FAQ
T_LOGIN Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta?

T_REGISTER Zarejestruj się

Sztuka Leczenia

Wyniki wyszukiwania

wyszukiwarka prosta

szukaj np. “cognitive architectures” AND 1993-200 NOT Urban
wyszukiwanie zaawansowane
np. 1234-6789
np. 10.4467/16890027AP.16.022.6009
np. Uniwersytet Jagielloński

Tom 40 Numer 2

Udostępnij udostępnij __T_ARROW_DOWN

Tom 40 (2025) Następne

Data publikacji: 08.01.2026

Opis
Projekt okładki: Andrzej Franaszek

Licencja: CC BY ikona licencji

Redakcja

Redaktor naczelny dr hab. n. med. prof. ANS Joanna Bonior

Zastępca redaktora naczelnego Dr hab. n. hum. Marek Motyka

Sekretarz redakcji mgr Beata Jakubczyk

Redaktorzy numeru dr hab. n. med. prof. ANS Joanna Bonior, Dr hab. n. hum. Marek Motyka

Zawartość numeru

Marek Motyka, Joanna Bonior

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 7-11

Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

PRACE EMPIRYCZNE I DONIESIENIA Z BADAŃ

Małgorzata Barud, Alicja Nasiłowska-Barud

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 15-22

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.010.22436
Każda choroba i każdy pobyt w szpitalu wiążą się z obciążeniem mechanizmów regulacji psychicznej. Leczenie kardiochirurgiczne zajmuje pod tym względem wyjątkowe miejsce.
Celem pracy jest analiza struktury niepokoju i lęku oraz ich głównych źródeł u chorych zakwalifikowanych do pomostowania aortalno-wieńcowego.
Do oceny poziomu niepokoju i lęku zastosowano Inwentarz Stanu i Cechy Lęku C.D. Spielbergera oraz opracowano kwestionariusz własnej konstrukcji, ujmujący główne źródła niepokoju i lęku.
Otrzymane wyniki badań pozwoliły na stwierdzenie, że chorzy zakwalifikowani do operacji serca reagowali wysokim poziomem lęku-stanu (jako reakcji na bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia) i równie wysokim poziomem lęku-cechy (jako predyspozycji osobowościowej do reagowania lękiem). Głównymi źródłami lęku były: ryzyko śmierci w trakcie operacji lub bezpośrednio po jej wykonaniu, złego wykonania operacji, nieobudzenia się po wykonanej operacji, stania się osobą niepełnosprawną psychicznie lub fizycznie, bólu i cierpienia, a także obawa o rodzinę i osoby bliskie.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Dominika Długosz

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 23-34

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.011.22437
Psychologowie od wielu dekad interesują się wpływem środowiska rodzinnego na życie jednostki, szczególnie w sytuacjach, gdy środowisko to jest dysfunkcjonalne. Rodzina, w której przynajmniej jeden z rodziców pije w sposób szkodliwy lub jest uzależniony od alkoholu, tworzy specyficzne środowisko wychowawcze pełne niepewności, lęku, a często również przemocy. Od lat 60. XX wieku badacze pochylają się nad skutkami wychowania w rodzinie z problemem alkoholowym. Tematy tych badań rzadko jednak skupiały się na cielesności i seksualności. Przeprowadzano badanie kwestionariuszowe bazujące na samoopisie, którego celem było sprawdzenie, czy pomiędzy kobietami pochodzącymi z rodzin z problemem alkoholowym a kobietami niemierzącymi się z tym, występują różnice w kwestii odczuwanej satysfakcji seksualnej i obrazu własnego ciała. Za pomocą kwestionariusza złożonego z testów: Children of Alcoholics Screening Test (CAST), Skali Satysfakcji Seksualnej Kobiet (SSS-W-R15) i Skali Oceny Ciała (BES) przebadano 169 kobiet w wieku 18–48 lat. Kobiety, których rodzic z dużym prawdopodobieństwem był alkoholikiem, gorzej oceniły swoje ciało w skalach „kontrola wagi”, „atrakcyjność seksualna”, „kondycja fizyczna” niż kobiety, których żaden z rodziców nie nadużywał alkoholu. W zakresie odczuwanej satysfakcji seksualnej nie zauważono istotnych statystycznie różnic między tymi grupami.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

ARTYKUŁY TEORETYCZNE I PRZEGLĄDOWE

em. Józef Makselon

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 37-41

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.012.22438
W pierwszej części autor, wychodząc z założeń personalistycznej wizji człowieka oraz koncepcji humanistyczno-egzystencjalnych, najpierw opisuje niektóre przejawy ustosunkowania się do cierpienia i stawia centralne pytanie o jego sensowność. Odwołuje się do analiz zawartych w Salvifici doloris Jana Pawła II, by ukazać trzy wymiary możliwego definiowania intencjonalności cierpienia.
Druga część tekstu jest próbą opisania fenomenu nadziei i jej roli nie tylko w doświadczeniach cierpienia. Bogactwo konotacyjnych znaczeń słowa „nadzieja” częstokroć sprawia, że jest ona kojarzona z płytkim optymizmem lub – przeciwnie – funkcjonuje jako najważniejsza wartość.
Nadzieja umiera ostatnia, ale miłość trwa wiecznie. Dlatego poszerzenie nadziei o wiarę (wiarygodność) i miłość (aprobatę osoby) pokazuje szerszą perspektywę rozumienia cierpienia. Jest ono wtedy nie tylko faktem, problemem, lecz także tajemnicą, gdyż może odsłaniać głębię osoby.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Janusz Mastalski

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 43-54

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.013.22439
W artykule podjęto problematykę związaną z marginalizacją seniorów. W pierwszej części tekstu Autor dokonuje uściśleń takich pojęć jak: „ekskluzja społeczna”, „inkluzja społeczna” oraz „stereotyp”. W kolejnej części pracy omówione zostało siedem gerontologicznych stereotypów: stereotyp nieprzydatności, stereotyp niekompetencji (wykluczenie cyfrowe), stereotyp kłopotliwości, stereotyp życia wspomnieniami, stereotyp lansowanego juwenizmu, stereotyp głębokiej i dojrzałej religijności oraz stereotyp automarginalizacji. Artykuł kończą postulaty. Istnieje ogromna potrzeba działań inkluzywnych w stosunku do seniorów. Nie ma wątpliwości, że istotnym fundamentem ich inkluzji osób w starszym wieku jest ich kapitał społeczny. Chodzi o jego zidentyfikowanie, uruchomienie, a w konsekwencji – wykorzystanie. Aby tak się stało, potrzeba zmiany myślenia całego społeczeństwa na temat osób starszych i ich roli społecznej.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

em. Dorota Kubacka-Jasiecka

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 55-72

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.014.22440
Opracowanie powraca do problematyki klasycznej koncepcji psychosomatyki – wpływu i znaczenia traumy dzieciństwa jako istotnego czynnika ryzyka psychosomatycznego. Współczesne tak zwane podejście psychosomatyczne, akcentujące holistyczne uwarunkowania chorób – biologiczne i psychospołeczne – traktuje właściwie wszystkie schorzenia jako psychosomatyczne. Pomijanie znaczenia krzywdzącego dzieciństwa przy koncentrowaniu się na aktualnej sytuacji stresu, zasobach oraz strategiach zmagania się i nie uwzględnia wyróżniania chorób tradycyjnie uważanych za psychosomatyczne, odrębne od pozostałych. Równocześnie niektóre aktualne koncepcje wiążące współczesną psychosomatykę z tendencjami aleksytymicznymi i wzorami zachowania (A, C, D oraz agresjo-lękiem – A+C) jako utrwaloną spuścizną obronno-adaptacyjnych strategii traumatycznego dzieciństwa pozwalają na uznanie ich dynamiki jako wyróżnika psychosomatyczności. Proponowany, autorski schemat przedstawia ciągłość zachowań somatyzacyjnych z dzieciństwa oraz rozwoju schorzeń psychosomatycznych u dorosłych. Leżące u jego podstaw strategie adaptacyjno-obronne z dzieciństwa, modyfikowane w dorosłości, determinują również zachowania wobec choroby.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Kornelia Kręciszewska, Karolina Żyto, Gabriela Ciszek, Karolina Duczmal, Zofia Kowal, Zuzanna Słowińska, Katarzyna Pękacka-Falkowska

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 73-85

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.015.22441
Niniejszy artykuł jest drugim z kolei segmentem trzyczęściowego cyklu artykułów na temat historii leczenia raka sutka od czasów starożytnych po współczesność. Stanowi bezpośrednią kontynuację części pierwszej wydanej w poprzednim numerze czasopisma, opisującej to zagadnienie w starożytności. W poniższej części zaprezentowano metody leczenia oraz koncepcje patogenezy wspomnianego schorzenia prezentowane w źródłach historycznych średniowiecznej Europy, średniowiecznego świata islamskiego, Bizancjum oraz w okresie renesansu, baroku i oświecenia.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

LISTY DO REDAKCJI / LETTERS TO EDITOR

Weronika Madryas-Szyba

Sztuka Leczenia, Tom 40 Numer 2, Tom 40 (2025), s. 89-98

https://doi.org/10.4467/18982026SZL.25.016.22442
Niniejszy artykuł jest rozszerzeniem zainteresowań naukowych autorki o arteterapeutyczne właściwości krajobrazów i ogrodów terapeutycznych. Do tej pory uwagę skoncentrowano na uzdrawiającej mocy sztuki i literatury oraz wykorzystaniu jej w medycynie narracyjnej. Głębokie przekonanie, że choroba jest opowieścią, stanowiło podwalinę poszukiwań w zakresie komunikacji między pacjentem a personelem medycznym. Wykorzystanie potencjału przyrody daje nową przestrzeń do rozmowy z chorym i arteterapii. Rita Charon podkreśla, że uważność jest fundamentem efektywnej komunikacji. Celem publikacji jest ukazanie, że krajobraz, ogród terapeutyczny, sztuka i literatura wspomagają ów uważny dialog, wielokrotnie przesądzający o diagnozie, przebiegu i skuteczności leczenia. Terapia krajobrazem ukazana zostanie w kontekście biblioterapii, muzykoterapii, plastykoterapii oraz terapii pokrewnych, sylwoterapii i talasoterapii.
Pobierz PDF PDF
Czytaj więcej Następne

Pliki do pobrania

Pobierz PDF Strony tytułowe i redakcyjne PDF Pobierz PDF Spis treści PDF Pobierz PDF Wskazówki dla Autorów PDF