Jak badać prasę drugiego obiegu?
Wybierz format
RIS BIB ENDNOTEJak badać prasę drugiego obiegu?
Data publikacji: 26.06.2017
Zeszyty Prasoznawcze, 2017, Tom 60, Numer 1 (229), s. 119-136
https://doi.org/10.4467/22996362PZ.17.010.6776Autorzy
Jak badać prasę drugiego obiegu?
Prasa drugiego obiegu jest jednym z najważniejszych źródeł historycznych do opisywania najnowszych dziejów Polski. W badaniach postuluje się ujęcie holistyczne, tzn. całościowe opracowania poszczególnych tytułów prasowych lub wyczerpujące tematyczne analizy porównawcze, wykonywane przez dobranie możliwie szerokiej próby badawczej. W pierwszym etapie należy przeprowadzić szerokie kwerendy celem ustalenia faktycznego stanu badań nad interesującym nas zagadnieniem. W drugim należy dokonać bardzo szczegółowej analizy treści i zawartości danego bądź danych tytułów prasowych, dzięki której opracowujemy tematyczne klucze kategoryzacyjne. Do każdego tematu – klucza przyporządkowujemy wybrane teksty. Następnie mierzymy powierzchnię poszczególnych tekstów z danego tematu, np. za pomocą liczby stron czy w cm2. Wykonujemy zestawienia statystyczne służące jako punkt wyjścia do analizy merytorycznej prasy drugiego obiegu. W prasie szukamy również informacji na temat genezy ukazania się pism, osób czy środowisk je wydających, problemów organizacyjnych itp. „Rozmowa” badacza z prasą staje się przygotowaniem do rozmowy z jej twórcami, autorami. Następnie rozpoczynamy poszukiwania redaktorów czy podziemnych drukarzy, poprzedzone przygotowaniem możliwie wyczerpującego kwestionariusza pytań. Kolejnym etapem jest wywołanie notacji dźwiękowych lub fi lmowych z osobami, do których udało się dotrzeć i które często wobec braku materiałów archiwalnych są jednym źródłem informacji umożliwiającym opracowanie losów podziemnych wydawnictw. Badacz staje się pośrednikiem w dialogu między prasą, a jej twórcą. Kolejnym ważnym ogniwem badania nielegalnej działalności wydawniczej jest analiza materiałów archiwalnych, przede wszystkim dokumentów operacyjnych Służby Bezpieczeństwa znajdujących się w zbiorach Instytutu Pamięci Narodowej. Swoisty trójkąt badawczy: opracowanie treści i zawartości prasy, rozmowa z jej twórcami oraz analiza dokumentów archiwalnych pozwala dokonać kronikarskiego zapisu minionej rzeczywistości i ocalić od zapomnienia ważny fragment najnowszej historii Polski.
Bibuła 4. Kultura niezależna w Polsce 1976–1989 – droga do niepodległości, Czerwiec 2006.
Dubiel P. (1969). Metoda analizy zawartości prasy.W: M. Kafel (red.). Metody i techniki badawcze w prasoznawstwie, t. I (s. 9–112). Warszawa.
„Drugi Obieg” – plusy i minusy. Z Dawidem Warszawskim rozmawia Krzysztof Czabański. Kultura, nr 6/501, Paryż 1989.
Filipkowski P. (2005). Historia mówiona i wojna. W: S. Buryła, P. Rodek (red.). Wojna. Doświadczenie i zapis. Nowe źródła, problemy, metody badawcze (s. 13–35). Warszawa.
Kafel M. (1969). Prasoznawstwo. Warszawa.
Knoch K. (2015). Strajkowy Biuletyn Informacyjny Solidarność. W: M. Łosiewicz, A. Ryłko-Kurpiewska (red.). Media, biznes, kultura, t. 2: Społeczna i polityczna rola mediów (s. 163–182). Gdynia.
Łabędź K. (1997). Spory wokół zagadnień programowych w publikacjach opozycji politycznej w Polsce w latach 1981–1989. Kraków.
Łosiewicz M., Ryłko-Kurpiewska A. (red.) (2015). Społeczna i polityczna rola mediów. Gdynia.
Materiały przygotowane w 2014 r. przez Tomasza Parkołę z Poznańskiego Centrum Superkomputerowo-Sieciowego na potrzeby projektu naukowego „Drugi obiegi w Trójmieście w latach 1976–1989”.
Nowak K. (2011). Metodologia oral history. Kultura i Historia, 20.
Pisarek W. (1983). Analiza zawartości prasy.Kraków.
Rudka Sz. (2001). Poza cenzurą. Wrocławska prasa bezdebitowa 1973–1989. Warszawa–Wrocław.
Sandecki M. (2010). Pierwsze gazety wolności. W: M. Drzewiecki, M. Ręczmin (red.). Narodziny Solidarności. Kroniki sierpniowe (s. 191–197).Gdańsk.
Siekierski S. (1992). Drugi obieg. Uwagi o przyczynach powstania i społecznych funkcjach. W: J. Kostecki, A. Brodzka (red.). Piśmiennictwo – systemy kontroli – obiegi alternatywne,t. 2 (s. 285–296). Warszawa.
Sowiński P. (2011). Zakazana książka. Uczestnicy drugiego obiegu 1977–1989. Warszawa 2011.
Swierczyńska D. (red.) (1995). Kto był kim w II obiegu: słownik pseudonimów pisarzy i dziennikarzy 1976–1989. Warszawa.
Informacje: Zeszyty Prasoznawcze, 2017, Tom 60, Numer 1 (229), s. 119-136
Typ artykułu: Oryginalny artykuł naukowy
Tytuły:
Jak badać prasę drugiego obiegu?
How to research the underground press?
Europejskie Centrum Solidarności
Uniwersytet Gdański
ul. Bażyńskiego 1a 80-952 Gdańsk, Polska
Publikacja: 26.06.2017
Status artykułu: Otwarte
Licencja: CC BY-NC-ND
Udział procentowy autorów:
Korekty artykułu:
-Języki publikacji:
Polski