W lipcu 1980 r. Żyrardów był jednym z najważniejszych ośrodków strajkowych w Polsce. W tym niewielkim mieście pracę przerwały wówczas praktycznie wszystkie największe zakłady pracy. Najdłużej strajkowały te największe, związane z przemysłem włókienniczym i zatrudniające głównie kobiety. Przyczynami tych protestów była nie tylko kolejna – wprowadzona z dniem 1 lipca – podwyżka cen, ale również niższe pensje wypłacone w czerwcu tego roku, kiepskie zaopatrzenie Żyrardowa w podstawowe produkty (np. spożywcze) i złe warunki pracy (m.in. brak odzieży roboczej, kiepskie oświetlenie, przeciekające dachy) oraz docierające – dzięki żyrardowianom zatrudnionym w Zakładach Mechanicznych „Ursus” w Warszawie – informacje o podwyżkach wywalczonych przez pracowników stołecznego zakładu. Strajki kończyły się porozumieniami, zawieranymi głównie z dyrekcjami zakładów pracy. W ich wyniku protestujący wywalczyli m.in. podwyżki płac, często jednak niewielkie. Wynikało to z faktu, że nie byli zorganizowani – strajki wybuchały spontanicznie, a protestujący nie tworzyli komitetów strajkowych.

In July 1980, Zyrardow was one of the most important strike centres in Poland. In this small city practically all the biggest work establishments stopped work at that time. The largest ones, those connected with the textile industry and employing mainly women, were on strike the longest. The reasons for these protests were not only another price hike – introduced on 1 July – but also lower salaries for June this year, as well as the poor supply of basic products (e.g. foodstuffs) to Zyrardow and poor working conditions (e.g. lack of working clothes, poor lighting, leaking roofs) and information reaching – thanks to Zyrardowians employed at the „Ursus” Mechanical Works in Warsaw – about the pay rises won by workers at the capital’s plant. The strikes ended with agreements, concluded mainly with the managements of the workplaces. As a result of these, the protesters won, among other things, wage increases, but often small ones. This was due to the fact that they were not organised – strikes broke out spontaneously and protesters did not form strike committees.