Artykuł podejmuje problematykę zaginięcia jako narzędzia terroru, analizując przypadek 21. egipskich Koptów porwanych w Libii przez tzw. Państwo Islamskie (ISIS) w latach 2014–2015. Celem pracy jest ukazanie zaginięcia nie tylko jako etapu poprzedzającego przemoc bezpośrednią, lecz jako samodzielnej formy oddziaływania terrorystycznego, wywołującej długotrwałą niepewność, destabilizację społeczną oraz traumę wśród rodzin ofiar i wspólnot lokalnych. W artykule zastosowano metodę studium przypadku, opartą na analizie dostępnych źródeł wtórnych, doniesień medialnych, raportów organizacji międzynarodowych oraz relacji rodzin ofiar. Szczególną uwagę poświęcono fazie zaginięcia – okresowi braku informacji o losie porwanych – oraz jej konsekwencjom psychologicznym, społecznym i symbolicznym. Autor wskazuje, że celowe utrzymywanie niepewności co do losu ofiar stanowi istotny element strategii terrorystycznej, wzmacniający efekt zastraszenia i dehumanizacji.
Przypadek 21. Koptów ukazany został także w szerszym kontekście migracji zarobkowej, niestabilności państwowej Libii oraz prześladowań religijnych, co pozwala traktować go jako modelowy przykład zaginięcia w warunkach konfliktu asymetrycznego. Wnioski z analizy podkreślają potrzebę uwzględniania zaginięć przymusowych w badaniach nad terroryzmem oraz w systemach międzynarodowej ochrony osób zaginionych.

The article addresses the issue of disappearance as a tool of terror, analysing the case of 21 Egyptian Copts kidnapped in Libya by the so-called Islamic State (ISIS) in 2014–2015. The aim of the study is to present disappearance not merely as a stage preceding direct violence, but as an autonomous form of terrorist impact that generates prolonged uncertainty, social destabilisation, and trauma among victims’ families and local communities.
The article employs a case study method based on the analysis of secondary sources, media reports, documentation of international organisations, and accounts provided by victims’ families. Particular attention is devoted to the phase of disappearance – the period marked by a lack of information about the fate of the abducted individuals – and to its psychological, social, and symbolic consequences. The author argues that the deliberate maintenance of uncertainty regarding the victims’ fate constitutes a significant element of terrorist strategy, reinforcing mechanisms of intimidation and dehumanisation.
The case of the 21 Copts is also examined within a broader context of labour migration, Libya’s state fragility, and religious persecution, which allows it to be treated as a model example of disappearance in conditions of asymmetric conflict. The conclusions underline the necessity of incorporating enforced disappearances into research on terrorism and into international systems for the protection of missing persons.