Cel pracy: Porównanie charakteru obrażeń części twarzowej i mózgowej czaszki skutkujących zgonem lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu, powstałych w wyniku uderzania pięścią w część twarzową czaszki. Ocena i konfrontacja obu grup w zakresie ostatecznej prawno-karnej kwalifikacji czynu. Analiza uzasadnień wyroków sądów pod kątem strony podmiotowej czynu zabronionego. Próba zweryfikowania hipotezy zakładającej możliwość spowodowania zgonu albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez jedno uderzenie pięścią w część twarzową czaszki.

Materiał i metody: Prawomocne orzeczenia Wydziałów Karnych Sądów Powszechnych dotyczące sytuacji, w których przyczynę zgonu lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu stanowiły obrażenia części twarzowej i mózgowej czaszki powstałe wyłącznie od uderzania pięścią w część twarzową czaszki. Ocena poszczególnych przypadków w obrębie każdej z grup pod kątem podobieństw i różnic. Analiza porównawcza obu grup.

Wyniki: W przypadkach obrażeń części twarzowej czaszki przyczynę zgonu stanowiło uduszenie gwałtowne w przebiegu aspiracji krwi do dróg oddechowych, jednak prawno-karna kwalifikacja działania sprawców w tych przypadkach była zróżnicowana. W jednej sytuacji śmierć była wynikiem obrażeń części mózgowej czaszki, które niezwykle rzadko występują jako następstwo uderzenia pięścią w część twarzową czaszki. Ciężki uszczerbek na zdrowiu spowodowany był utratą widzenia w oku, zwykle wskutek pęknięcia gałki ocznej.

Wnioski: Pomimo zbliżonych okoliczności urazu inny mechanizm odpowiadał za doprowadzenie do zgonu, a inny za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Za spowodowanie najpoważniejszych skutków (śmierć i ciężki uszczerbek na zdrowiu) w ani jednym przypadku nie odpowiadało takie samo obrażenie. Jedno uderzenie pięścią w część twarzową czaszki może doprowadzić zarówno do śmierci, jak i do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Prawno-karna ocena uderzania pięścią w twarz może być bardzo zróżnicowana.

Cel pracy: Analiza metod wykonywania nielegalnych aborcji oraz przyczyn śmierci kobiet, które poddały się zabiegowi w okresie międzywojennym.

Materiał i metody: Badania przeprowadzono na podstawie protokołów sekcyjnych z lat 1920–1939 archiwizowanych  w Katedrze Medycyny Sądowej na Uniwersytecie Jagiellońskim Collegium Medicum w Krakowie. Zgłębiono przypadki śmierci kobiet w ciąży lub w okresie okołoporodowym. Wykluczone zostały przypadki aborcji wykonanej legalnie ze względów medycznych.

Wyniki: W omawianym okresie stwierdzono 101 przypadków nielegalnych aborcji – 21 wykonanych było przez akuszerkę, a trzy przez wykwalifikowany personel medyczny. Użycie cewnika lub drutu odnotowano w 19 przypadkach, wstrzyknięcie substancji poronnej lub ostrzyknięcie płodu w ośmiu. Urazy bądź perforacja ściany pochwy lub macicy – odpowiednio 27 i 10 przypadków, były najczęściej stwierdzonymi zmianami świadczącymi o spędzeniu płodu.

Wnioski: W większości przypadków (71) śmierć nastąpiła na skutek zapalenia otrzewnej lub sepsy, których źródłem zakażenia były narządy płciowe.

W artykule przedstawiono historię i przebieg opiniowania sądowo-lekarskiego w Królestwie Prus w XVIII wieku. Opisano działalność pierwszych instytucji zajmujących się sprawami z zakresu medycyny publicznej w kraju, w tym medyczno-sądowymi. W artykule przedstawiono działalność uczelni i wydziałów medycznych, pionierskie badania wybitnych profesorów medycyny, a także najważniejsze regulacje prawne dotyczące orzecznictwa sądowo-lekarskiego. Omówiono problematykę udziału biegłych lekarzy w postępowaniu sądowym w celu rozstrzygnięcia kwestii związanych z oceną stanu zdrowia i życia. Opiniowanie sądowo-lekarskie w Prusach rozwijało się niezwykle prężnie w XVIII stuleciu (szczególnie na tle innych krajów europejskich), zaś swoją tradycją sięga czasów Lex Caroliny z 1532 roku oraz Lex Bambergiany z 1508 roku.

W Lublinie, w 1979 r., w dniach 20–22.09.1979 miał miejsce VI Krajowy Zjazd Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii, na który został zaproszony prof. Axel Simon (kierownik Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu im Martina Lutra w Halle – była Niemiecka Republika Demokratyczna), który pierwszy opisał cechy zażyciowego zawiśnięcia w pętli, w postaci wylewów krwawych umiejscowionych na przednich powierzchniach krążków międzykręgowych piersiowego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa. W tym samym roku, od 1 lutego pracę rozpoczął Marek Gąsior, który jako ekspert z zakresu medycyny sądowej, zasłynął na arenie międzynarodowej.