Niniejszy artykuł analizuje konstrukcje, w których uwydatniona jest informacja dana. W pierwszej części artykułu dokonujemy klasyfikacji topików znajdujących się w analizowanych konstrukcjach. Ponieważ proces topikalizacji kojarzony jest zazwyczaj z przesunięciem w strukturze, wybrane testy pokazują czy rzeczywiście wszystkie badane konstrukcje wykazują cechy przesunięcia. Jak się okazuje, konstrukcje z topikiem kontrastywnym potrzebują analizy, która pogodzi ze sobą cechy przesunięcia do pozycji argumentu oraz do pozycji innej niż pozycja argumentu. Przedstawione dowody świadczą o tym, iż ruch dopełnienia w konstrukcjach o szyku dopełnienie-to-podmiot-orzeczenie jest ruchem niekwantyfikującym i wieloetapowym: najpierw do pozycji nad podmiotem aczkolwiek wykazującej cechy podmiotu, a następnie do pozycji okupowanej przez topiki.

Artykuł postuluje, iż kształt reprezentacji segmentów mowy w językach świata jest regulowany przez aktywność zasady *Hydra, która wskazuje jako nacechowane takie reprezentacje segmentalne, w których więcej niż jeden element pełni funkcję elementu nadrzędnego. W artykule wykazujemy, iż w językach takich jak francuski czy portugalski zasada *Hydra ma decydujący wpływ zarówno na kształt inwentarza samogłosek nosowych, jak i na wyniki pewnych procesów fonologicznych. Równocześnie zachowanie samogłosek nosowych w języku joruba wskazuje na nieabsolutną naturę zasady *Hydra. W języku polskim aktywność tej zasady jest niezbędna do zrozumienia zjawiska braku zmiękczenia spółgłosek tylnojęzykowych w kontekście samogłoski nosowej /ɛ/͂ oraz mechanizmów odpowiedzialnych za fakt, iż morfonologiczne zmiękczenia spółgłosek tylnojęzykowych, wargowych i zębowych mają miejsce w kontekście tych samych przyrostków słowotwórczych.