Krzysztof Chaczko
Homo et Societas, Nr 7/2022, 2022, s. 9-10
https://doi.org/10.4467/25436104HS.22.001.17344Krzysztof Chaczko
Rocznik Administracji Publicznej, 2017 (3), 2017, s. 294-308
https://doi.org/10.4467/24497800RAP.17.017.7068Krzysztof Chaczko
Labor et Educatio, 5 (2017), 2017, s. 229-244
https://doi.org/10.4467/25439561LE.17.014.7989Skoro twierdzi się, iż polityka społeczna powinna rozwiązywać istotne problemy społeczne – a za taki problem uważa się proces marginalizacji grup mniejszościowych na rynku pracy – to działania publiczne w tym zakresie powinny cechować się skutecznością. Aby spróbować odpowiedzieć na pytanie: jak powinny wyglądać skuteczne działania w tym zakresie?, w pierwszej części artykułu opisano cechy wewnątrzgrupowe (wyróżniające) dwóch segmentów mniejszościowych – Romów w Polsce oraz Żydów ortodoksyjnych w Izraelu. Ustalenia te posłużyły do omówienia – w drugiej części artykułu – barier utrudniających funkcjonowanie grup mniejszościowych na rynku pracy oraz zaproponowania ogólnego schemat marginalizacji grup mniejszościowych. Artykuł kończą rozważania na temat „dwukierunkowej” strategii przeciwdziałania wykluczenia grup mniejszościowych z rynku pracy.
Krzysztof Chaczko
Labor et Educatio, 3 (2015), 2015, s. 103-120
Artykuł dotyczy kontrastów obecnych w izraelskiej edukacji. Wychodząc od podstaw prawnych izraelskiego szkolnictwa w postaci – Prawa o obowiązku szkolnym (1949); Prawa o systemie edukacyjnym (1953); Prawa o Radzie w szkolnictwie wyższym (1958); Prawa o szkolnictwie specjalnym (1988) oraz Prawa o prawach uczniów (2000) – przechodzę do opisu struktury edukacji w państwie żydowskim. Następnie charakteryzuję podzielony system szkół w Izraelu, na szkoły publiczne; publiczne o profilu religijnym; publiczne arabskie oraz niepubliczne – ale finansowane z pieniędzy państwowych – szkoły ultraortodoksyjne. Artykuł kończą ustalenia na temat konsekwencji funkcjonowania podzielonego szkolnictwa, a zwłaszcza szkół ultraortodoksyjnych i arabskich.
Krzysztof Chaczko
Labor et Educatio, 2 (2014), 2014, s. 49-63
Krzysztof Chaczko
Rocznik Administracji Publicznej, 2016 (2), 2016, s. 353-372
https://doi.org/10.4467/24497800RAP.16.018.5111