Chociaż udowodniono, że istnieje pozytywny związek między efektywnością zarządzania zasobami ludzkimi a wynikami organizacji, niewiele wiadomo, dlaczego ta relacja istnieje. Wynika to z koncentracji na poziomie organizacyjnym, zamiast badania behawioralnych aspektów poszczególnych osób w organizacji. Celem prezentowanego artykułu jest wypełnienie luki w badaniach efektywności zarządzania zasobami ludzkimi poprzez zastosowanie podejścia wielopoziomowego. Dokonano przeglądu literatury, aby sprawdzić, w jaki sposób efektywność ZZL powiązano z innymi zmiennymi w poprzednich badaniach zgodnie z logiką wielopoziomową.
Systematyczny przegląd literatury dotyczył badań empirycznych nad efektywnością zarządzania zasobami ludzkimi, koncentrując się na jej antecedencjach i rezultatach. Wyniki przeglądu literatury wykazały niski poziom wykorzystania wielopoziomowego podejścia do rozważań nad efektywnością zarządzania zasobami ludzkimi, jednocześnie wskazując na istnienie istnieje luki w badaniu antecedenzji i rezultatów na poziomie indywidualnym oraz jednostki organizacyjnej i grupy.

Tło badań. Zakres e‑partycypacji stale się poszerza. Powszechność korzystania z e‑uczestnictwa w zarządzaniu publicznym każe myśleć o jego skuteczności we wdrażaniu złożonych procesów, zwłaszcza tych zachodzących w miastach, jak np. rewitalizacji miast. Proces ten tradycyjnie korzysta z szerokiego udziału interesariuszy opartego na relacjach „twarzą w twarz”.

Cel badań. Celem artykułu jest przedstawienie – w kontekście przeglądu literatury – doświadczeń Urzędu Miasta Krakowa w zakresie korzystania z e‑uczestnictwa mieszkańców w procesie planowania i realizacji procesu rewitalizacji. Podstawowym pytaniem jest, czy możliwe jest stosowanie e‑uczestnictwa zamiast – czy też z ograniczeniem – korzystania z instrumentów tradycyjnych opartych na kontaktach bezpośrednich.

Metodologia. Artykuł oparty jest na wynikach analizy desk research (dokumenty miasta Krakowa, wyniki badań i analiz w zakresie planowania i wdrażania rewitalizacji), analizie strony internetowej i profili w mediach społecznościowych, a także zogniskowanym wywiadzie grupowym przeprowadzonym przez autorkę w czerwcu 2019 r. z pracownikami Biura Rewitalizacji Urzędu Miasta Krakowa.

Kluczowe wnioski. Na przykładzie analizy Krakowa, badań literatury oraz własnych badań i doświadczeń zdobytych przy projektowaniu kilku programów rewitalizacyjnych autorka stwierdza, że kontakt osobisty w planowaniu i wdrażaniu rewitalizacji jest nie do przecenienia. Jednak władze miasta i jego urzędnicy nie unikną konieczności prowadzenia części procesu komunikacji w mediach społecznościowych. Przykład Krakowa wskazał pewne słabości i niebezpieczeństwa, z którymi może spotkać się miasto wykorzystujące przedstawione w artykule e‑narzędzia zarządzania.

Wyzwania współczesności stymulują poszukiwania form aktywności akademickiej pobudzających procesy twórcze, wyzwalających kreatywność oraz wspierających współpracę uczelni z otoczeniem społeczno‑gospodarczym, w tym współtworzenie w nich wiedzy przy aktywnym udziale otoczenia. Takie efekty przynosi współpraca w ramach wspólnoty praktyków (community of practice) – będącej tradycyjną, a zarazem ponownie odkrywaną formą samoorganizacji środowiska akademickiego.

Autorzy przedstawiają w artykule przykłady nieformalnej współpracy akademickiej w Polsce i Wielkiej Brytanii, bazując na analizie danych zastanych oraz opiniach osób uczestniczących w tego typu formach współpracy.

Pokazując niezwykłą efektywność takiego sposobu pracy, jego wpływ na stymulację procesów twórczych, rozwój indywidualny, korzyści instytucjonalne, podkreślając jego kluczowe zalety – brak formalizacji i radość tworzenia oraz dostrzegając potencjalne zagrożenia, autorki mają nadzieję pobudzić szerszą dyskusję nad renesansem tradycyjnych form pracy akademickiej, adekwatnych dla akademickiego stylu pracy i życia.

Za pomocą koncepcji membran wewnętrznej i zewnętrznej w opracowaniu wskazano na wzajemne uwarunkowana czynników kształtujących dynamikę procesów gospodarczych. Szczególne znaczenie przypisano warunkom zewnętrznym. Odpowiada to dominującym w ostatnim okresie w gospodarce globalizacji i internalizacji.