Adamović M. 1976. Vocabulario nuovo mit seinem türkischen Teil. – Rocznik Orientalistyczny 38: 43–69.

Adamović M. 2001. Das Türkische des 16. Jahrhunderts: Nach Aufzeichnungen des Florentin­ers Filippo Argenti (1533). Göttingen: Pontus.

Ali M.Z. 1873. Farhang-e Rashidi a Persian dictionary. [vol. 1]. Calcutta: Indira Gandhi National Centre for the Arts.

Bayraktar F.S., Sandalyeci S. 2018. Trakya Ağızları Ses Bilgisi. – Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi (TÜRKLAD) 2.1: 215–279.

Bombaci A. 1938. La ‘Regola del parlare turco’ di Filippo Argenti: Materiale per la conoscenza del turco parlato nella prima metà del XVI sec. Naples: R. Istituto superiore orientale.

Bombaci A. 1949. Una lettera turca in caratteri latini del dragomanno ottomano Ibrāhim al veneziano Michele Membre (1567). – Rocznik Orientalistyczny 15(1939–1949): 129–144.

Bonelli L., Iasigian [Yazıcıyan] S. 1910. Il turco parlato (lingua usuale di Constantinopoli) [İstanbulca Mükaleme ve Lugat Kitabı]: Cenni grammaticali, dialoghi e vocabolario italiano-turco. Milano: U. Hoepli.

Dil Encümeni 1928. İmlâ Lugati. İstanbul: Devlet Matbaası.

Ekiyor C. 2010. Çift Ünsüzle Başlayan Kelimelerin Yazım Sorunu. – Türk Dili Araştırmaları Yıllığı – Belleten 57(2009/1): 1–17.

Gemalmaz E. 1995. Erzurum İli Ağızları (İnceleme-Metinler-Sözlük ve Dizinler). Ankara: TDK Yayınları.

Gülensoy T. 1987. Rumeli Ağızlarının Ses Bilgisi Üzerine Bir Deneme. – Türk Dili Araştır­maları Yıllığı – Belleten 32(1984): 87–147.

Günşen A. 2012. Balkan Türk Ağızlarının Tasnifleri Üzerine Bir Değerlendirme. – Turkish Studies – International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic 7.4: 111–129.

Gulian K.H. 1902. Elementary modern Armenian grammar. Heidelberg: Julius Groos.

İğci A. 2014. Yüzyılda Batı Rumeli Türkçesinin Özellikleri. [unpublished PhD dissertation, Ege University].

İskender H.İ. 2008. Vowel-zero alternation in Turkish. [unpublished MA dissertation, Boğaziçi University].

İskender H.İ. 2023. Syncope through gemination in Turkish: Exploring the role of suffi­ciently identical flanking consonants. – Dünya Dilleri, Edebiyatları ve Çeviri Çalışmaları Dergisi 4.1: 89–105.

Kappler M. 2024. I mediatori dei ‘testi in trascrizione’ (Transkriptionstexte) turchi fra Le­vante ed Europa. – Kappler M. (ed.). Riflessi e ombre nel Mar Bianco. Venezia: Edizioni Ca’Foscari: 209–224.

Kartallıoğlu Y. 2022. Osmanlı Türkçesi telaffuz kayıtları: Stambol’dan İstanbul’a: (1533–1921 arası Latin harfli metinlerin verilerine göre). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.

Kaya S. 2021. Ermeni harfli Yedi Alimlerin Hikâyesi (Giriş, Metin, İnceleme, Dizin). [unpub­lished MA dissertation, Ordu University].

Keskin C. 2023. Rumelian Turkish Features in Pietro Ferraguto’s Grammatica Turchesca (1611). – Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft 173.1: 115–143.

Korabinsky J.M. 1788. Versuch eines kleinen türkischen Wörterbuchs mit beigesetzten deutsch-ungrisch und böhmischen Bedeutungen, nebst einer kurz gefassten türkischen Sprachlehre. Pressburg: in eigene Verlage des Vervassers.

Kültüral Z. 2008. Galatat Sözlükleri. İstanbul: Simurg.

Megiser H. 1612. Institutionum Lingvae Tvrcicae Libri Quatuor. Lipsia [Leipzig]: Megiserus.

Meniński F. à M. 1680. Thesaurus Linguarum Orientalium Turcicae-Arabicae-Persicae, to­mus 1–3. Grammatica Turcica, tomus 4. Complementum Thesauri Linguarum Orientalium, tomus 5. Viennae. [reprint: İstanbul 2000].

Molino G. 1641. Dittionario della lingua Italiana, Turchesca. Roma: Apresso Antonio Maria Gioiosi.

Palerne J. 1606. Peregrinations (…). Plus est adiousté un petit dictionaire en langage fran­çois, italien, grec vulgaire, turc, moresq ue, ou arabesque, & esclauon (…). Lyon: par Jean Pille hotte.

Rocchi L. (ed.) 2007. Ricerche sulla lingua osmanlı del XVI secolo. Il corpus lessicale turco del manoscritto fiorentino di Filippo Ar genti (1533). Wiesbaden: Harrassowitz Verlag.

Rocchi L. 2009. I l lessico turco nell’opera di Bernardino Pianzola. Materiali per la conoscenza del turco parlato di fine Settecento. Trieste: Edizioni Università di Trieste.

Rocchi L. 2011. Il dizionario turco-ottomano di Arcangelo Carradori (1650). Trieste: Edizioni Università di Trieste.

Rocchi L. 2012. Il “Dittionario della Lingua Turchesca” di Pietro Ferraguto (16 11). Trieste: Edizioni Università di Trieste.

Rocchi L. 20 14. I Repertori Lessicali Turco – Ottomani di Giovan Battista Montalbano (1630 ca.). Trieste: Edizioni Università di Trieste.

Rocchi L. 2016. Il glossario italo-turco contenuto in un codice fiorentino del XVI secolo. – Zeitschrift für romanische Philologie 132.4: 1049–1064.

Rocchi L. 2017. Le petit dictionaire [!] de Jean Palerne (1584) et sa parte turque. – Németh M., Podolak B., Urban M. (eds.). Essays in the history of languages and linguistics. Dedicated to Marek Stachowski on the occasion of his 60th birthday. Kraków: Księgar nia Aka­demicka: 545–567.

Salan M., Kabadayı O. 2022. Çağdaş Tü rk yazı dillerinde art zamanlı söz başı ünlü düşmesi üzerine. – Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten 73: 85–107.

Sauerwein G.J.J. 1855. A pocket dictionary of the English and Turkish languages. London: Williams and Norgate.

Schroeder G. 1835. Grammaire Turque a l’usage des Français et Anglais Contenant en outre une collection d’idiotismes, de discours Familiers et un Vocabulaire eb Français, Turc et Anglais. Leipsic: Othon Wigand, Librarire-Éditeur.

Siemieniec-Gołaś E. 2005. Turkish lexical content in Dittionario della lingua Italiana, Tur­chesca by Giovanni Molino (1641). Kraków: Ksiegarnia Akademicka.

Stachowski K. 2015. Phonetic adaptation of Arabic loanwords in Argenti’s Ottoman Turkish (1533). Part 1. Consonants and semivowels. – Mańczak-Wohlfeld E., Podolak B. (eds.). Words and dictionaries. A Festschrift for Professor Stanisław Stac howski on the occasion of his 85th birthday. Kraków: Jagiellonian University Press: 297–317.

Stachowski M. 1995. The increasing of the number of syllables and the chronology of anap­tyxis and prosthesis in west European loanwords of Ottoman-Turkish. – Studia Turco­logica Cracoviensia 1: 175–184.

Stachowski M. 2009. Genel Türkçe Bağlamında T ürkiye Türkçesinde ‘şimdi’ ve ‘işte’ Söz­cüklerinin Etimolojisi. [transl. by H. Kaya]. – Türk Dili Araştırmaları Yıllığı – Belleten 57.1: 93–98.

Stachowski M. 2019. Kurzgefaβtes etymologisches Wörterbuch d er türkischen Sprache. Kraków: Księgarnia Akademicka.

Stachowski S. 1998. Osmanlı Türkçesinde Yeni Farsça alıntılar sözlüğü / Wörterbuch der neupersischen Lehnwörter im Osmanisch-Türkischen. İstanbul: Simurg.

Święcicka E. 2020. Dictionary of Italian–Turkish language (1641) by Giovanni Molino, tran­scripted, reversed, and annotated. Berlin-Boston: De Gruyter.

Tekin T. 1995. Türkçede Morfofonemik Değişmeler: Dar Ünlü ~ ∅ Nöbetleşmesi. – Dilbilim Araştırmaları Dergisi 6: 103–109.

Türk V. 2003. Türkçede ön seste ünlü düşmesi (aphaeresis-aphesis) örnekleri. – Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten 44: 223–233.

Yağmur Ö. 2016. Pietro Lupis Valentiano’nun İtalyanca-Türkçe sözlüğü üzerine (1520–1527). – Gazi Türkiyat 19: 159–188.

Zajączkowski A. 1948. Glosy tureckie w zabytkach staropolskich, I. Katechizacja turecka Jana Her biniusa. Wrocław: Nakładem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.