Półnaturalne łąki i pastwiska są jednymi z najcenniejszych, a zarazem najbardziej zagrożonych ekosystemów w Europie. Ich zanikanie jest konsekwencją współczesnych zmian użytkowania ziemi – intensyfikacji rolnictwa oraz porzucania gruntów rolnych. W polskich Karpatach zbiorowiska te występują m.in. na polanach reglowych. Ze względu na ich wysoką bioróżnorodność oraz świadczone usługi ekosystemowe wiele polan jest objętych czynną ochroną w parkach narodowych. Celem badań było określenie, w jakim stopniu dopłaty w ramach I i II filaru Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej (WPR UE) wspierają działania ochronne na polanach oraz wskazanie głównych ograniczeń związanych z możliwością ich wykorzystania. Analizą objęto cztery parki narodowe w polskich Karpatach: Babiogórski, Gorczański, Pieniński i Tatrzański. We wszystkich badanych parkach polany były użytkowane przy wsparciu wspomnianych środków, jednak zarówno odsetek powierzchni objętej dopłatami, jak i rodzaj tych dopłat były zróżnicowane. Wsparcie obejmowało tereny zgłaszane do dopłat przez administrację parków narodowych oraz grunty należące do prywatnych właścicieli i dzierżawców. Uzyskane środki pozwalały na pokrycie kosztów koszenia oraz usunięcia biomasy. Choć skuteczność dopłat w ramach WPR UE pozostaje przedmiotem dyskusji, a system płatności ma wiele niedoskonałości, to znacząco zwiększyły one budżet przeznaczony na wspieranie ekstensywnego gospodarowania oraz ograniczanie sukcesji wtórnej. Mogą więc one stanowić skuteczne narzędzie wspierające realizację działań ochronnych w parkach narodowych, jednak niezbędne jest ich dostosowanie do lokalnych uwarunkowań przyrodniczych i społecznych.
