FAQ
Logotyp Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Jak badać prasę drugiego obiegu?

Data publikacji: 26.06.2017

Zeszyty Prasoznawcze, 2017, Tom 60, Numer 1 (229), s. 119-136

https://doi.org/10.4467/22996362PZ.17.010.6776

Autorzy

Konrad Knoch
Europejskie Centrum Solidarności
Uniwersytet Gdański
ul. Bażyńskiego 1a 80-952 Gdańsk, Polska
https://orcid.org/0000-0003-4602-4481 Orcid
Kontakt z autorem
Wszystkie publikacje autora →

Tytuły

Jak badać prasę drugiego obiegu?

Abstrakt

Prasa drugiego obiegu jest jednym z najważniejszych źródeł historycznych do opisywania najnowszych dziejów Polski. W badaniach postuluje się ujęcie holistyczne, tzn. całościowe opracowania poszczególnych tytułów prasowych lub wyczerpujące tematyczne analizy porównawcze, wykonywane przez dobranie możliwie szerokiej próby badawczej. W pierwszym etapie należy przeprowadzić szerokie kwerendy celem ustalenia faktycznego stanu badań nad interesującym nas zagadnieniem. W drugim należy dokonać bardzo szczegółowej analizy treści i zawartości danego bądź danych tytułów prasowych, dzięki której opracowujemy tematyczne klucze kategoryzacyjne. Do każdego tematu – klucza przyporządkowujemy wybrane teksty. Następnie mierzymy powierzchnię poszczególnych tekstów z danego tematu, np. za pomocą liczby stron czy w cm2. Wykonujemy zestawienia statystyczne służące jako punkt wyjścia do analizy merytorycznej prasy drugiego obiegu. W prasie szukamy również informacji na temat genezy ukazania się pism, osób czy środowisk je wydających, problemów organizacyjnych itp. „Rozmowa” badacza z prasą staje się przygotowaniem do rozmowy z jej twórcami, autorami. Następnie rozpoczynamy poszukiwania redaktorów czy podziemnych drukarzy, poprzedzone przygotowaniem możliwie wyczerpującego kwestionariusza pytań. Kolejnym etapem jest wywołanie notacji dźwiękowych lub fi lmowych z osobami, do których udało się dotrzeć i które często wobec braku materiałów archiwalnych są jednym źródłem informacji umożliwiającym opracowanie losów podziemnych wydawnictw. Badacz staje się pośrednikiem w dialogu między prasą, a jej twórcą. Kolejnym ważnym ogniwem badania nielegalnej działalności wydawniczej jest analiza materiałów archiwalnych, przede wszystkim dokumentów operacyjnych Służby Bezpieczeństwa znajdujących się w zbiorach Instytutu Pamięci Narodowej. Swoisty trójkąt badawczy: opracowanie treści i zawartości prasy, rozmowa z jej twórcami oraz analiza dokumentów archiwalnych pozwala dokonać kronikarskiego zapisu minionej rzeczywistości i ocalić od zapomnienia ważny fragment najnowszej historii Polski.

Bibliografia

Pobierz bibliografię

Bibuła 4. Kultura niezależna w Polsce 1976–1989 – droga do niepodległości, Czerwiec 2006.

Dubiel P. (1969). Metoda analizy zawartości prasy.W: M. Kafel (red.). Metody i techniki badawcze w prasoznawstwie, t. I (s. 9–112). Warszawa.

„Drugi Obieg” – plusy i minusy. Z Dawidem Warszawskim rozmawia Krzysztof Czabański. Kultura, nr 6/501, Paryż 1989.

Filipkowski P. (2005). Historia mówiona i wojna. W: S. Buryła, P. Rodek (red.). Wojna. Doświadczenie i zapis. Nowe źródła, problemy, metody badawcze (s. 13–35). Warszawa.

Kafel M. (1969). Prasoznawstwo. Warszawa.

Knoch K. (2015). Strajkowy Biuletyn Informacyjny Solidarność. W: M. Łosiewicz, A. Ryłko-Kurpiewska (red.). Media, biznes, kultura, t. 2: Społeczna i polityczna rola mediów (s. 163–182). Gdynia.

Łabędź K. (1997). Spory wokół zagadnień programowych w publikacjach opozycji politycznej w Polsce w latach 1981–1989. Kraków.

Łosiewicz M., Ryłko-Kurpiewska A. (red.) (2015). Społeczna i polityczna rola mediów. Gdynia.

Materiały przygotowane w 2014 r. przez Tomasza Parkołę z Poznańskiego Centrum Superkomputerowo-Sieciowego na potrzeby projektu naukowego „Drugi obiegi w Trójmieście w latach 1976–1989”.

Nowak K. (2011). Metodologia oral history. Kultura i Historia, 20.

Pisarek W. (1983). Analiza zawartości prasy.Kraków.

Rudka Sz. (2001). Poza cenzurą. Wrocławska prasa bezdebitowa 1973–1989. Warszawa–Wrocław.

Sandecki M. (2010). Pierwsze gazety wolności. W: M. Drzewiecki, M. Ręczmin (red.). Narodziny Solidarności. Kroniki sierpniowe (s. 191–197).Gdańsk.

Siekierski S. (1992). Drugi obieg. Uwagi o przyczynach powstania i społecznych funkcjach. W: J. Kostecki, A. Brodzka (red.). Piśmiennictwo – systemy kontroli – obiegi alternatywne,t. 2 (s. 285–296). Warszawa.

Sowiński P. (2011). Zakazana książka. Uczestnicy drugiego obiegu 1977–1989. Warszawa 2011.

Swierczyńska D. (red.) (1995). Kto był kim w II obiegu: słownik pseudonimów pisarzy i dziennikarzy 1976–1989. Warszawa.

Informacje

Informacje: Zeszyty Prasoznawcze, 2017, Tom 60, Numer 1 (229), s. 119-136

Typ artykułu: Oryginalny artykuł naukowy

Tytuły:

Polski:

Jak badać prasę drugiego obiegu?

Angielski:

How to research the underground press?

Autorzy

https://orcid.org/0000-0003-4602-4481

Konrad Knoch
Europejskie Centrum Solidarności
Uniwersytet Gdański
ul. Bażyńskiego 1a 80-952 Gdańsk, Polska
https://orcid.org/0000-0003-4602-4481 Orcid
Kontakt z autorem
Wszystkie publikacje autora →

Europejskie Centrum Solidarności

Uniwersytet Gdański
ul. Bażyńskiego 1a 80-952 Gdańsk, Polska

Publikacja: 26.06.2017

Status artykułu: Otwarte __T_UNLOCK

Licencja: CC BY-NC-ND  ikona licencji

Udział procentowy autorów:

Konrad Knoch (Autor) - 100%

Korekty artykułu:

-

Języki publikacji:

Polski

Liczba wyświetleń: 2186

Liczba pobrań: 1369

<p> Jak badać prasę drugiego obiegu?</p>

10-Jak badać prasę drugiego obiegu?

cytuj

Pobierz PDF Pobierz

pobierz pliki

RIS BIB ENDNOTE