Wspólne narracje i systemy wartości odgrywają fundamentalną rolę w tworzeniu autentycznych relacji, zwłaszcza gdy opierają się na współpracy i otwartości względem Innego. Czwarta powieść Steinbecka i pierwsza która odniosła sukces wśród krytyków, Tortilla Flat (1935), oferuje obiecujące studium hermeneutycznej mimesis w odniesieniu do przyjaźni w literaturze, podkreślając jednocześnie permutacyjne aspekty symetrii, która charakteryzuje wspólnotę paisano. Przyjaciele uczestniczą w arystotelesowskim dzieleniu życia, w którym zachowany jest parytet, aby dążyć do wspólnych celów, unikając w ten sposób potencjalnego rozłamu ich kręgu z powodu rywalizacji lub antagonizmu.

Przedmiotem niniejszego artykułu jest analiza trzech relacji z podróży do Stambułu – Adama Mickiewicza (1855; listy do córki, Marii Mickiewiczówny i przyjaciółki, Wiery Chlustin), Gustáva Zechentera-Laskomerskiego (1864; dziennik podróży Zo Slovenska do Carihradu) i Henryka Sienkiewicza (1886; listy do szwagierki i powiernicy, Jadwigi Janczewskiej). Za najważniejsze dwie kategorie tych zapisków uznane zostało podejście do wschodniej odmienności kulturowej, czyli orientalnego Innego, oraz odsłony autokreacji obecne w tych relacjach (wszystkie mają swoich wyraźnych odbiorców). Każdy z podróżników na swój sposób radzi sobie z odmiennością tureckiego miasta i odmiennością tego, co ono reprezentuje, czyli orientalną kulturę. Każdy rozdarty jest w jakiś sposób między utożsamieniem a dystansem. Ich relacje z podróży ujawniają zasadnicze różnice w odbiorze Stambułu i różnice w emocjach towarzyszących temu procesowi, wskazują również jednak na nieoczekiwane podobieństwa w sposobie widzenia i opisu miasta.