1 lutego 1933 r. doszło do przedterminowego rozwiązania przez prezydenta Paula von Hindenburga Reichstagu VII kadencji. Stało się to pod wyraźną presją Adolfa Hitlera, dążącego do uzyskania upragnionej większości konstytucyjnej. Kanclerz Rzeszy przedstawił swoje cele polityczne w swoim przemówieniu, wygłoszonym 10 lutego 1933 r. w berlińskim Sportpalast. Wystąpieniem tym zainaugurował również oficjalnie kampanię wyborczą NSDAP. Szef niemieckiego rządu zaatakował w ostrych słowach system polityczny Republiki Weimarskiej.
Niecały tydzień przed wyborami doszło do wydarzenia, które miało stanowić symboliczne pożegnanie Niemiec z systemem demokratycznym. 27 lutego 1933 r. po godz. 21.00 w płomieniach stanął gmach Reichstagu. Następnego dnia prezydent Rzeszy zdecydował się na skorzystanie z zapisu art. 48 konstytucji o „stanach nadzwyczajnych”, składając podpis pod dekretem „O ochronie narodu i państwa” (Verordnung zum Schutz von Volk und Staat) i „Rozporządzeniem Prezydenta Rzeszy przeciwko zdradzie narodu niemieckiego i przygotowaniu zdrady głównej” (Die Verordnung des Reichpräsidenten gegen Verrat am Deutschen Volke und hochverräterische Umtriebe). Decyzja głowy państwa o „zawieszeniu praw obywatelskich” stworzyła podstawę do dalszego demontażu niemieckiej demokracji.
Ostateczne pożegnanie Niemiec z systemem demokracji parlamentarnej nastąpiło wraz z uchwaleniem 24 marca 1933 r. ustawy o specjalnych pełnomocnictwach. Jej najpoważniejsze następstwa prawne wynikały z faktu dopuszczenia możliwości stanowienia przez rząd ustaw z pominięciem konstytucji. Do tego typu kwestii zaliczone zostały decyzje dotyczące się spraw budżetowych. Trudno się nie zgodzić z ówczesnym stwierdzeniem Hitlera na zakończenie debaty nad ustawą: „Dajcie mi cztery lata a nie poznacie Niemiec”.
Uzyskanie przez NSDAP hegemonistycznej dominującej pozycji w Niemczech nie oznaczało bynajmniej końca działalności Reichstagu. Odtąd, miał się on jednak stać się instytucją czysto fasadową. Począwszy od listopada 1933 r. wszystkie kolejne wybory parlamentarne miały wyłącznie kadłubowy charakter. Obywatele Rzeszy mogli oddawać swoje głosy wyłącznie na jedną listę NSDAP. Wszystkie pozostałe partie polityczne zostały zdelegalizowane. Aż do swojego ostatniego posiedzenia w kwietniu 1942 r. Reichstag służył Hitlerowi wyłącznie do wygłaszania kolejnych przemówień, przepełnionych narodowosocjalistycznymi sloganami propagandowymi.

On February 1, 1933, President Paul von Hindenburg prematurely dissolved the 7th Reichstag. This event took place under clear pressure from Adolf Hitler, who was striving to achieve the desired constitutional majority. The Reich Chancellor outlined his political goals in a speech delivered on February 10, 1933, at the Sportpalast in Berlin. With this speech, Hitler also officially launched the NSDAP election campaign. The head of the German government harshly attacked the political system of the Weimar Republic. Less than a week before the elections, an event took place that was intended to symbolically bid Germany farewell to the democratic system. On February 27, 1933, after 9:00 PM, the Reichstag building burst into flames. The following day, the Reich President decided to invoke Article 13 of the Constitution. 48 of the Constitution on „states of emergency” by signing the decree „For the Protection of the Nation and the State” (Verordnung zum Schutz von Volk und Staat) and the „Order of the Reich President against Treason against the German Nation and the Preparation of Major Treason” (Die Verordnung des Reichpräsidenten gegen Verrat am Deutschen Volke und hochverräterische Umtriebe). The head of state’s decision to „suspend civil rights” created the basis for the further dismantling of German democracy. Germany’s final farewell to the system of parliamentary democracy came with the adoption of the Special Powers of Attorney Act on March 24, 1933. Its most serious legal consequences stemmed from the fact that it allowed the government to pass laws without the constitution. Decisions concerning budgetary matters were included among these matters. It’s hard to disagree with Hitler’s statement at the end of the debate on the bill: „Give me four years and you won’t recognize Germany.” The NSDAP’s achievement of a hegemonic dominant position in Germany did not mean the end of the Reichstag’s activities. From then on, however, it was to become a purely façade institution. Starting in November 1933, all subsequent parliamentary elections were purely rump elections. Reich citizens could only cast their votes for the single NSDAP list. All other political parties were banned. Until its final session in April 1942, the Reichstag served Hitler solely as a platform for delivering speeches replete with National Socialist propaganda slogans.