FAQ

2025 Następne

Data publikacji: 08.12.2025

Licencja: Żadna

Redakcja

Zastępca przewodniczącej kolegium redakcyjnego Aneta Giedrewicz-Niewińska

Sekretarz kolegium redakcyjnego Cezary Błaszczyk

Redaktor naczelna, przewodnicząca kolegium redakcyjnego Karolina Rokicka-Murszewska

Redaktor językowy Piotr Brodowski

Członek kolegium Małgorzata Dumkiewicz, Jakub Janeta, Szymon Krajnik

Redaktorzy numeru Aneta Giedrewicz-Niewińska, Karolina Rokicka-Murszewska

Zawartość numeru

Artykuły

Jana Komendová, Michal Smejkal

Radca Prawny, 4 (45), 2025, s. 15-29

https://doi.org/10.4467/23921943RP.25.037.22900
Artykuł poświęcony jest równości traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. W pierwszej części przeanalizowano przepisy UE zakazujące dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. Przepisy te stanowią, że w odniesieniu do warunków zatrudnienia pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nie mogą być traktowani w sposób mniej korzystny niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wyłącznie z powodu tego, że pracują w niepełnym wymiarze czasu pracy, chyba że odmienne traktowanie jest uzasadnione obiektywnymi względami. Omówiono odpowiednie orzecznictwo TSUE dotyczące interpretacji warunków wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z pracownikami zatrudnionymi w pełnym wymiarze czasu pracy. Druga część poświęcona jest czeskim przepisom krajowym dotyczącym pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Skupia się ona na pojęciu pracy w godzinach nadliczbowych w odniesieniu do pracowników o skróconym czasie pracy oraz dodatkowym wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych. Analizowana jest zgodność czeskich przepisów krajowych z przepisami UE zakazującymi dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz ich interpretacja w orzecznictwie TSUE.
Czytaj więcej Następne

Monika Smusz-Kulesza

Radca Prawny, 4 (45), 2025, s. 31-46

https://doi.org/10.4467/23921943RP.25.038.22901
Artykuł poświęcony jest analizie prawa do równości i ochrony przed dyskryminacją w zatrudnieniu w świetle Europejskiej karty społecznej. Prawa te są podstawowymi prawami człowieka o kluczowym znaczeniu, uznanymi w konstytucjach wszystkich państw członkowskich UE i EOG z wyjątkiem trzech oraz w większości międzynarodowych instrumentów praw człowieka. Celem artykułu jest kompleksowe ujęcie relacji między standardami Europejskiej karty społecznej w świetle interpretacji jej postanowień dokonywanej przez Europejski Komitet Praw Społecznych a praktyką implementacyjną w państwach członkowskich, w tym w Polsce. W prawie Rady Europy Europejska karta społeczna (zrewidowana) bezpośrednio ustanawia prawo do równości i ochrony przed dyskryminacją w punkcie 20 i określa odpowiadające temu obowiązki państw stron w zakresie poszanowania, ochrony i realizacji tego prawa w artykule 20. Jednakże poza artykułem 20 zasada równości i niedyskryminacji leży u podstaw każdego prawa gwarantowanego przez kartę, co wyrażono w artykule E. Karta jest jedynym prawnie wiążącym dokumentem obowiązującym w przestrzeni europejskiej, który zawiera postanowienia ustanawiające tak różnorodny i szeroki wachlarz praw pracowniczych i socjalnych, w tym np. prawo do mieszkania. Z uwagi na powyższe rola karty w kształtowaniu najwyższych standardów prawa do równości i niedyskryminacji oraz wzmacnianiu mechanizmów ich ochrony w Europie jest kluczowa. Niestety wnioski Europejskiego Komitetu Praw Społecznych dotyczące prawa do równości i niedyskryminacji odzwierciedlają stosunkowo niski stopień zgodności ze standardami karty. Dlatego też zachęcanie państw do poprawy standardów ochrony tego prawa jest istotnym wyzwaniem dla wszystkich krajów europejskich na najbliższą przyszłość.
Czytaj więcej Następne