Celem artykułu jest próba przybliżenia paratekstowości jako kluczowego wyznacznika współczesnych dyskursów medialnych. Autorka traktuje medialne parateksty jako praktykę komunikacyjną i dyskursywną ukonkretnioną w formie gatunkowej, a realizowaną w pojedynczym tekście bądź w serii tekstów. Współczesne media są konglomeratami paratekstów, czyli kolekcjami gatunków. W artykule przyjęto perspektywę mediolingwistyczną, a w analizie wykorzystano studium przypadku – wywiad Pauliny Reiter z Małgorzatą Halber na temat jej książki „Hałas” (2024), opublikowany w Wysokich Obcasach i promowany w mediach społecznościowych. Widoczne jest zjawisko łańcuchowości paratekstów, różne formy paratekstów (tytuły, lidy, zapowiedzi, fotografie, posty w mediach społecznościowych) są remediowane i adaptowane do odmiennych kanałów, tworząc rozbudowane ścieżki prowadzące do tekstu głównego. W tych komunikacyjnych multimodalnych praktykach mieści się pewien sposób myślenia o mediach jako przestrzeni promującej siebie, własne formy i kody, ale również pokazującej pewne indywidualne ścieżki odbioru, w których czytelnicy często pozostają jedynie na poziomie paratekstu.

This article is an attempt to present paratextuality as a key determinant of contemporary media discourses. The author approaches media paratexts as a communicative, discursive practice, embodied in a specific form and realized in a single text or a series of texts. Contemporary media are conglomerates of paratexts, i.e., collections of genres. The article adopts a media linguistic perspective, and the analysis uses a case study – Paulina Reiter’s interview with Małgorzata Halber about her book Hałas (2024). The interview was published in Wysokie Obcasy and promoted on social media. The phenomenon of paratext chaining is evident, with various forms of paratext (titles, leads, announcements, photographs and social media posts) being remediated and adapted to different channels, creating extensive paths leading to the main text. These multimodal communication practices reflect a certain way of thinking about the media as a space that promotes itself, its own forms and codes. Yet they also reveal certain individual paths of reader reception, which often involves solely the paratext level.