W niniejszym badaniu przeanalizowano polskie struktury [V+AdvINTENS] w świetle ich kompatybilności z klasyfikacją na pleonazmy absolutne i względne. Poprzez analizę redundancji w tych konstrukcjach badanie wskazuje kluczowe różnice między kontekstualną neutralizacją redundancji we frazach [V+Adv] i we frazach [Adj+N]. W przeciwieństwie do fraz nominalnych, struktury werbalne charakteryzują się dynamiką i skalarnością, co utrudnia bezpośrednie zastosowanie istniejących testów pleonastyczności. W artykule dokonano oceny przydatności testu „ale” do określania pleonastyczności fraz werbalnych, zaproponowanego przez Dorotę Szumską dla fraz [Adj+N]. Została również przedstawiona propozycja modyfikacji testu, uwzględniająca skalarny charakter intensywności. W odniesieniu do czasowników intensyfikowalnych stopień, w odróżnieniu od właściwości statycznych, nie jest z natury typowy; należy raczej określić typowość konkretnych wartości intensywności, aby zidentyfikować pleonastyczność względną, co wymaga uwzględnienia dodatkowych kryteriów w przypadku testowania za pomocą zdań „ale”. Ponadto badanie zgłębia rolę intensyfikatorów derywowanych, podkreślając specyficzne układy sceny (viewing arrangements) i złożone wymiary modalne, które wprowadzają do fraz [V+AdvINTENS] tego typu przysłówki, co często prowadzi do wykluczenia owych fraz z repertuaru wyrażeń redundantnych. W artykule podjęto dyskusję nad zagadnieniem pleonastyczności w polskich konstrukcjach werbalnych i rozwinięto ją dzięki zaproponowanym rozwiązaniom metodologicznym i refleksji teoretycznej nad pojęciem redundancji w perspektywie izomorfizmu między płaszczyzną wyrażeniową i płaszczyzną treści.
