Dariusz Krawczyk
Terminus, Tom 25, zeszyt 3 (68) 2023, 2023, s. 361-374
https://doi.org/10.4467/20843844TE.23.021.18209Dariusz Krawczyk
Zarządzanie Mediami, Tom 9, Numer 1, 2021, s. 37-54
https://doi.org/10.4467/23540214ZM.21.001.13049Dariusz Krawczyk
Romanica Cracoviensia, Tom 19, Numer 2, Tom 19 (2019), s. 97-105
https://doi.org/10.4467/20843917RC.19.010.11700Dariusz Krawczyk
Studia Litteraria Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, Volume 17, Issue 2, 2022, s. 125-138
https://doi.org/10.4467/20843933ST.22.012.15600W literaturze francuskiej końca XVI wieku melancholia jest bardzo silnie obecna. Nie stroni od niej nawet literatura religijna, czego dowodem jest bardzo popularny motyw vanitas oraz szeroko rozumiana literatura apokaliptyczna. Przekonanie o tym, że melancholia i religia są niekompatybilne, wydaje się więc błędne. Niniejszy artykuł podejmuje kwestię sposobu, w jaki retoryka kościelna wykorzystuje motywy (m.in. samotność, strach, rozpacz), figury (hypotypoza) i obrazy charakterystyczne dla dyskursu melancholijnego do wzmocnienia przekazu religijnego na podstawie eposu apokaliptycznego La Dernière Semaine (Ostatni tydzień) Michela Quilliana z 1596 roku.