1731-2442 Geneza i formy terenów rekreacyjnych w kompozycji urbanistycznej modernistycznych zespołów mieszkaniowych. Część 2 – modernizm po II wojnie światowej i nurty go kontestujące Genesis and form of recreation areas in urban composition of modernist housing estates. Part 2 – modernism after World War II and trends contesting it Bizio Krzysztof author Department of Contemporary Architecture and Design Methodology, Faculty of Civil Engineering and Architecture, West Pomeranian University of Technology Correspondence to: Krzysztof Bizio krzysztofbizio@gmail.com 29 11 2016 17/2016 2016 15 29 Copyright © 2016 2016 <p>Artykuł jest drugą częścią opracowania dotyczącego genezy i form rozwoju terenów rekreacyjnych w kompozycji modernistycznych zespołów mieszkaniowych. W części 1 omówiono rozwój środowiska mieszkaniowego idei do II wojny światowej, wyróżniając pięć typów kompozycji terenów rekreacyjnych. W części 2 omówiono rozwój modernizmu i ruchów go kontestujących po II wojnie światowej, wyróżniając dalszych osiem typów kompozycji (sześć typów kompozycji modernistycznych i dwa typy kompozycji kontestujących modernizmu, ale pozostających z nim w bezpośrednim związku).<br />Jako typ 6 wyróżniono modernistyczne zespoły powstające w śródmieściach miast europejskich, na terenach zniszczonych podczas II wojny światowej. Kompozycje te znajdowały się najczęściej w kontrapunkcie wobec istniejącej wcześniej zabudowy zwartej, promując otwarte tereny rekreacyjne. Jako typ 7 zdefiniowano kompozycje socrealistyczne, które powstając w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, stanowiły chwilowe odejście od idei modernistycznych, choć część z nich w kolejnych latach rozwijana była zgodnie z modernistycznymi schematami. Typ 8 stanowią najliczniejsze i najbardziej charakterystyczne dla powojennego modernizmu osiedla satelickie powstające od lat 50. do lat 80. XX w. Typ 9 to osiedla wywodzące się z koncepcji kompozycji liniowych i strukturalnych. Typ 10 stanowią zespoły późnego modernizmu, które w formie manifestów postulowały często radykalne połączenia architektury i terenów naturalnych. Typ 11 to urbanistyka postmodernizmu, który kontestował modernizm, ale w części schematów także nawiązywał do niego. Typ 12 to urbanistyka neomodernizmu powstająca na przełomie XX i XXI w., poszukująca inspiracji w szeroko rozumianym dorobku XX-wiecznego modernizmu.<br />W podsumowaniu opisano główne trendy rozwojowe analizowanego zjawiska.</p> 1 [1] Baran B., Postmodernizm, Inter Esse, Kraków 1992. 2 [2] Berning M., Braum M., Giesecke J., Lütke Daldrup E., Schulz K.D. Berliner Wohnquartiere. Ein Führer durch 70 Siedlungen, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2003. 3 [3] Buttlar A., Wittmann-Englert, Dolff Bonekämper G., Baukunst der Nachkriegsmoderne Architekturführer Berlin 1949–1979, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 2013. 4 [4] Clement A. Brutalism. Post-War British Architecture. Crowood Press.Ramsbury. 2011. 5 [5] Hansen O. (red. Gola J.), Towards Open Form / Ku Formie Otwartej, Fundacja Galerii Foksal, Revolver, Muzeum ASP w Warszawie, Warszawa 2005. 6 [6] Krier L., Architektura. Wybór czy przeznaczenie, Arkady, Warszawa 2001. 7 [7] Rave R., Bauen seit 1980 in Berlin, G+H Verlag, Berlin 2005. 8 [8] Szafer T.P., Współczesna architektura polska, Arkady, Warszawa 1988.