W latach 1905-1906 Rosję dotknęła największa w jej dotychczasowej historii fala pogromów. W ich wyniku zginęło od 3 do nawet 4 tys. Żydów a ok. 10 tys. odniosło rany. Podłożem dla pogromów stał się kryzys zewnętrzny i wewnętrzny państwa rosyjskiego. W latach 1904‑1905 Rosja przeżyła szok wynikający z porażki w wojnie z Japonią a w 1905 r. wybuchła rewolucja. Zjawiska te zachwiały w posadach systemem autarchii. Uwolniły również nawarstwiające się pokłady antysemityzmu, który eksplodował z ogromną siłą w X 1905 r. po ogłoszeniu carskiego manifestu. Rezultatem pogromów, oprócz utraty nadziei Żydów na ich równouprawnienie w Rosji i ogromnej skali tragedii w postaci ofiar, zniszczeń i strat materialnych, stała się też fala emigracji z Rosji. Pogromy były również rozumiane i wykorzystane przez władze jako narzędzie do rozładowania nastrojów rewolucyjnych.

In 1905‑1906, Russia was hit by the largest wave of pogroms in its history. As a result, between 3,000 and 4,000 Jews were killed and around 10,000 were injured. The pogroms were triggered by the external and internal crisis of the Russian state. In 1904‑1905, Russia experienced the shock of defeat in the war with Japan, and in 1905, a revolution broke out. These events shook the foundations of the autocratic system. They also unleashed layers of anti‑Semitism, which exploded with great force in October 1905 after the tsar’s manifesto was announced. The result of the pogroms, apart from the loss of hope for Jews for equal rights in Russia and the enormous scale of tragedy in terms of casualties, destruction and material losses, was also a wave of emigration from Russia. The pogroms were also understood and used by the authorities as a tool to defuse revolutionary sentiments.