W artykule przeprowadzono analizę reproduktów charakterystycznych dla aktów mowy występujących w tekstach przesyłanych na kartach pocztowych (widokówkach, kartach okolicznościowych, kartach z zaproszeniami i in.). Reprodukty rozumiane są za Wojciechem Chlebdą jako wyrazy i połączenia wyrazowe odtwarzane w konkretnych sytuacjach komunikacyjnych. Na podstawie analizy częstości użycia poszczególnych zwrotów w schematyczny sposób ukazano strukturę rozpatrywanych reproduktów. Badanie wpisuje się – z jednej strony – w dociekania dotyczące tzw. frazematyki gatunków mowy, tj. ma na celu ukazanie konstrukcji odtwarzanych w obrębie gatunku (tekstu pocztówkowego), z drugiej zaś – w zamierzeniu autora ma stanowić wstęp do szerszej refleksji tekstologicznej poświęconej wiadomościom przekazywanym na pocztówkach, w szczególności zaś do ustalenia wzorców tekstowych tego gatunku.

Opierając się na synchronicznych danych korpusowych, artykuł naświetla numeralizcję wybranych polskich rzeczowników partytywnych, ze szczególnym uwzględnieniem roli specyficzności i trwałości leksykalnej oraz pluralizacji w analizowanym zjawisku. Uzyskane wyniki ujawniły, że najogólniejsze semantycznie jednostki wykazują najwyższy stopień gramatykalizacji w funkcji liczebników nieokreślonych, co potwierdza sprzyjający wpływ niskiej swoistości leksykalnej na badany proces. Z kolei bardziej specyficzne leksykalnie elementy nie tylko rzadziej występują w funkcji liczebnikowej, lecz także przejawiają ślady znaczeń pierwotnych, co manifestuje się w ich preferencjach kolokacyjnych. W odróżnieniu jednak od swoich angielskich odpowiedników formy pluralne rzeczowników implikujących dużą liczbę/ilość nie rozwijają produktywnych użyć kwantyfikujących, co wyjaśnić można analogią do liczebnika nieokreślonego trochę, stanowiącego sfosylizowaną formę biernika liczby pojedynczej nieistniejącego już rzeczownika rodzaju żeńskiego trocha. Co ciekawe, znaczna proporcja polskich rzeczowników partytywnych podlegających numeralizacji, w tym wszystkie objęte omawianym studium, również ma rodzaj żeński, a ich formy akuzatywne kończą się na -ę, co zdaje się sugerować oddziaływanie modelu ustanowionego przez trochę.