Choć idea zrównoważonej mody, wraz z towarzyszącymi jej pojęciami, takimi jak recykling, upcykling, gospodarka cyrkularna, kojarzona jest głównie ze współczesnym dyskursem ekolo­gicznym i antykonsumpcyjnym, jej zapowiedzi można odnaleźć również w międzywojennej prasie kobiecej. Artykuł analizuje, w jaki sposób czasopisma adresowane do kobiet w latach 20. i 30. XX wieku podejmowały temat świadomej konsumpcji mody czy praktyk ponownego wykorzystywania odzieży (dziś: „drugi obieg”), wpisując je w kontekst rezyliencji oraz este­tyzacji. Analizie zawartości poddano wybrane numery pism, takich jak Bluszcz, Pani Domu, Przegląd Mody oraz Moja Przyjaciółka, które reprezentują dwa kluczowe segmenty wydaw­nicze prasy kobiecej – luksusowy oraz poradnikowy. Badanie tych odmiennych grup pism pozwala uchwycić różnice w podejmowaniu przez nie tematu zrównoważonej mody, kształ­towane zarówno przez profil odbiorców czasopism, jak i kontekst społeczno-ekonomiczny. Celem artykułu jest z jednej strony zrekonstruowanie dziennikarskich narracji obecnych na łamach międzywojennej prasy kobiecej, odnoszących się do tematu odpowiedzialnej mody, a z drugiej uchwycenie możliwych związków między dawnymi i współczesnymi przedstawieniami koncepcji zrównoważonych.

Artykuł przedstawia ujmowanie miłości w świetle publikacji zamieszczanych na łamach jednego z najstarszych polskich pism kobiecych – Zwierciadła (Warszawa, 1957–). Założono, że miłość, traktowana w tym przypadku jako uczucie łączące mężczyznę i kobietę, znajdzie się w kręgu zainteresowań autorów pisma jako przedmiot interesujących rozważań w kontekście życia dwojga ludzi. Celem pośrednim niniejszego opracowania stała się weryfikacja klasyfikacji periodyku do jednej z proponowanych w literaturze przedmiotu kategorii pism kobiecych. W toku analizy wyodrębniono 77 publikacji odpowiadających wybranemu problemowi badawczemu. Zastosowano następujące metody badacze: analizy i krytyki piśmiennictwa, metodę historyczną, analizę zawartości prasy oraz studium przypadku. Określono następujące klucze kategoryzacyjne: prasa kobieca, rodzina, związki, uczucia, miłość. Przeprowadzone badanie pozwoliło stwierdzić, że zawartość badanego pisma (we wskazanych w tytule latach) pod względem przedstawiania wybieranych i opisywanych przez redakcję tematów prede­stynowała ten tytuł raczej do tzw. „środkowej półki” pism kobiecych. Jednocześnie obalono postawioną na początku badań tezę, że miłość stanowić będzie ważny i często omawiany przez redakcję pisma temat. Uczucie to było zazwyczaj pośrednio wspominane, przeważnie przy okazji poruszania innych zagadnień. Zawarte w artykule spostrzeżenia i konkluzje mogą być inspiracją do dalszych badań (szczególnie o charakterze porównawczym w proponowa­nym kontekście) innych pism kobiecych i odpowiedzi na pytanie, czy w kreowaniu na ich łamach współczesnego wizerunku kobiety miłość przestała mieć istotne znaczenie, a także co czytelniczkom innych periodyków proponuje się w miejsce tego uczucia.

Celem przeprowadzonego badania ilościowego było ukazanie różnicy w reprezentacji kobiet na okładkach polskich czasopism opiniotwórczych w 2023 r. Do analizy 305 frontowych stron (N = 305) zaliczono trzy tygodniki centrolewicowe, tj. Politykę, Przegląd oraz Newsweek i trzy tygodniki prawicowe, tj. Do Rzeczy, Sieci oraz Gazetę Polską. Badanie wykazało uwidaczniającą się dysproporcję damskiej reprezentacji na okładkach w porównaniu do frontowych stron, na których byli widoczni mężczyźni. Zarówno w prasie prawicowej, jak i centrolewicowej odsetek „kobiecych okładek” nie przekroczył 15 proc. Analiza wykazała ponadto, że najczę­ściej pojawiającą się kobietą „z okładki” wśród polskich czasopism była europejska polityczka Ursula von der Leyen, z kolei do najpopularniejszych „okładkowych” profesji kobiet należały polityczka oraz dziennikarka. Badanie również wykazało, że okres kampanii wyborczej do polskiego Sejmu i Senatu wpłynął na wzrost obecności kobiet na okładkach tygodników opinii. Praca wpisuje się w gender media studies i może być punktem wyjścia do przeprowa­dzania kolejnych badań (w tym porównawczych) na temat obecności kobiet na okładkach czasopism opiniotwórczych. W badaniu wykorzystano metodę analizy zawartości.

Version Femina to tygodnik ukazujący się na francuskim rynku od kwietnia 2002 roku. Do 2012 roku tytuł należał do Socpresse i Lagardère Active (grupy posiadały po 50% udzia­łów). Przez kolejne siedem lat był wydawany przez Lagardère Active, a w 2019 roku został sprzedany CMI France. Magazyn nie jest rozprowadzany w sprzedaży bezpośredniej, ale dodawany do Journal du Dimanche i 39 innych dzienników regionalnych. Czyni go to wyjąt­kowym na tle innych tytułów prasy kobiecej wydawanych nie tylko we Francji, ale także na świecie oraz najlepiej rozpowszechnianym i poczytnym od lat tytułem w swojej grupie. Celem badań była próba scharakteryzowania tygodnika w latach 2002–2024, przedstawienie wyników jego sprzedaży, odbioru przez czytelników oraz zaznaczenie roli tego czasopisma na francuskim rynku magazynów adresowanych do żeńskiego odbiorcy. Ponadto, starano się zweryfikować postawioną hipotezę badawczą zakładającą, że Version Femina, od początku istnienia, stanowiła istotny element w strukturze własności wydających ją grup. Do reali­zacji celów, posłużono się analizą ilościową danych udostępnionych przez Alliance pour les chiffres de la presse et des médias dotyczących wyników sprzedaży, rozpowszechnienia i odbioru magazynu przez czytelników oraz studium przypadku.