W pierwszej części autor, wychodząc z założeń personalistycznej wizji człowieka oraz koncepcji humanistyczno-egzystencjalnych, najpierw opisuje niektóre przejawy ustosunkowania się do cierpienia i stawia centralne pytanie o jego sensowność. Odwołuje się do analiz zawartych w Salvifici doloris Jana Pawła II, by ukazać trzy wymiary możliwego definiowania intencjonalności cierpienia.
Druga część tekstu jest próbą opisania fenomenu nadziei i jej roli nie tylko w doświadczeniach cierpienia. Bogactwo konotacyjnych znaczeń słowa „nadzieja” częstokroć sprawia, że jest ona kojarzona z płytkim optymizmem lub – przeciwnie – funkcjonuje jako najważniejsza wartość.
Nadzieja umiera ostatnia, ale miłość trwa wiecznie. Dlatego poszerzenie nadziei o wiarę (wiarygodność) i miłość (aprobatę osoby) pokazuje szerszą perspektywę rozumienia cierpienia. Jest ono wtedy nie tylko faktem, problemem, lecz także tajemnicą, gdyż może odsłaniać głębię osoby.

Starting off from the assumptions of the personalistic vision of man as well as humanistic and existential concepts, the author first describes some manifestations of the attitude towards suffering and poses the central question about its meaningfulness. Referring to the analyses contained in John Paul II’s Salvifici Doloris, the author shows three dimensions of the possible search for the intentionality of suffering.
The second part of the paper is an attempt to describe the phenomenon of hope and its role not only within the experience of suffering. The richness of connotative meanings of the word hope often makes it associated with shallow optimism or, on the contrary, functions as the most important value.
Hope dies last, but love lasts forever. Therefore, expanding the cooncpet of hope to include faith (credibility) and love (approval of the person) shows a broader perspective of understanding suffering. It is then not only a fact, a problem, but also a mystery, because it can reveal the depth of the human person.