Katarzyna Papież
Romanica Cracoviensia, Tom 12, Numer 3, Tom 12 (2012), s. 252-261
https://doi.org/10.4467/20843917RC.12.017.0734Podróż na Wschód (1851) Gérarda de Nerval wpisuje się w nurt literatury podróżniczej, która rozwinęła się we Francji w XIX wieku pod wpływem utworów François-René de Chateaubriand (Itinéraire de Paris à Jérusalem, 1811) i Alphonse’a de Lamartine (Souvenirs, impressions, pensées et paysages pendant un voyage en Orient, 1835). Utwór napisany na podstawie wspomnień z podróży do Wiednia (1839) i do krajów Bliskiego Wschodu (1843) łączy przeżycia Nervala z reporterskim spojrzeniem na kraje Orientu. Bogata literatura na temat zwyczajów panujących w krajach arabskich, z którą pisarz zapoznał się przed wyruszeniem w podróż, świadczy o jego dużym zainteresowaniu historią i kulturą Wschodu. Choroba psychiczna, która dotknęła Nervala w 1841 roku, uniemożliwiła mu kontynuację podróży z Wiednia na Wschód. Zawarte w jednym utworze wspomnienia z dwóch wypraw pisarza są próbą udowodnienia ówczesnemu środowisku literackiemu, że jego stan zdrowia uległ poprawie, a jego podróż jest poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie, jak jest postrzegany obłęd w kulturze arabskiej.
Francja