Myśl wychowawcza Władysława Seredyńskiego i Mieczysława Alberta Krąpca odwołuje się do polskiej tradycji pedagogicznej osadzonej w realizmie klasycznym, dla którego jedną z najbardziej fundamentalnych kwestii jest przekonanie o realnym istnieniu świata i możliwości rozpoznania jego natury. Z tych ontologicznych i epistemologicznych założeń wynika konieczność budowania teorii wychowania opartej o przedmiotowe rozpoznanie tożsamości człowieka. Z prowadzonych analiz wynika, że owa natura ma wymiar cielesno-duchowy, co wiąże się w konsekwencji z odpowiednim doborem celów i środków wychowania.

Władysław Seredyński's and Mieczysław Albert Krąpiec's educational thinking in based on Polish pedagogical traditions rooted in classical realism, for which one of the most fundamental issues is the belief in the existence of the real world and the possibility of the exploration of its nature. From these ontological and epistemological assumptions arises the need to build a theory of education based on the substantive recognition of human identity. Analyses indicate that this nature has a corporeal-spiritual dimension that results in the suitable choice of the aims and means of education.