Artykuł niniejszy stanowi kontynuację i rozwinięcie analizy przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, dotyczących pierwszeństwa pieszego na przejściu dla pieszych. Analizę oparto w szczególności na podstawowych zasadach interpretacji prawa, takich jak zasada pierwszeństwa, wykładni językowej i subsydiarności wykładni celowościowej. Artykuł obejmuje także analizę relacji pojęć pieszego „wchodzącego na przejście” i „znajdującego się na przejściu”, jak również porównanie rozwiązania przyjętego w polskim Prawie o ruchu drogowym z uregulowaniami Konwencji o ruchu drogowym oraz przepisami obowiązującymi w niektórych innych państwach europejskich.

Artykuł poświęcony jest tematyce sterowania ruchem drogowym w kontekście prawidłowego projektowania, opiniowania i zatwierdzania organizacji ruchu drogowego, w tym ze szczególnym uwzględnieniem zasad i praktyk bezpieczeństwa użytkowników infrastruktury drogowej. Dogłębnie objaśniane są w nim aspekty formalno-prawne, wywodzące się z podstawowych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Zarówno projektanci, jak i organy zarządzające ruchem, mają duży dylemat interpretacyjny wielu układów faz sygnalizacyjnych. Świadczą o tym wyniki badań – aż 71% z poddanych analizie skrzyżowań zawierała błędy w zakresie stosowania sygnału dopuszczającego skręcanie w kierunku wskazanym strzałką. W artykule objaśniono możliwości stosowania poszczególnych sygnałów świetlnych na drogach, w szczególności problematykę związaną z tzw. „zieloną strzałką”. Wnikliwie scharakteryzowano mankamenty interpretacyjne dotyczące sterowania ruchem środków publicznego transportu zbiorowego, sterowania ruchem na przejściach dla pieszych oraz w „obszarze skrzyżowania”, w tym z wlotem drogi niepublicznej. Artykuł został podzielony na trzy części. Pierwsza z nich poświęcona jest podstawom prawnym sterowania ruchem drogowym w kraju, oraz charakterystyce zasad poruszania się uczestników ruchu drogowego w okresie kierowania ruchem za pomocą sygnalizacji świetlnej. Trzyczęściowy artykuł, jako całość, zwieńczą konkluzje autorów, które znajdą się w ostatniej jego części, wraz z zaleceniami zmian w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz aktów wykonawczych.

Zapis zamrożonych ramek następuje ze zmienną zwłoką zależną od systemu, w jakim zostały zarejestrowane, charakteru uszkodzenia czy parametrów eksploatacyjnych pojazdu. Zwłoka ta bywa trudna do oszacowania, co nastręcza rekonstruktorom trudności przy kwalifikowaniu informacji z zamrożonej ramki jako przydatnej w procesie rekonstrukcji zdarzenia. W artykule zaproponowano metodę szacowania zwłoki rejestracji zamrożonej ramki opierającą się na wartości napięcia sieci pojazdu.

Na przykładach trzech rzeczywistych wypadków opisano wpływ konstrukcji tramwajów i peronów na bezpieczeństwo pasażerów podczas ich wymiany. W pierwszym przykładzie opisano przystanek, który nie spełniał wymagań dotyczących użytku publicznego. Prowadzący tramwaj nie miał możliwości dokonywania pełnej obserwacji całego boku tramwaju i odbywającej się wymiany pasażerów z powodu promienia łuku, na którym został wyznaczony przystanek. Dwa kolejne przykłady to zdarzenia, do których doszło po modyfikacji peronów przez podwyższenie ich powierzchni względem poziomu torowiska w celu dostosowania do nowych typów wagonów, przy dalszej eksploatacji starszych typów. Na przystankach tych dolna krawędź drzwi nowego typu wagonu niskopodłogowego przylegała do krawędzi peronu, natomiast w przypadku nadal eksploatowanych starszych typów wagonów odległość pomiędzy tymi krawędziami stanowiła zagrożenie dla wsiadających lub wysiadających pasażerów.