Tło badań. Biorąc pod uwagę specyfikę i znaczenie innowacji społecznych jako procesów przekształcania nowatorskich pomysłów i rozwiązań kluczowych problemów społecznych w wartość dla społeczeństwa, nie można ich badać ani projektować, jeśli zostaną oderwane od swojego naturalnego środowiska. Podejście oparte na żywych laboratoriach stało się obiecującą metodologią badania innowacji społecznych, która oferuje możliwości tworzenia i testowania innowacji w procesach współtworzenia z użytkownikami i innymi interesariuszami w rzeczywistych warunkach.

Cel badań. Biorąc pod uwagę, że koncepcja żywych laboratoriów jest przede wszystkim metodologią badawczą, niniejsze badanie ma na celu zidentyfikowanie procesów, na których opiera się funkcjonowanie żywego laboratorium innowacji społecznych jako ramy teoretycznego badań koncepcyjnych opartych na designie.

Metodologia. Badanie zostało zrealizowane za pomocą badań koncepcyjnych, w których wykorzystano istniejącą wiedzę jako źródło rozumowania prowadzącego do rozwiązania problemu naukowego. Obserwacja i analiza istniejących informacji o procesach poznawczych zachodzących w żywych laboratoriach oraz ich interpretacja w świetle wiedzy o procesach tworzenia innowacji społecznych doprowadziły do rozwiązania postawionego problemu naukowego.

Kluczowe wnioski. Oryginalne ramy koncepcyjne dla badania żywych laboratoriów innowacji społecznych rozumianych jako metodologia badań i projektowania. Proponowane ramy badań umożliwiają połączenie istniejącej wiedzy z doświadczeniami z jej praktycznego zastosowania w celu testowania i dalszego rozwoju teorii.

Tło. W artykule zwrócono uwagę na współczesne zmiany – trendy, które odnoszą się także do organizacji szkolnych i mają znaczny wpływ na sposób ich funkcjonowania. Cele badawcze. Przegląd oraz próba teoretycznej analizy makrotrendów: ekonomizacji, (post)humanistyki i technologizacji, które wpływają i będą wpływać na edukację na całym świecie. W artykule przedstawiono także wyzwania wynikające z poszczególnych perspektyw zarządzania.

Metodologia. Badania opierają się na przeglądzie literatury, dającym wgląd w występujące współcześnie zmiany i zrozumienie istniejących podejść w kontekście edukacji.

Kluczowe wnioski. Organizacje szkolne podlegają zmianom inicjowanym przez różne podmioty, w tym polityczne, gospodarcze, a to wymaga równoległego rozwoju i wdrażania podejścia humanistycznego, które pozwoli jednostkom stać się „w pełni” ludźmi. Po to, aby wejść w świat przyrody, ekonomii, technologii, społeczeństwa i kultury ze świadomością oraz realizacją humanistycznych idei.

Tło badań. Płeć jest ważnym elementem dotyczącym sytuacji kobiet (i mężczyzn) w organizacjach. Liczne badania naukowe wskazują, że kobiety posiadają wymagane kompetencje, a jednak zajmują wyższe stanowiska kierownicze zdecydowanie rzadziej niż mężczyźni. Różnice te można wyjaśnić wciąż istniejącym zjawiskiem szklanego sufitu i dyskryminacją kobiet. Ponadto wiedza na temat skutecznych metod zapobiegania dyskryminacji kobiet i ich znaczenia dla funkcjonowania organizacji jest niewielka.

Cel badań. Celem artykułu jest ustalenie dominujących kierunków badawczych związanych z problematyką kobiet w zarządzaniu organizacjami. Na podstawie pogrupowanych wyników studiów literaturowych autorzy nakreślili nowe kierunki badań związane z dominującymi obszarami badań (np. zjawisko szklanego sufitu) oraz tworzą listę nowych kierunków badawczych, które do tej pory albo nie były realizowane, albo są traktowane w istniejącym dyskursie zdawkowo.

Metodologia. Podstawową metodą zastosowaną przez autorów była analiza istniejących publikacji. Procedura badawcza została oparta na metodologii zaproponowanej przez Creswell (2013) i zasadach badań przeprowadzanych w dziedzinie zarządzania i biznesu (Easterby‑Smith et al., 2015).

Kluczowe wnioski. Autorzy wskazali różne możliwości prowadzenia badań nad tematyką kobiet w zarządzaniu. Na przykład badania zjawiska szklanego sufitu nie wyjaśniają różnic między postępowaniem organizacji w perspektywie długo i krótkoterminowej. Jeśli chodzi o korzyści finansowe, nie jest jasne, co powoduje, że organizacje, w których zarządach zasiadają kobiety, osiągają lepsze wyniki finansowe i jak na te wyniki wpływa kontekst zewnętrzny. W odniesieniu do zapobiegania dyskryminacji ważnym zadaniem jest uchwycenie różnic między siłą zachowań prospołecznych a szkoleniem/procedurami. Istnieje również wiele kierunków badań, które należy dalej rozwijać (np. różnice między kobietami i mężczyznami w przejawianiu zachowań kontrproduktywnych i obywatelskich).

Tło badań. Ogólna koncepcja neoinstytucjonalnej sfery przyczynowej powstała w odpowiedzi na pytanie, czym jest zarządzanie firmą, rozumiane jako praktyka, w świetle dynamicznych przemian zachodzących w szeroko rozumianej koherentnej sferze przyczynowej. Krytyczna analiza literatury z zakresu nowej ekonomii instytucjonalnej, psychologii i socjologii, obserwacje rzeczywistości społeczno‑gospodarczej oraz wieloletnie doświadczenie autora w zarządzaniu firmami stały się głównymi czynnikami sprawczymi powstania prezentowanej tu koncepcji.

Cel badań. Poszukiwania odpowiedzi na kluczowe pytanie przyczyniły się do ujawnienia się dwóch hipotez. Pierwsza z nich dotyczy rozumienia firmy jako zbioru aktywności o charakterze zjawisk społeczno‑gospodarczych. Druga zaś mówi o aktywności ludzkiej w granicach firmy, która to kształtuje neoinstytucjonalny system wytwórczy. Jest on procesem bezpośredniej realizacji celów organizacji przy wykorzystaniu odpowiednich narzędzi. Najważniejszym jednak podmiotem jest tu sam człowiek kontraktujący. W tym oto kontekście autor artykułu stawia tezę, w której twierdzi, iż praktyka zarządzania firmą w rozumieniu neoinstytucjonalnym powinna być zorientowana na szerokoaspektowy determinizm koherentnej sfery przyczynowej.

Metodologia. Dla udowodnienia tezy autor w pierwszej kolejności przedstawia zagadnienia dotyczące firmy w ujęciu neoinstytucjonalnym, co stanowi swoiste tło dla koncepcji koherentnej sfery przyczynowej. W drugiej części artykułu mowa jest o koherentnej sferze przyczynowej, która została utożsamiona z dynamicznym otoczeniem firmy. Na koniec autor definiuje funkcje zarządzania firmą w kontekście determinującej koherentnej sfery przyczynowej, które mają szansę stać się nowym kierunkiem w zarządzaniu współczesną firmą.

Kluczowe wnioski. Do głównych wniosków należy zaliczyć trzy elementy. Pierwszy dotyczy koncepcji firmy w ujęciu neoinstytucjonalnym. Drugi wniosek mówi o istnieniu koherentnej sfery przyczynowej, która jest odzwierciedleniem holistycznego otoczenia przedsiębiorstw, w ujęciu neoinstytucjonalnym. Najważniejszy wniosek sprowadza się do twierdzenia, że praktyka zarządzania firmą w rozumieniu neoinstytucjonalnym powinna być zorientowana na szeroko‑aspektowy determinizm koherentnej sfery przyczynowej.