Recenzowana książka dostępna jest do pobrania pod adresem: https://www.civitas.edu.pl/wp-content/uploads/2015/03/roland-zarzyckietyka-codziennosci.pdf. DOI: 10.6084/m9.figshare.15163950

Celem niniejszej pracy jest próba uchwycenia zależności między emocjami silnie i słabo pobudzającymi a wirusowością treści w Internecie. Analizie poddano publikacje na platformie Facebook dwóch kandydatów, którzy uzyskali największe poparcie i przeszli do drugiej tury podczas wyborów prezydenckich na Ukrainie w roku 2019 – Wołodymyra Zełenskiego i Petra Poroszenki. Emocje wywoływane przez treści były identyfikowane przez respondentów w badaniu CAWI. Na podstawie analizy modeli regresji logistycznej uzyskano wyniki wskazujące na to, że nie ma wystarczających dowodów na potwierdzenie znaczenia emocji aktywizujących i deaktywizujących w rozprzestrzenianiu się treści politycznych w mediach społecznościowych.

Celem artykułu jest przedstawienie wyników analizy uczniowskich doświadczeń uczestnic-twa w zdalnych lekcjach podczas pandemii COVI 9 oraz opis emocjonalnej panoramy e-szkoły z perspektywy młodzieży. Tekst ma charakter etnograficznej relacji ze zdalnych lekcji, wykorzystuje metodę opisu gęstego. Badania będące podstawą artykułu realizowane były między październikiem a grudniem 2020 roku wśród uczniów i uczennic szkół średnich. W wyniku jakościowej analizy treści dzienników uczniowskich i wywiadów pogłębionych z mło-dymi ludźmi powstały opisy siedmiu typów zdalnych lekcji: (1) seans spirytystyczny, (2) wojna i pokój, (3) prawda czasu, prawda ekranu, (4) stowarzyszenie umarłych kamerek, (5) wolna e-lekcja, (6) show must go on oraz (7) domowe przedszkole.

Zasadniczym celem tego tekstu jest zbadanie możliwości posiadania praw przez inteligentną maszynę. Zastanowimy się nad wartością trzech rodzajów uzasadnień owych praw. Po pierwsze, uzasadnienie praw sztucznej inteligencji odwołujące się do ich korelacji z ludzkimi obowiązkami niezupełnymi. Analizujemy też podejście bazujące na statusie obiektów moralnych w ich relacjach z ludźmi. Powołując się na prace różnych teoretyków oba te uzasadnienia uznajemy za niewystarczająco przekonujące. Najbardziej trafne wydaje się uzasadnienie posiadania praw przez takie maszyny, które wypełniałyby warunki bycia sztuczną osobą, moralnym podmiotem. Jednakże i ta ostatnia opcja nie jest wolna od licznych trudności, na które zwracamy uwagę.

W ramach wizji strategicznej do 2030 roku saudyjskiego księcia Muhammada Bin Salmana, Królestwo Arabii Saudyjskiej tworzy obecnie inteligentne megamiasta, mające spełniać normy zarówno zrównoważonego rozwoju, jak i wykorzystywać najnowocześniejsze technologie, w tym sztuczną inteligencję. Królestwo, dziś przede wszystkim uzależnione od ropy naftowej, dąży do dywersyfikacji i przekształcenia się w pioniera nowych technologii, czego dowodzi projekt regionu Neom. Kraj podjął wysiłki na rzecz przekształcenia Mekki, Rijadu, Dżuddy, Al-Madiny i Al-Ahsy w miasta inteligentne i nowoczesne. Ponadto posiada wizję transformacji kraju i przyjął holistyczne podejście do nowoczesnych rozwiązań IT.

Wychodząc od koncepcji maszyny Mumforda, tekst łączy wątki antropologiczne, archeologiczne, historyczne i filozoficzne, aby zarysować przemianę człowieka od najwcześniejszych epok prahistorycznych do dnia dzisiejszego. Tak wyznaczona trajektoria śledzenia technologicznych wątków w „naturze” ludzkiej obejmuje antropologiczną koncepcję szamanizmu i magii, problematykę początku technicyzacji kultury ludzkiej z punktu widzenia prahistorii, aż po specyficzne wizje pierwszych robotów i sztucznej inteligencji w starożytnej Grecji oraz ich teologicznie przekonwertowanej recepcji w epoce oświecenia. Artykuł zawiera również krótkie zarysowanie istoty techniki, sięgającej wczesnej epoki metalu i mającej związek z fuzją techniki i matematyki, jaka się wówczas dokonała.

Artykuł podejmuje próbę opisania procesu kreowania tożsamości uczestniczek i uczestników fandomu furry, w ramach teorii światów społecznych Anselma Straussa. Podstawą rozważań są wyniki netnograficznych badań terenowych przeprowadzonych przez autora w 2021 r. w społeczności internetowej określającej siebie jako futrzaki (ang. furry). To osoby, które w ramach praktyk roleplayu odgrywają postać antropomorficznych zwierząt, z których rzekomymi cechami nie tylko się identyfikują, ale także poszerzają ich listę w celu negocjowania indywidulanej tożsamości. Polski fandom furry skupia nastolatków, dla których relacja wirtualna jest celem samym w sobie (świat furry), a zarazem przestrzenią i narzędziem dla poszukiwania własnej autoidentyfikacji seksualnej. Całość wieńczą pytania dotyczące dalszych możliwości badań nad tą społecznością.