zorientowanych na podmiot oraz omówiono podstawowe wspólne dla nich właściwości semantyczno-syntaktyczne. Sekcja trzecia koncentruje się na wieloznaczności zdań z wyrażeniami oceniającymi, których interpretacja zależy od szyku i/lub cech prozodycznych. Opierając się na założeniach semantyki strukturalnej, w artykule przedstawiono ogólny mechanizm kryjący się za wskazanymi różnicami oraz zaproponowano podstawowe formuły syntaktyczno-semantyczne reprezentujące opisywane warianty, a także uwzględniono odpowiadające im struktury prozodyczne (a co za tym idzie – komunikacyjne). Prowadzone rozważania stanowią punkt wyjścia do szczegółowej analizy wybranych przykładów korpusowych, która zostanie przygotowana w części drugiej artykułu.