Rozszerzona rzeczywistość (AR) w dziennikarstwie – analiza 31 eksperymentów opublikowanych w The New York Times
Wybierz format
RIS BIB ENDNOTEData publikacji: 27.06.2025
Zeszyty Prasoznawcze, 2025, Tom 68, Numer 2 (262), s. 29-48
https://doi.org/10.4467/22996362PZ.25.016.21548Autorzy
Rozszerzona rzeczywistość (AR) w dziennikarstwie – analiza 31 eksperymentów opublikowanych w The New York Times
Rozszerzona rzeczywistość to technologia, która umożliwia nakładanie obrazów, modeli 3D lub innych informacji, generowanych komputerowo na rzeczywisty obraz, powodując iluzję realności. Rozszerzona rzeczywistość nie zastępuje świata rzeczywistego światem wirtualnym, tylko uzupełnia go wirtualnymi informacjami. Użytkownik zatem nigdy nie traci kontaktu ze światem rzeczywistym, jednak może wchodzić w interakcje z nałożonymi obrazami. W niniejszym badaniu zastosowano podejście metodologiczne oparte na studium przypadku, z wykorzystaniem nieprobabilistycznej, celowej techniki doboru próby. W pracy dokonano analizy 31 eksperymentów w zakresie opowiadania historii w mediach cyfrowych w ramach rozszerzonej rzeczywistości w The New York Times. Celem badania było zidentyfikowanie możliwości wykorzystania rozszerzonej rzeczywistości, zastosowanej do tworzenia treści dziennikarskich, a także uzyskanie odpowiedzi na pytania: 1) Jakim poziomem immersji i interaktywności charakteryzują się eksperymenty z rozszerzoną rzeczywistością w dziennikarstwie? oraz 2) Jakie są sposoby zastosowania rozszerzonej rzeczywistości w dziennikarstwie cyfrowym? W przeprowadzonym badaniu ukazano poziomy rozszerzonej rzeczywistości oraz poziomy interaktywności w analizowanych przypadkach, a także sformułowano wnioski, dotyczące możliwości wykorzystania rozszerzonej rzeczywistości w procesie tworzenia treści dziennikarskich.
Aitamurto T., Aymerich‑Franch L., Saldivar J., Kircos C., Sadeghi Y., Sakshuwong S. (2022).
Examining augmented reality in journalism: Presence, knowledge gain, and perceived visual authenticity. New Media & Society, vol. 24(6), s. 1281–1302.
Azuma R.T. (1997). A Survey of Augmented Reality. Presence: Teleoperators and Virtual Environments/MIT Press [http://www.originality.idv.tw/webhosting/ndu/thesis/ar/references/1997%20A%20Survey%20of%20Augmented%20Reality(Azuma).pdf; 13.09.2024].
Brzostek‑Pawłowska J. (2010). Między Web 2.0 i 3.0: Mobilne systemy informacyjne z rozszerzoną rzeczywistością. Elektronika: Konstrukcje, Technologie, Zastosowania, nr 51(11), s. 79–88.
Chen J., Fu Z., Liu H., Wang J. (2024). Effectiveness of virtual reality on learning engagement: A meta-analysis. International Journal of Web‑Based Learning and Teaching Technologies (IJWLTT), vol. 19(1), s. 1–14.
de la Peńa N., Weil P., Llobera J., Spanlang B., Friedman D., Sanchez‑Vives M.V., Slater M. (2010).
Immersive journalism: Immersive virtual reality for the first-person experience of news. Presence, vol. 19(4), s. 291–301.
Eskiadi I.G., Panagiotou N. (2024). Embracing Immersive Journalism: Adoption and Integration by News Media Producers. Journalism and Media, vol. 5(4), s. 1494–1508.
Gmiterek G. (2015). Rzeczywistość rozszerzona a książka i prasa. W: G. Gmiterek, M. Ochmański, M. Roszkowski (red.). LaTeI. Z badań nad wykorzystaniem technologii informacyjnych w bibliologii i informatologii (s. 41–66). Warszawa.
Ikonen P., Uskali T. (2020). Augmented reality as news. W: T. Uskali, A. Gynnild, S. Jones, E. Sirkkunen (eds.). Immersive Journalism as Storytelling: Ethics, Production, and Design (s. 147–160). Abingdon–New York.
Jędrzejewski S. (2023). Media publiczne w erze posttelewizyjnej. Nowe wyzwania. Roczniki Nauk Społecznych, nr 51(4), s. 171–186.
Kaliszewski A., Żyrek‑Horodyska E. (2018). Kilka uwag o metodach analizy tekstów dziennikarskich. W: A. Szymańska, M. Lisowska‑Magdziarz, A. Hess (red.). Metody badań medioznawczych i ich zastosowanie (s. 113–142). Kraków.
Kang S., O’Brien E., Villarreal A., Lee W., Mahood C. (2019). Immersive Journalism and Telepresence: Does virtual reality news use affect news credibility? Digital Journalism, vol. 7(2), s. 294–313.
Lens‑Fitzgerald M. (2009). Augmented Reality Hype Cycle. I Am a Bridge [https://huguesrey.wordpress.com/2009/09/08/the-augmented-reality-hype-cycle-sprxmobile-mobile-service-architects/; 13.09.2024].
Marques A.B., Branco V., Costa R. (2022). Narrative Visualization with Augmented Reality. Multimodal Technologies and Interaction, vol. 6(12), s. 105.
Mujumdar O. (2022). Augmented Reality. International Journal for Research in Applied Science and Engineering Technology, vol. 10(12), s. 487–495.
Nijholt A. (2023). Toward a New Definition of Augmented Reality. Augmented, Virtual and Mixed Reality Simulation, vol. 118, s. 30–39.
Prendes Espinosa C. (2015). Realidad aumentada y educación: Análisis de experiencias prácticas. Píxel‑Bit. Revista de Medios y Educación, vol. 46, s. 187–203.
Showcasing 31 Published Experiments in AR Storytelling (2022). The New York Times [https://rd.nytimes.com/projects/augmented-reality-storytelling/; 13.09–13.10.2024].
USDOD (2001). U.S. Department of Defense, Development of interactive multimedia instruction (IMI) (Part 3 of 5 parts), s. 46–49 [https://govtribe.com/file/government-file/m0026418r0012-mil-hdbk-29612-3a-dot-pdf; 13.09.2024].
Vicente P.N., Perez‑Seijo S. (2023). Virtual, Augmented and Mixed Realities in Journalism: Theory, Practice, Critique. Brazilian Journalism Research, vol. 19, E1641.
Wimmer R.D., Dominick J.R. (2008). Mass media. Metody badań. Kraków.
Yin R.K. (2009). Case Study Research: Design and Methods. Vol. 5. Thousand Oaks.
Żyrek‑Horodyska E. (2021). Dziennikarstwo immersji w perspektywie zwrotu afektywnego. Media – Kultura – Komunikacja Społeczna, nr 17(1), s. 61–78.
Informacje: Zeszyty Prasoznawcze, 2025, Tom 68, Numer 2 (262), s. 29-48
Typ artykułu: Oryginalny artykuł naukowy
Tytuły:
Publikacja: 27.06.2025
Status artykułu: Otwarte
Licencja: CC BY 4.0
Udział procentowy autorów:
Informacje o autorze:
Korekty artykułu:
-Języki publikacji:
PolskiLiczba wyświetleń: 645
Liczba pobrań: 473