FAQ
T_LOGIN Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta?

T_REGISTER Zarejestruj się

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii

Wyniki wyszukiwania

wyszukiwarka prosta

szukaj np. “cognitive architectures” AND 1993-200 NOT Urban
wyszukiwanie zaawansowane
np. 1234-6789
np. 10.4467/16890027AP.16.022.6009
np. Uniwersytet Jagielloński
PL | EN

Ustawienia prywatności (cookies)

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Aby uzyskać więcej informacji i spersonalizować swoje preferencje, kliknij „Ustawienia”. W każdej chwili możesz zmienić swoje preferencje, a także cofnąć zgodę na używanie plików cookie na poniższej stronie.
Polityka prywatności (link otworzy się w nowym oknie)
* z wyjątkiem niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania strony oraz realizacji obowiązków prawnych administratora
Przesuwając suwak w prawo aktywujesz konkretną zgodę. Przesuwając suwak w lewo wyłączasz taką zgodę.

Vol. 73 (3)

2023 Następne

Data publikacji: 03.2024

Opis

okładka: Przestrzał mózgowia z broni pneumatycznej. Fot. W. Golema (ZMS Wrocław)

Licencja: CC-BY-NC-SA 4.0 ikona licencji

Redakcja

Sekretarz redakcji Rafał Skowronek

Zastępca redaktora naczelnego Tomasz Jurek

Redaktor naczelny Tomasz Grzybowski

Zawartość numeru

PRO MEMORIA

Grzegorz Teresiński, Wojciech Stanisław Chagowski, Krzysztof Wróblewski, Marzanna Ciesielka, Henryka Ćwiklińska, Dominika Przygodzka, Michał Tracz, Jacek Baj

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 183-185

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.015.19315
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Tomasz Grzybowski

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 186-187

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.016.19316
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

WYTYCZNE

Instytut Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra Jana Sehna w Krakowie

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 188-209

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.017.19317
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Ryszard Pawłowski, Wojciech Branicki, Tomasz Kupiec, Tomasz Grzybowski, Agnieszka Parys-Proszek, Monica Abreu-Głowacka, Kornelia Droździok, Marzanna Ciesielka, Marcin Woźniak, Andrzej Ossowski, Renata Jacewicz

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 210-233

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.018.19318

Celem niniejszego opracowania jest sformułowanie zaleceń dotyczących ujawniania śladów biologicznych w laboratorium i postępowania z materiałem dowodowym przekazanym do badań identyfikacyjnych, rekomendowanych przez Polskojęzyczną Grupę Międzynarodowego Towarzystwa Genetyki Sądowej (The Polish Speaking Working Group of the International Society for Forensic Genetics). Opracowanie porządkuje wiedzę z zakresu najistotniejszych etapów badań wstępnych śladów biologicznych, w oparciu zarówno o źródła z piśmiennictwa, jak również wynikające z wieloletniej praktyki badawczej. Wypracowane w toku wieloetapowych konsultacji eksperckich rekomendacje zawarte w niniejszym opracowaniu powinny być wykorzystywane w tworzeniu procedur laboratoryjnych używanych w trakcie realizacji zleceń podmiotów prowadzących postępowania związane z analizą śladów biologicznych.

Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

PRACE ORYGINALNE

Katarzyna Klimaszewska, Patrycja Jakubiec, Aneta Kotlarek, Wiktoria Wojturska, Zuzanna Buś, Aleksandra Nosal, Tomasz Konopka

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 234-246

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.019.19319

Cel pracy: Analiza przypadków samospaleń oraz rozmieszczenia powstałych oparzeń i ich stopnia.

Materiał i metody: Do badania włączono 16 przypadków z Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum w Krakowie z lat 2000-2022, w których przyczyną śmierci było samospalenie. Po dokonaniu analizy zdjęć i protokołów sekcyjnych wykonano rysunki przedstawiające dokładne rozmieszczenie i charakter obrażeń, ustalono przybliżony procent zajętej powierzchni ciała, częstość zajęcia poszczególnych obszarów ciała, występowanie wcześniejszych chorób i zaburzeń psychicznych, w tym poprzednie próby samobójcze.

Wyniki: Mężczyźni stanowili 81% ofiar. Wśród analizowanych przypadków dominują dwie grupy wiekowe - osoby w okolicach 20. roku życia oraz między 50. a 60. rokiem życia. 44% zmarłych miało poparzenia na powierzchni przekraczającej 80% całkowitej powierzchni ciała. Najczęściej zajętymi obszarami ciała były kończyny, klatka piersiowa oraz głowa i szyja. Oparzenia IV stopnia najczęściej pojawiały się w rejonie głowy i szyi, III na kończynach górnych i dolnych, oparzenia II stopnia na klatce piersiowej, zaś I na kończynach dolnych. W żadnym przypadku nie doszło do oparzenia IV stopnia pośladków. 38% badanych miało historię nadużywania substancji psychoaktywnych, 56% historię chorób psychicznych. 31% ofiar w przeszłości podejmowało próby samobójcze.

Wnioski: Rozmieszczenie oparzeń w przypadkach samospaleń jest niejednorodne. Najczęściej zajętym obszarem była głowa, szyja, klatka piersiowa oraz kończyny, co spowodowane jest najprawdopodobniej oblewaniem się substancją łatwopalną przez ofiary od czubka głowy poprzez klatkę piersiową. We wszystkich przypadkach bezpośrednią przyczyną zgonu była choroba oparzeniowa, niezależnie od wielkości powierzchni ciała, jaką zajmowały oparzenia. Większość ofiar samospaleń ma historię chorób psychicznych, nadużywania substancji psychoaktywnych bądź wcześniejszych prób samobójczych.

Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Marcin Skorupa, Łukasz Marczyk, Bartłomiej Cytlau, Kacper Gil, Joanna Augustyn, Aleksandra Łach, Tomasz Konopka

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 247-256

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.020.19320

Cel pracy: Analiza wyboru metody samobójstwa w zależności od płci i wieku zmarłego.


Materiał i metody: Prezentowane badanie oparte zostało o analizę retrospektywną protokołów sekcyjnych z lat 2001-2010 znajdujących się w Katedrze Medycyny Sądowej Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie. Podstawą przeprowadzonej pracy badawczej było zgromadzenie oraz szerokie przeanalizowanie przypadków zgonów samobójczych. Następnie przeprowadzono analizę preferencji wyboru metody samobójstwa z uwzględnieniem wieku i płci denata. W ramach przeprowadzonej analizy statystycznej jako narzędzie analizy zastosowano regresję logistyczną w programie Excel’s XLSTAT.


Wyniki: Zgromadzono 2073 przypadki samobójstw z omawianego okresu czasu. Przeważającą metodą samobójstwa było powieszenie (1524 przypadków, 1329 mężczyzn oraz 195 kobiet), następnym pod względem częstości sposobem był skok z dachu lub okna wysokiego piętra budynku (skok z wysokości; 171 przypadków, 100 mężczyzn, 71 kobiet). Wykazano istotną statystycznie korelacje metody samobójstwa z płcią dla: powieszenia [iloraz szans (Odds ratio - OR) mężczyzn (M) w stosunku do kobiet (K) = 3.4; przedział ufności (CI) = 2.7-4.3; p0,001]; utonięcia [OR: K/M =4.1; CI = 2.6-6.4; p0.001]; skoku z wysokości [OR: K/M=4.1; CI=2.9-5.7; p0.001] oraz zatrucia [OR: K/M=3.2; CI =2.1-4.9]. Samobójstwa w użyciem broni palnej występowały wyłącznie u mężczyzn (40 przypadków). Wiek denatów korelował z metodą popełnienia samobójstwa poprzez skok z wysokości [0R=0.98; CI=0.97-0.99; p0.001] oraz kolizję z pociągiem [OR=0,98; CI=0,96-0,99; p0,001].


Wnioski: Badanie wykazało, że zarówno wiek, jak i płeć mają istotny wpływ na wybór metody samobójstwa. Zgodnie z dostępnymi danymi epidemiologicznymi oraz przewidywaniami autorów zaobserwowano przewagę płci męskiej nad żeńską w przypadku powieszenia, natomiast skok z wysokości był stosunkowo częściej wybierany przez kobiety. Osoby starsze rzadziej decydowały się na skok z wysokości oraz samobójstwo w wyniki kolizji z pociągiem.

Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Anna Koziczak

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 257-271

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.021.19321

Praca prezentuje wyniki badań, których celem było wyodrębnienie cech graficznych najczęściej i najrzadziej modyfikowanych przez osoby dokonujące autofałszerstwa podpisów w sytuacjach, gdy wygląd naturalnych podpisów danej osoby nie jest odbiorcy znany. Badaniami objęto łącznie ponad 12.000 podpisów pochodzących od 200 osób, do ostatecznej oceny wybierając najbardziej udane próby autofałszerstwa podpisów czytelnych i nieczytelnych każdego probanta. Ustalono, że zmiany autofałszerskie skoncentrowane są zwykle na najbardziej rzucających się w oczy cechach podpisów, takich jak konstrukcja liter w początkowej części podpisu, wielkość, czytelność, impuls, nachylenie. Cechy drugoplanowe, trudniej niezauważalne albo takie, z których istnienia piszący nie zdają sobie sprawy (jak obecność lub brak uzupełnień, układ znaków względem siebie, kształt i kierunek linii podpisów, format w podpisach czytelnych) są zwykle w działaniach autofałszerskich pomijane. Wykrycie autofałszerstwa bywa dla biegłych dużym wyzwaniem, ponieważ wszelkie istotne różnice między podpisem kwestionowanym a podpisami porównawczymi są często błędnie uważane za skutek fałszerstwa. Dlatego aby wykryć autofałszerstwo należy przeanalizować strukturę cech łatwo zauważalnych, najbardziej wpływających na tzw. efekt obrazkowy podpisu, w zestawieniu z cechami mało efektownymi, które w większości przypadków autofałszerstwa pozostają niezmienione. Im bardziej charakterystyczne są te ostatnie, tym bardziej ich zgodność w materiale kwestionowanym i porównawczym przemawia za autofałszerstwem – bez względu na odmienność cech pierwszoplanowych. W przypadku podrobienia (fałszerstwa) podpisu jest odwrotnie: naśladowaniu przez fałszerza podlegają przede wszystkim najłatwiej zauważalne cechy podpisu, a różnice występują głównie w obrębie cech drugorzędnych.

Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

OPIS PRZYPADKU

Sahil Thakral, Akhilesh Pathak

Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii, Vol. 73 (3), 2023, s. 272-277

https://doi.org/10.4467/16891716AMSIK.23.022.19322
Środek do czyszczenia toalet zawierający kwas solny to powszechnie spotykany środek w gospodarstwach domowych na całym świecie. Ze względu na dostępność substancji staje się ona jednym z głównych czynników powodujących żrące uszkodzenia układu żołądkowo-jelitowego. W niniejszym badaniu opisano przypadek 50-letniej kobiety, z wywiadem spożycia środka do czyszczenia toalet, którego pustą butelkę znaleziono wraz z listem pożegnalnym na miejscu zdarzenia. W trakcie sekcji zwłok biegły poczynił intrygującą obserwację dotyczącą rozprzestrzeniania się spożytego kwasu do innych narządów bez widocznej perforacji żołądka. Pomimo braku perforacji żołądka, żrące działanie spożytego kwasu było widoczne w różnych narządach, w tym w wątrobie i śledzionie. Zjawisko to sugeruje unikalny mechanizm, dzięki któremu kwas jest w stanie rozproszyć się i spowodować uszkodzenia poza żołądkiem, prowadząc do rozległego zajęcia narządów. Kompleksowa analiza szczegółowego wywiadu, wyników sekcji zwłok i raportów z analiz chemicznych umożliwiła ustalenie, że przyczyną śmierci było zatrucie żrącym kwasem. W takich przypadkach uzasadnione są dalsze badania w celu lepszego zrozumienia podstawowych mechanizmów odpowiedzialnych za dyspersję kwasu i jego implikacji klinicznych. Zagłębiając się w te aspekty, możemy poszerzyć naszą wiedzę i wnieść wkład w rozwój medycyny sądowej.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Pliki do pobrania

Pobierz PDF Strona redakcyjna PDF Pobierz PDF Spis treści PDF Pobierz PDF Zasady publikacji prac PDF