W artykule autorka analizuje procedurę i raport Oceny Oddziaływania na Środowisko i Strategicznej Oceny Oddziaływania na Środowisko z punktu widzenia ich ewaluacyjnego charakteru. Takie podejście umożliwia wysunięcie na pierwszy plan ich prakseologicznych aspektów wraz z właściwym zrozumieniem roli i wzajemnych stosunków pomiędzy stronami zaangażowanymi w ten proces, rolę raportów (ekspertyz), demokratyzację i transparentność sfery zarządzania i rządzenia. Dokonano także przeglądu i próby oceny krajowych doświadczeń i praktyk w tym zakresie.
