Przedmiotem artykułu jest analiza składni imiesłowów w języku polskim – form morfologicznie podobnych, wśród których można jednak wyróżnić typy odmienne (przymiotnikowe) i nieodmienne (przysłówkowe). Imiesłowy uzgadniane wykazują pełne uzgodnienie cech φ i dystrybucję przymiotnikową, podczas gdy imiesłowy nieodmienne funkcjonują jako przysłówkowe modyfikatory o charakterze konwerbiów. Mimo tego kontrastu oba typy zachowują kluczowe właściwości werbalne, w tym strukturę argumentową oraz interpretację aspektową.

Dowodzę, że podział ten nie wynika z dystynkcji kategorialnej między czasownikiem a przymiotnikiem. Zamiast tego oba typy imiesłowów derywowane są z tej samej struktury werbalnej, a różnica wynika z obecności lub braku dodatkowej sondy φ oraz z pozycji strukturalnej. Uzgodnienie jest licencjonowane przez operację składniową Agree, a nie przez rekategoryzację do przymiotnika. Przyjmując oparte na cechach podejście minimalistyczne, proponuję rozwiązanie, w którym cechy niekategorialne (takie jak φ) mogą dostarczać etykiet w ramach algorytmu etykietowania (Labeling Algorithm), co czyni głowę przymiotnikową zbędną. Imiesłowy przymiotnikowe czynne są zatem definiowane jako konstrukcje typu „centaur”, wykazujące właściwości wielu kategorii, co jednak nie wiąże się ze zmianą kategorii syntaktycznej.

Badanie analizuje językowe wzorce kodowania płci w polskich nazwach stanowisk w internetowych ogłoszeniach rekrutacyjnych, aby ustalić, w jakim stopniu odzwierciedlają one praktyki inkluzywne lub wykluczające wobec potencjalnych kandydatów ze względu na płeć. Na podstawie obszernego korpusu współczesnych ogłoszeń o pracę przeanalizowano rozkład form rodzajowych w nazwach zawodów w różnych sektorach i domenach zawodowych.

Wyniki wskazują, że formy męskie zdecydowanie dominują w korpusie jako całości. Strategie inkluzywne stanowią wzorzec wtórny, realizowany przede wszystkim poprzez pary form męskich i żeńskich, a w mniejszym stopniu poprzez skrótowe oznaczenia płci. Analizy statystyczne na poziomie poszczególnych jednostek leksykalnych ujawniają jednak znaczące zróżnicowanie wewnętrzne, wskazujące, że wzorce kodowania płci są powiązane ze strukturą płciową polskiego rynku pracy. Praktyki inkluzywne okazują się najsłabsze w tradycyjnie zmaskulinizowanych zawodach technicznych i manualnych, zwłaszcza tam, gdzie brak jest utrwalonych żeńskich odpowiedników, natomiast silniejsze w sektorach sfeminizowanych, w których podobne ograniczenia słowotwórcze nie występują. Analiza rozkładu leksykalnego ujawnia ponadto rozkład typu Zipfa we wszystkich kategoriach kodowania, co oznacza, że niewielka liczba wysokofrekwencyjnych, semantycznie ogólnych nazw stanowisk odpowiada za nieproporcjonalnie dużą część wszystkich użyć.

Uzyskane wyniki wskazują, że kodowanie płci w polskim dyskursie rekrutacyjnym nie ma charakteru przypadkowego ani chaotycznego, lecz jest systematycznie kształtowane zarówno przez czynniki językowe, jak i przez pozajęzykowe realia stratyfikacji płciowej w strukturze zawodowej.