Bohdan Cherkes
Środowisko Mieszkaniowe, 40/2022, 2022, s. 29-44
https://doi.org/10.4467/25438700SM.22.020.17003Celem artykułu jest ukazanie problematyki związanej z sakralizacją i desakralizacją przestrzeni w miastach, na przykładzie Krakowa i Lwowa. Przez setki lat były to miasta położone w obrębie Polski, doświadczone rozbiorami, a rozdzielone – w zakresie przynależności państwowej – po II wojnie światowej. Lwów włączono do ZSRR, zaś Kraków pozostał w Polsce. Po roku 1990 Lwów stał się jednym z ważniejszych miast niepodległego państwa ukraińskiego. Kilkadziesiąt lat socjalizmu w wydaniu radzieckim (Lwów) i w wydaniu PRL (Kraków) wpłynęło mocno na oblicze „uświęconych” przestrzeni, w tym powstawania nowych i dewastacji już istniejących. Analiza historii przestrzeni miejskich Krakowa i Lwowa wykazała, że zachodzi ciągły proces sakralizacji, desakralizacji i resakralizacji niektórych obszarów, w zależności od aktualnie obowiązującej ideologii bądź doktryny społeczno-politycznej czy religijnej. Jednocześnie, na przykład w Krakowie, istnieją na niejako miejsca „święte”, których nie naruszyły burzliwe zawieruchy dziejowe. Aby pokazać czym jest sacrum przestrzeni miejskich, autorzy podjęli próbę wypracowania naukowej metodyki wskazywania takich miejsc.
Bohdan Cherkes
Środowisko Mieszkaniowe, 41/2022, 2022, s. 15-26
https://doi.org/10.4467/25438700SM.22.027.17150Bohdan Cherkes
Środowisko Mieszkaniowe, 14/2015, 2015, s. 118-121
Bohdan Cherkes
Środowisko Mieszkaniowe, 28/2019, 2019, s. 41-45
https://doi.org/10.4467/25438700SM.19.028.11365