Pojęcie budynku inteligentnego kształtowało się przez ostatnie 20–30 lat ubiegłego wieku. Początkowo pojęcie to odnosiło się jedynie do poziomu technicznego zaawansowania technologii zainstalowanych w budynku. Wraz z rozwojem społeczeństwa informatycznego, nowych form pracy, pojawiły się nowe wymagania w stosunku do budynku obejmujące, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka.

Wysokie wymagania dla budynku w zakresie jakości technicznej, przy jednoczesnym wysokim standardzie, jakości przestrzeni życia i pracy spełnia znajdujący się w Dubaju, najwyższy budynek świata o nazwie Burj Khalifa. Budynek ten stanowi modelowy przykład smart buildig obejmujący, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka. Przyjęte rozwiązania korelują wzajemnie czerpiąc z zasad towarzyszących innowacyjnemu połączeniu tego, co we współczesnym projektowaniu jest ekonomiczne, ekologiczne, elastyczne oraz estetyczne.

The notion of ‘smart building’ was taking shape over the last twenty or thirty years of the past century. Initially, the term was used with respect to the advancement of the technologies installed in the building. With the development of information socjety and new forms of labour, new requirements appear with respect to buildings, which – apart from technological quality – extended to the quality of man’s life and work.”

The high requirements as regards the building’s technological quality and high standard, quality of the space of life and work have all been met by the world’s tallest building named Burj Khalifa, erected in Dubai. The building is a model example of the smart building concept that “apart from technological quality, extends to the quality of man’s life and work”. The solutions applied correlate with one another, drawing upon the principles crucial for innovative combination of what is economical, ecological, flexible, and aesthetic in modern design trends.