Artykuł ma na celu weryfikację intencjonalności gier komunikacyjnych w radiu dla dzieci na przykładzie dwóch stacji: Polskiego Radia Dzieciom oraz rosyjskiego Детского радио (Detskoe Radio). Badanie opiera się na analizie nagrań obejmujących łącznie 868 godzin materiału, w tym około 420 godzin audycji Polskiego Radia Dzieciom oraz 448 godzin nagrań Детского радио. Gry komunikacyjne, rozumiane analogicznie do pojęcia gier językowych w ujęciu Danuty Kępy‑Figury, obejmują intencjonalne przekroczenia reguł komunikacyjnych lub ich nieświadome naruszenia, które są odbierane przez adresata jako gra. Analiza gier komunikacyjnych w audycjach Polskiego Radia Dzieciom i Детского радио stanowi próbę weryfikacji ustaleń Danuty Kępy‑Figury dotyczących funkcjonalności gier – potwierdzając ich istotną rolę w realizacji intencji nadawcy i angażowaniu odbiorcy w proces komunikacji medialnej. Podstawową funkcją gier komunikacyjnych w radiu dla dzieci jest funkcja fatyczna, której podporządkowane są funkcje ekspresywna, nakłaniająca i sprawcza. Realizacji poszczególnych funkcji służą odpowiednie środki i zabiegi językowe. Pomimo odmiennych systemów medialnych obu nadawców, warstwa językowa programów wykazuje istotne podobieństwa, co sugeruje istnienie uniwersalnych mechanizmów komunikacyjnych w radiu dla dzieci. Wartość poznawcza artykułu polega na ukazaniu gier komunikacyjnych jako istotnego narzędzia interakcji w radiofonii dziecięcej oraz ich roli w budowaniu relacji nadawczo-odbiorczej.

The aim of this article is to examine the intentionality of communicative games in children’s radio broadcasting, using two stations as case studies: Polskie Radio Dzieciom (Polish Radio for Children) and the Russian Детское радио (Children’s Radio). The study is based on the analysis of 868 hours of recorded material – approximately 420 hours from Polskie Radio Dzieciom and 448 hours from Детское радио. Communicative games, understood analogously to the concept of language games as defined by Danuta Kępa‑Figura, involve either intentional transgressions of communicative norms or unintentional violations perceived by the audience as playful interaction. The analysis presented in this article serves as a verification of Kępa‑Figura’s findings regarding the functional nature of communicative games – confirming their significant role in expressing the broadcaster’s intentions and engaging the audience in the medial communication process. The primary function of communicative games in children’s radio is the phatic function, which is complemented by expressive, persuasive, and performative functions. Each function is realized through specific linguistic strategies and devices. Despite differences in the media systems of the two broadcasters (public vs. state-owned commercial), the linguistic layer of their programming reveals notable similarities, suggesting the existence of universal communicative mechanisms in children’s radio. The cognitive value of this study lies in demonstrating that communicative games constitute an essential tool of interaction in children’s radio broadcasting and play a crucial role in shaping the broadcaster-listener relationship.