Jerzy Ernst to jeden z najważniejszych polskich operatorów telewizyjnych dokumentujących konflikty zbrojne dla Telewizji Polskiej. Ma ponad 50 lat doświadczenia. Pracował w Iraku z dziennikarzem Waldemarem Milewiczem i montażystą Mounirem Bouamrane 7 maja 2004 roku, gdy w wyniku ostrzału z broni maszynowej samochodu, którym jechała ekipa Telewizji Polskiej, dwie osoby zginęły (W. Milewicz oraz M. Bouamrane). Jerzy Ernst został ciężko ranny w wyniku zamachu. Było to jedyne takie wydarzenie w historii polskiego dziennikarstwa. Materiałem badawczym artykułu stał się zapis indywidualnego wywiadu pogłębionego z Jerzym Ernstem. Tekst stanowi wkład w badania nad traumą doświadczaną przez pracowników mediów, wpisując się w lukę badawczą i dopełniając analizy polskiego dziennikarstwa wojennego, a zwłaszcza doświadczenia operatorów kamer. Analizuje psychologiczne aspekty następstw zamachu, takie jak m.in. poczucie zagrożenia życia, a także dylematy etyczne towarzyszące ekipom telewizyjnym pracującym w strefach konfliktów lub kataklizmów. Refleksja nad przypadkiem Jerzego Ernsta pozwala zrozumieć głębsze mechanizmy psychologiczne, z jakimi mierzą się operatorzy wojenni i dziennikarze jako profesjonaliści, ale także jako ludzie doświadczający ogromnego obciążenia wpływającego na ich psychikę oraz wytrzymałość emocjonalną.

Jerzy Ernst is one of the most important Polish television cameramen, with over fifty years of experience documenting armed conflicts for Polish Television. He was working in Iraq with journalist Waldemar Milewicz and film editor Mounir Bouamrane on May 7, 2004, when their vehicle came under machine gun fire. As a result of the attack, two members of the Polish Television crew – Milewicz and Bouamrane – were killed. Jerzy Ernst was seriously wounded in the ambush. This was the only such incident in the history of Polish journalism. The research material for this article is a comprehensive in-depth interview with Jerzy Ernst. The text contributes to studies on trauma experienced by media professionals, addressing a notable gap in the analysis of Polish journalism in this context, particularly regarding the experiences of camera operators. It explores the psychological consequences of the attack, including the sense of imminent threat to life, as well as the ethical dilemmas faced by television crews working in conflict or disaster zones. Reflection on Jerzy Ernst’s case provides insight into the deeper psychological mechanisms in the work of war cameramen and journalists – not only as professionals, but as human beings under immense pressure that profoundly affects their mental health and emotional resilience.