Anna Oczko
Romanica Cracoviensia, Numéro spécial (2), Tom 23 (2023), s. 241-249
https://doi.org/10.4467/20843917RC.23.026.18520Anna Oczko
Romanica Cracoviensia, Tom 25, numer 4, Tom 25 (2025), s. 329-342
https://doi.org/10.4467/20843917RC.25.044.22757Anna Oczko
Romanica Cracoviensia, Tom 21, Numer 2, Tom 21 (2021), s. 105-114
https://doi.org/10.4467/20843917RC.21.011.14066Anna Oczko
Kultura Słowian, Tom XV, 2019, s. 155-169
https://doi.org/10.4467/25439561KSR.19.005.11307Pierwszy etap formowania się języka rumuńskiego na bazie łaciny ludowej charakterystycznej dla obszarów bałkańsko-naddunajskich zakończył się około VII wieku. Kolejne etapy rozwoju tego języka romańskiego przebiegały pod znakiem silnego oddziaływania języków słowiańskich, które obserwuje się nie tylko w słownictwie, ale również w fonetyce oraz strukturach gramatycznych języka rumuńskiego. Wielowiekowa koegzystencja ludności romańskiej i Słowian określana jest jako epoka bilingwizmu słowiańsko-rumuńskiego i zakończona została ostatecznie asymilacją językową tych ostatnich. Wzbogaciła ona język rumuński o słownictwo z zakresu m.in. gospodarki, rolnictwa, zjawisk naturalnych, ale również pojęć abstrakcyjnych dotyczących np. duchowości czy natury ludzkiej. Słownictwo to najmocniej zakorzeniło się w języku rumuńskim, stanowiąc do dziś element jego podstawowego zasobu leksykalnego. Drugi okres wpływów słowiańskich przypada na czas kształtowania się pierwszych państw feudalnych oraz nowego rozkładu sił politycznych na Bałkanach i zakarpackiej północy w dobie średniowiecza. Ówczesne księstwa rumuńskie wciąż pozostawały w sferze wpływów słowiańskich – południowych (bułgarskich, serbskich), jak i północnych (polskich, ruskich) – pod względem politycznym, gospodarczym, kulturowym, a przede wszystkim religijnym. Apogeum kontaktów językowo-kulturowych przypada na XIV i XVI wiek, zwany epoką „slawizmu kulturowego”. Taka sytuacja ma swoje odzwierciedlenie w języku – w tym okresie notuje się największą liczbę zapożyczeń słowiańskich w rumuńskim, jednakże w późniejszych wiekach zostały one wyeliminowane bądź zastąpione słownictwem najczęściej neoromańskiego pochodzenia.
https://orcid.org/0000-0003-2591-3327
Anna Oczko is a doctoral university lecturer at the Jagiellonian University in Kraków, Poland, Institute of Romance Philology. In 2011, she defended her doctoral thesis on the topic of Slavic influences in the Romanian language. Areas of teaching and interest include, among others, Romanian grammar, and teaching Romanian as a foreign language. Her research projects focus on issues of linguistic interference from a diachronic and synchronic perspective, Polish-Romanian relations, and Vlach migrations in the Carpathian area. In fact, her academic activity is to study Romanian influences and elements in the mountain dialects of southern Poland. She is the author of the book Rumuńska słowiańszczyzna (2014) and several articles in the field of Romanian-Slavic studies.
