Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 19, Issue 2, 2024, s. 93-102
https://doi.org/10.4467/20843933ST.24.009.21002Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 11, Issue 3, 2016, s. 155-166
https://doi.org/10.4467/20843933ST.16.015.5678Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 6, Issue 1, 2011, s. 29-40
https://doi.org/10.4467/20843933ST.11.002.0300Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 16, Issue 4, 2021, s. 267-291
https://doi.org/10.4467/20843933ST.21.019.14368Byron twierdził, że Manfred nie był przeznaczony na scenę, ale jego poemat dramatyczny był sporadycznie wystawiany w dziewiętnastowiecznym teatrze. W 1848 roku Robert Schumann zaadaptował poemat do wykonania scenicznego, skomponował uwerturę i muzykę incydentalną. Manfreda w wersji Schumanna wystawiono w warszawskim Teatrze Wielkim z Józefem Kotarbińskim, znanym aktorem, kierownikiem teatru i krytykiem, w roli głównej. Po realizacji rozgorzała gorąca debata w prasie. Główny spór dotyczył tego, czy „dramat metafizyczny” Byrona nadaje się na scenę i czy jest istotny dla polskiej publiczności końca XIX wieku. Celem niniejszego artykułu jest zbadanie głównych kwestii podejmowanych w tej debacie poprzez analizę recenzji tej realizacji w prasie warszawskiej. Ponieważ recenzje są z natury subiektywne, ich badanie ujawnia znacznie więcej preferencji literackich i teatral Manfred, Byron, Robert Schumann, Józef Kotarbiński, Teatr Wielki, krytyka teatralna, recepcja Byrona w Polscnych ich autorów niż informacji o samym spektaklu i daje wgląd we wczesne etapy rozwoju tzw. Młodej Polski, z naciskiem na indywidualizm i podmiotowość, zainteresowanie metafizyką i dominację liryzmu. Warszawskiego Manfreda z 1892 roku można więc uznać za próbę wprowadzenia do teatru wielkiej poezji romantycznej, torującej drogę teatralnym inscenizacjom polskiego dramatu romantycznego, który Kotarbiński miał wystawić jako dyrektor Teatru Miejskiego w Krakowie. Artykuł wpisuje się także w historię recepcji Byrona w Polsce.
Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 9, Issue 1, 2014, s. 7-16
https://doi.org/10.4467/20843933ST.14.001.3048Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 12, Issue 3, 2017, s. 175-185
https://doi.org/10.4467/20843933ST.17.014.7580Monika Coghen
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 10, Issue 2, 2015, s. 79-90
https://doi.org/10.4467/20843933ST.15.007.4098https://orcid.org/0000-0002-0572-2673
Monika Coghen, literary scholar in the Institute of English Philology at the Jagiellonian University. She defended her doctoral dissertation entitled “The Gothic in the Dramas of Coleridge, Wordsworth and Shelley” at the Jagiellonian University in 2001. In 2020, she received a postdoctoral degree based on a series of articles entitled “The Polish reception of English Romanticism literature in the 19th and 20th centuries.” Her main research interests are 18th and 19th century British literature and the reception of 18th and 19th century British literature in Poland.
