Tło badań. Marka miasta jest konstruktem szczególnie złożonym i wielowymiarowym. Kluczowym jej komponentem jest tożsamość, która przyczynia się do budowania wizerunku miasta. Coraz częściej podstawę wizerunku stanowią zasoby z sektora kultury czy przemysłu kreatywnego. Należy tutaj wspomnieć, że istotną rolę w procesie budowania wizerunku miasta przypisuje się osobom twórczym z umiejętnościami dostrzegania szans i zagrożeń w przyszłości oraz elastycznego dostosowywania się do zmian w otoczeniu.

Cel badań. Artykuł przedstawia potencjał zasobów kultury miasta Łodzi w procesie budowania marki miasta. Pokazuje również stopień ich wykorzystania lub też zaniechania, spowodowanego być może niewystarczającym doświadczeniem zawodowym menedżerów kultury. W artykule opisano także profil menedżera instytucji kultury.

Metodologia. Podstawę empiryczną stanowią wywiady prowadzone z menedżerami i pracownikami zatrudnionymi w miejskich instytucjach kultury w Łodzi. Analiza danych została przeprowadzona zgodnie z zasadami metodologii teorii ugruntowanej.

Kluczowe wnioski. Łódź posiada wystarczający wachlarz zasobów kultury, które mają wpływ na budowanie marki miasta. Dominującymi zasobami są te składające się na przestrzeń miejską oraz te, które są tworem instytucji kultury w postaci proponowanej oferty kulturalnej. Łódź nie powinna tracić swoich flagowych wydarzeń, gdyż one mają największy czynnik przyciągania ludzi do miasta i jej marki. Łódź reprezentuje sobą postindustrialny charakter, nowoczesną otwartość czy kreatywność w działaniu. Ma również obszary zaniedbane, np. osłabiony przemysł filmowy, zaniedbaną historię włókiennictwa czy też niedofinansowane instytucje kultury, ograniczone relacje z władzami samorządowymi. Badani menedżerowie dostrzegają potencjał posiadanych zasobów przez miasto, choć to nie znaczy, że potrafią je efektywnie wykorzystać w procesie budowania marki miasta. Ich dojrzałość zawodowa pozwala zapewne na dostrzeganie szans i zagrożeń otoczenia oraz pomaga w podejmowaniu decyzji. Jednakże ten temat wymaga głębszych badań.

Cel badań. Celem artykułu jest rozważenie przemian modelu szkoły wyższej oraz próba odpowiedzi na pytanie, czy model ten ewoluuje w kierunku modelu uczelni tzw. trzeciej generacji. Do cech charakteryzujących ten model należy dywersyfikacja źródeł finansowania oraz zwiększający się zakres związków z otoczeniem, zarówno w wymiarze edukacyjnym, jak i badawczym. Dlatego Autorka przeanalizowała te dwa obszary aktywności szkół wyższych.

Metodologia. Dla realizacji celu badawczego przeprowadzono analizę źródeł prawnych oraz literatury przedmiotu, a także badania typu desk research, w których wykorzystano m.in. dane Głównego Urzędu Statystycznego.

Kluczowe wnioski. Przeprowadzona analiza wskazuje, że w badanym okresie model szkół wyższych w Polsce ewoluował w kierunku modelu tzw. uczelni trzeciej generacji.

Tło badań. Wyzwanie budowania silnej marki terytorialnej jest obszarem coraz większego zainteresowania zarówno praktyków, jak i naukowców. Kultura, stanowiąca ważny element lokalnej tożsamości, coraz częściej wykorzystywana jest jako baza do budowania marki terytorialnej. Ważnym jej kreatorem są lokalne instytucje kultury, takie jak teatry, muzea, galerie. W Polsce publiczne instytucje kultury mają duży stopień autonomii wobec lokalnych władz/lokalnej administracji i ich skuteczne włączanie w procesy budowania marki terytorialnej wymaga przyjęcia adekwatnego podejścia.

Cel badań. Celem artykułu jest identyfikacja form współpracy instytucji kultury z administracją lokalną na rzecz budowania marki miasta. Ze względu na zróżnicowaną rolę poszczególnych rodzajów instytucji kultury w procesie komunikowania marki miasta, rozważania zawężono do teatrów miejskich.

Metodologia. Do realizacji tak określonego celu wykorzystano metodę studium przypadku. Analizie poddano miasta Łódź i Białystok. Dobór miast wiązał się z wyraźnie zaakcentowaną rolą kultury w strategiach rozwoju obydwu ośrodków. W ramach studiów przypadku zostały przeprowadzone indywidualne wywiady pogłębione z zarządzającymi teatrami, jak też z kierownikami jednostek organizacyjnych zajmującymi się sferą promocji w urzędach miejskich w ośrodkach objętych analizą.

Kluczowe wnioski. Opracowanie pozwoliło: ustalić typy wspólnych projektów realizowanych przez teatry i administrację lokalną na rzecz budowania marki miasta, zdiagnozować korzyści wynikające z tej współpracy dla obu stron, a także sformułować warunki skuteczności tego typu kooperacji.