Rafał Wądołowski

W artykule omówiono regulacje administracyjne odnoszące się do organizacji systemu ochrony informacji niejawnych w Republice Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie, a także przedstawiono przepisy karne dotyczące przestępstw przeciwko ochronie informacji niejawnych obowiązujące w tych krajach wraz z interpretacją tych przepisów. W artykule zaprezentowano również wybrane przepisy administracyjne regulujące procedurę realizacji postępowań sprawdzających w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa umożliwiającego dostęp do informacji niejawnych. Dodatkowo omówiono przesłanki klasyfikacji informacji i przyznania im określonej klauzuli tajności. Na podstawie analizy przepisów obowiązujących w Bośni i Hercegowinie (art. 164 § 9 Kodeksu karnego) i porównania ich z przepisami obowiązującymi z Polsce m.in. sformułowano wniosek, że polskie ustawodawstwo nie obejmuje kontratypu, który uwalniałby od odpowiedzialności karnej depozytariuszy tajemnic przekazujących informacje niejawne (bez uzyskania zgody określonych prawem organów) w celu ścigania sprawców przestępstw. Powyższe może być podstawą legislacyjnego postulatu de lege ferenda. Artykuł nie wyczerpuje poruszanego tematu, a jedynie wskazuje wybrane zagadnienia systemu ochrony informacji niejawnych. Zainicjowana eksploracja może zostać wykorzystana do przeprowadzenia w przyszłości pogłębionych badań przedmiotowego zagadnienia.

W artykule omówiono regulacje administracyjne związane z organizacją systemu ochrony informacji niejawnych, a także przedstawiono przepisy karne dotyczące ujawniania informacji niejawnych obowiązujące w USA wraz z ich interpretacją. Omówiono również przepisy administracyjne regulujące procedurę realizacji postępowań sprawdzających wobec urzędników administracji publicznej w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa umożliwiającego dostęp do informacji niejawnych. Ponadto wskazano przesłanki klasyfikacji informacji i obejmowania ich ochroną adekwatnej klauzuli niejawności. Na podstawie analizy przepisów USA między innymi sformułowano wniosek, że polskie ustawodawstwo nie obejmuje kontratypu, który uwalniałby od odpowiedzialności karnej depozytariuszy tajemnic przekazujących informacje niejawne (bez uzyskiwania zgody określonych prawem organów) w celu ścigania sprawców przestępstw. Powyższe może być podstawą legislacyjnego postulatu de lege ferenda, przy uwzględnieniu adekwatnych regulacji prawnych USA.
Należy zaznaczyć, że artykuł nie wyczerpuje poruszanego tematu, a jedynie wskazuje wybrane zagadnienia ochrony informacji niejawnych USA. Może to zostać wykorzystane do przeprowadzenia w przyszłości pogłębionych badań komparatystycznych dotyczących przedmiotowego zagadnienia.

W artykule omówiono regulacje administracyjne dotyczące udostępniania informacji tajnych i ściśle tajnych oraz przedstawiono przepisy karne dotyczące ujawniania tajemnicy państwowej obowiązujące w Federacji Rosyjskiej wraz z ich interpretacją. Autor w odniesieniu do rosyjskich przepisów konstytucyjnych, administracyjnych i karnych wybiorczo przedstawia adekwatne do nich przepisy prawa polskiego. Ponadto w związku z tym, że przepisy prawa karnego nie zawierają definicji terminów użytych do ich konstrukcji, w artykule zaprezentowano przepisy administracyjne rosyjskiego systemu ochrony tajemnic publicznych, które są niezbędne do rekonstrukcji karnych norm prawnych. Na podstawie opracowania sformułowano wniosek, że w polskim ustawodawstwie brakuje odrębnego przepisu penalizującego uzyskanie informacji tajnej lub ściśle tajnej w wyniku popełnienia odrębnego czynu zabronionego. Powyższe może być podstawą do ewentualnych przyszłych zmian legislacyjnych w tym zakresie. Należy zaznaczyć, że artykuł nie wyczerpuje tematu, a jedynie wskazuje wybrane zagadnienia związane z systemem ochrony tajemnicy państwowej w Rosji. Zainicjowana eksploracja może w przyszłości być wykorzystana do pogłębionych badań porównawczych nad zagadnieniem, o którym mowa.